vrijdag, april 20th, 2012
Roel Haanen, programmeur van Imagine, tipt de film Bellflower. Deze film is tevens genomineerd voor de Black Tulip, de prijs voor beste feature film.
Imagine is het filmfestival waar jaarlijkse het beste aanbod van cult, sci-fi, fantasy en horror films te zien is. In het Amsterdamse filmtheater Kriterion vindt dit jaar alweer de 28e editie van dit bijzondere festival plaats. Dit jaar is er speciale aandacht voor de superheld, zowel bekend als obscuur.
FestBits brengt festivalupdates in hapklare brokken. Het zijn korte filmpjes die gemaakt worden tijdens het festival. Kijk wat er te beleven valt, welke tips er gegeven worden en geniet na van de leukste festivalmomenten. FestBits is een initiatief van Dyzlo Film.
Tags: Bellflower, Black Tulip, CultuurBewust TV, Dyzlo Film, FestBits, filmfestival, iff2012, Imagine, Roel Haanen
Posted in Film, Reportage | No Comments »
donderdag, april 19th, 2012
Jan Doense, programmeur van het Night of Terror programma op Imagine, geeft je een goede reden om aanstaande zaterdagnacht naar Tuschinski te komen!
Imagine is het filmfestival waar jaarlijkse het beste aanbod van cult, sci-fi, fantasy en horror films te zien is. In het Amsterdamse filmtheater Kriterion vindt dit jaar alweer de 28e editie van dit bijzondere festival plaats. Dit jaar is er speciale aandacht voor de superheld, zowel bekend als obscuur.
FestBits brengt festivalupdates in hapklare brokken. Het zijn korte filmpjes die gemaakt worden tijdens het festival. Kijk wat er te beleven valt, welke tips er gegeven worden en geniet na van de leukste festivalmomenten. FestBits is een initiatief van Dyzlo Film.
Tags: CultuurBewust TV, Dyzlo Film, FestBits, iff2012, Imagine, Jan Doense, Night of Terror
Posted in Film, Reportage | No Comments »
donderdag, april 19th, 2012
Met Concertgebouw Classics wil Het Concertgebouw Amsterdam jongere doelgroepen aanspreken. Kaartjes van 39 en 55 euro en een fragmentprogrammering moeten de twintigers en dertigers over de streep trekken het prestigieuze gebouw in de hoofdstad te bezoeken. CultuurBewust.nl vraagt iedere voorstelling naar de mening van een jonge bezoeker. Ditmaal het woord aan Edward (23) en Nick (24) uit Amsterdam: “Het heeft een hoog Trosgehalte.”
“Wat vond jíj er van?” kaatst de student Nederlandse Taal en Cultuur Edward direct de bal terug als ik hem vraag naar zijn mening. Zelf was ik vooral onder de indruk van het gedeelte na de pauze, dat in het teken stond van de Franse componist Ravel. Voor de pauze zong en acteerde bariton Henk Neven vol passie diverse aria’s uit opera’s van Mozart, maar liet het Nederlands Kamerorkest geregeld wat steken vallen. Dat vindt Edward te zacht uitgedrukt. “Het was één grote chaos,” zegt hij hoofdschuddend.
Tros Muziekavond
Nick is het roerend met hem eens. “Ik begrijp ook niet dat ze allemaal losse hits laten horen en niet gewoon één stuk waarvan bijvoorbeeld sommige delen heel bekend zijn.” Ik leg hem uit dat dat het idee is van Classics: een verzameling van de grote klassieke hits, uitgevoerd door het Nederlands Philharmonisch Orkest en opgeleukt met een bijzondere gast. Nick schudt meewarig zijn hoofd. “Je hoeft echt niet de hits op een rij te zetten om jongeren enthousiast te maken voor klassieke muziek. Dit is meer de Tros muziekavond, maar dan met klassieke muziek. Heel geschikt voor ouderen die dan denken ‘hé dat deuntje ken ik’.”
Zelf werd hij als middelbare scholier door de docent meegenomen naar een concert van de Academy of St. Martin in the Fields. “Welke uitvoering ik daar heb gezien weet ik niet eens meer, maar het was gewéldig,” vertelt hij. Zijn ogen glimmen. “Je moet de muziek voor zichzelf laten spreken. Die heeft geen kleurenspotjes of blije presentator nodig.”
Grappige anekdotes
Die ‘blije presentator’, Gregor Bak, lichtte ook vanavond weer de uitgevoerde werken toe. Hij legde uit waar de muziek over gaat en in welke context het is geschreven. Dat hij dat deed aan de hand van grappige anekdotes kun je hem niet kwalijk nemen: op een droge geschiedenisles zit niemand te wachten. Bak kreeg de lachers op zijn hand met een citaat van Ravel. De componist vond de aandacht voor zijn ‘Pavane pur une enfante défunte’ nogal overdreven en was ook helemaal niet te spreken over de amateurpianisten die het stuk opvoerden. Tegen één zou hij eens gezegd hebben: “Ik hoop dat je je de volgende herinnert dat ik een pavane voor een dode prinses heb geschreven en niet een dode pavane voor een prinses.”
Kwaliteitsverschil
Met die woorden nagalmend in het achterhoofd leidde dirigent Carlo Rizzi het Nederlands Philharmonisch orkest op uitstekende wijze en betoverde hij het publiek met de rustige, sprookjesachtige klanken van de Pavane. De musici hadden hun instrumenten beduidend beter onder controle dan hun collega’s van het Nederlands Kamerorkest. “Wat mij betreft was La Valse het topstuk van de avond,” zegt Edward.
Voor Edward en Nick was Concertgebouw Classics ”eens en nooit weer” vanwege het populistische en fragmentarische karakter. “Ik zal niet snel nog een keer naar een concert gaan dat gesponsord wordt door De Telegraaf,” aldus Nick. Ook als ‘instapconcert’ vinden ze Classics niet geschikt. “De juiste muziek doet zelf het werk. Laat die poespas maar achterwege.”
Tags: Carlo Rizzi, Classics, Concertgebouw Classics, Edward, Gregor Bak, Henk Neven, Het Concertgebouw Amsterdam, klassiekers, Marjolein Theunissen, Nederlands Kamerorkest, Nederlands Philharmonisch Orkest, Nick
Posted in Muziek, Reportage | No Comments »
donderdag, april 12th, 2012
“Het slechte nieuws is: ik zing vanavond niet.” Met die woorden opent Ruben Hein op Goede Vrijdag zijn Revisited-concert in het knusse Amsterdamse Bimhuis. Maar zulk slecht nieuws is dat helemaal niet, want ondersteund door bassist Ernst Glerum en drummer Joost Patocka ontpopt hij zich tot een volwaardig jazzpianist. Zo weet hij ook zonder zijn stem te gebruiken het verraste publiek een avond lang op het puntje van hun stoel te laten zitten.
De meeste mensen kennen Ruben Hein waarschijnlijk van zijn debuutalbum Loose Fit, dat uitkwam bij het befaamde jazzlabel Blue Note. Na zijn doorbraak bij het grote publiek werd hij in 2011 genomineerd voor een 3FM Award in de categorieën beste zanger en beste nieuwkomer. Maar hij heeft ook een andere kant: aan het conservatorium werd hij opgeleid tot jazzpianist.
Oorsprong
Naar die oorsprong gaat de 29-jarige zanger terug met zijn instrumentale Revisited-tour en bijbehorende EP. In een ‘remix zonder dj’ worden bekende nummers van Loose Fit uitgewerkt tot complexe jazzcomposities. Tijdens het concert blijkt al snel dat dit een goede zet is: doordat Ruben niet zingt, kan hij zijn energie en creativiteit volledig op de vleugel richten. Samen met drums en bas levert dat twee uur muzikale spanning op, waarbij het laid-back gevoel van Loose Fit ver te zoeken is.
Bij het eerste nummer lijkt Ruben zelf nog even los te moeten komen, maar algauw gaat hij helemaal op in zijn spel. Het stuk is vanaf het begin erg jazzy en het duurt even voor er een herkenbaar ritme en melodie in komt. De mannen hebben de vaart er flink inzitten, maar spelen wel zeer gevarieerd. Op de vleugel worden snelle loopjes afgewisseld met volle akkoorden en de eerste intieme bassolo is meteen een voltreffer.
Belevenissen
Pas na afloop komt het publiek erachter dat dit openingsnummer de uitwerking was van ‘Somebody to love’, iets dat niemand in eerste instantie doorhad. Zo gaat het deze avond vaker, want de bekende Loose Fit-liedjes zijn ‘uit elkaar getrokken’ tot belevenissen van gemiddeld een kwartier, kunstwerken bijna die ter plekke gecreëerd lijken te worden. De minst sterke nummers zijn dan ook juist die waarbij de oorspronkelijke melodie het meest herkenbaar is, zoals het relaxte ‘Say bye’.
Bijzonder is de uitvoering van ‘Deaf, dumb, exposed’, dat Ruben nog op het conservatorium schreef en nu gespeeld wordt zoals het oorspronkelijk bedoeld was. Ook dit rustige en subtiele nummer heeft een zorgvuldig opgebouwde spanningsboog met verrassende wendingen. Bij een solo van Ernst wordt nog eens zichtbaar hoe goed het trio op elkaar is ingespeeld: terwijl zijn basmelodie spontaan lijkt te ontstaan, weet Joost met een paar tikken precies de juiste tonen extra accent te geven.
Gebiologeerd
Ondanks alle variatie binnen de nummers, heeft ieder stuk toch ook een eigen karakter. Zo is ‘Stand up speak out’ een energiek en mooi afgerond geheel, wordt ‘Fear’ lekker krachtig gebracht en knalt ‘If friends is all’ door de groeiende intensiteit bijna de tent uit. Een betoverend intermezzo in ‘Elephants’ doet klassiek aan en helemaal aan de andere kant van het spectrum bevindt zich ‘Rosie’, dat alleen op vleugel gespeeld wordt en zorgt voor een gebiologeerde en muisstille zaal.
Toen hij aan het begin van de avond uitlegde waarom hij niet zou zingen, noemde Ruben Hein deze ‘remix’ een experiment. Misschien was dat de insteek toen het trio ermee startte, maar inmiddels is het veel meer dan dat: het klinkt doordacht, volwassen en professioneel. Voor wie hem alleen als zanger kent, lijkt Ruben zichzelf en zijn muziek opnieuw te hebben uitgevonden. En met deze hoeveelheid overgave en creativiteit mag hij dat nog veel vaker doen.
Tags: amsterdam, Bimhuis, Blue Note, Elephants, Ernst Glerum, Jazz, Joost Patocka, jorien heemskerk, Loose Fit, Revisited, Ronald Rijntjes, Rosie, Ruben Hein, Somebody to love, trio
Posted in Muziek, Reportage | No Comments »
woensdag, april 11th, 2012
Phil van Tongeren ia de artistiek directeur van Imagine. Hij tipt zijn favoriete film van het festival: de science fiction film Love.
Imagine is het filmfestival waar jaarlijkse het beste aanbod van cult, sci-fi, fantasy en horror films te zien is. In het Amsterdamse filmtheater Kriterion vindt dit jaar alweer de 28e editie van dit bijzondere festival plaats. Dit jaar is er speciale aandacht voor de superheld, zowel bekend als obscuur.
FestBits brengt festivalupdates in hapklare brokken. Het zijn korte filmpjes die gemaakt worden tijdens het festival. Kijk wat er te beleven valt, welke tips er gegeven worden en geniet na van de leukste festivalmomenten. FestBits is een initiatief van Dyzlo Film.
Tags: CultuurBewust TV, Dyzlo Film, FestBits, iff2012, Imagine, love, Phil van Tongeren
Posted in Film, Reportage | No Comments »
dinsdag, april 10th, 2012
Een meer dan overweldigend optreden gaf singer-songwriter Sufjan Stevens in april vorig jaar in het Muziekgebouw in Eindhoven. Vol trots werd vervolgens ‘een zeldzame samenwerking door de drie misschien wel meest bepalende creatieve geesten uit de New Yorkse indie scene van dit moment’ gepresenteerd. Stevens maakt onderdeel uit van het trio waar het Muziekgebouw het over heeft en het wordt aangevuld door Bryce Dessner en Nico Muhly. Eerstgenoemde is gitarist bij indieband The National; Muhly schreef onder meer de soundtrack voor de Oscarwinnende film The Reader. Vergezeld door het Nederlandse New Trombone Collective en het Navarra String Quartet presenteren de drie heren voor het eerst de veelbelovende liedcyclus Planetarium, die in opdracht van onder meer het Muziekgebouw werd geschreven.
Ongemakkelijke start
Voorafgaand aan de wereldpremière van Planetarium worden drie werken voor strijkkwartet gespeeld. Elk van de componisten is verantwoordelijk voor een van deze werken. In de Quintets laat Bryce Dessner het strijkkwartet samensmelten met de elektrische gitaar en samen creëren ze een warme, heldere klankkleur. De akoestiek in het Muziekgebouw is bovendien uitzonderlijk goed. Diacritical Marks van Nico Muhly bestaat uit acht korte delen, maar het publiek weet niet wanneer wel of niet te klappen. Dat is jammer, want zo valt de samenhang in de afwisselend energieke en lyrische passages volledig weg en is er niets van de intentionele opbouw hoorbaar. Zowel het roezemoezende publiek als het strijkkwartet lijken zich aanvankelijk niet helemaal thuis te voelen in deze setting: het publiek lijkt meer gewend aan een rumoerige popconcertzaal en het strijkkwartet is wellicht vaker te vinden in grote huiskamers waar kamermuziek wordt opgevoerd.
Typerende bezetting
Stevens, Dessner en Muhly weten in de tweede akte echter al snel tegemoet te komen aan de verwachtingen. Net zoals bij een echt planetarium worden de beelden van de verschillende planeten op een enorme zwarte bal die boven het podium hangt, geprojecteerd. De projecties zijn een inherent onderdeel van het optreden. De songs en instrumentale stukken over het zonnestelsel kennen nadrukkelijk ieder hun eigen karakter en zijn ondanks de typerende bezetting waarin ze uitgevoerd worden, zeer divers. Muhly dirigeert het geheel als het ware en bespeelt soms twee verschillende toetsinstrumenten tegelijk. Met zijn rug naar het publiek zit hij links vooraan het podium, ingesloten door een vleugel en een elektronisch orgel, dat opvallend genoeg klinkt als een klokkenspel. Door de kenmerkende stem van Stevens, die hij soms vervormt met behulp van een vocoder, kent de muziek een zweverig, bijna hypnotisch karakter. Dessner hanteert af en toe een strijkstok om zijn elektrische gitaar mee te bespelen.
Sterke spanningsboog
De strijkers nemen een ondersteunende rol op zich. Ze begeleiden het elektronische bombast dat vanachter de toetsen en drummachine vandaan komt en zorgen ervoor dat deze niet ontspoort. De spanning wordt langzaamaan steeds verder opgebouwd en er wordt overduidelijk naar een climax toegewerkt. Met behulp van de trombones wordt er een steeds overdadiger geluid gecreëerd naarmate het optreden vordert. Ook het publiek reageert hierdoor enthousiast en de sfeer in de zaal is veel losser dan in de eerste akte. Zo zijn de pauzes tussen de nummers vrij lang, maar wordt hierin op bijna onnozele wijze het ijs gebroken tussen de musici en diens publiek. Om de beurt kondigen de drie heren hun songs, die allemaal naar een planeet vernoemd zijn, aan: “Mars is probably the most insane planet, so this piece is really weird.”
Binnen de alternatieve muziekscene wordt de laatste tijd hevig met de term indieclassical gesmeten. Wat hier tot nu toe precies mee bedoeld werd, was nooit helemaal duidelijk. Het enerverende en zeer onderhoudende geheel dat Sufjan Stevens, Bryce Dessner en Nico Muhly samen tot stand hebben gebracht in de vorm van Planetarium, zou echter wel eens exemplarisch kunnen zijn voor die term. Het drietal laat vanavond in elk geval horen bepalend te zijn voor de hedendaagse ontwikkeling van de popmuziek en lijkt nog lang niet uitgekeken op het uitdagen van de grenzen daarvan.
Tags: bryce, collective, dessner, diacritical, Eindhoven, indieclassical, marks, muhly, Muziekgebouw, navarra, new, nico, planetarium, quartet, quintets, rabbit, run, stevens, string, sufjan, trombone
Posted in Muziek, Reportage | No Comments »
zaterdag, maart 31st, 2012
Tracks staat deze keer in het teken van de Roaring Twenties en belooft ons mee terug te nemen naar het decadente Parijs, het naieve Amsterdam en het fatalistische Berlijn van de jaren twintig van de vorige eeuw. Het is bijna negen uur ‘s avonds. De kleine zaal in het concertgebouw is gevuld met een publiek van jong en oud dat zijn blik gericht heeft op vijf lange projectieschermen op het podium. De lichten dimmen, het publiek wordt stil: de avond kan beginnen.
Verrassend genoeg wordt het concert geopend met een suite uit Händels ‘Wassermusik’: niet het eerste muziekstuk waar je aan zou denken in het kader van het thema van de avond. Maar hoewel de tonen van Händels suite klinken, wanen we ons zeker niet in de achttiende eeuw. Dit is vooral te danken aan de ongebruikelijke samenstelling van dit blazerskwintet. We horen geen fluiten, hoorns of trompetten in deze versie van ‘Wassermusik’, maar wel een saxofoon en een basklarinet. Een veel minder statige uitvoering is het resultaat: iets dat past bij het aangezicht van vijf mannen in jaren twintig-kostuum. Licht en een tikje bizar: de toon is gezet.
Visuals
Het volgende stuk, ‘Verzonken’ van Arnoud Noordegraaf, brengt bizarre jeugddromen tot uitdrukking. Op de projectieschermen wordt een van de musici in een onderwaterwereld geprojecteerd, terwijl Raaf Hekkema een eenzame, langzame en dissonante melodie ten gehore brengt op zijn saxofoon en de overige musici zich offstage naast het publiek hebben opgesteld. Even later begeleiden zij de saxofoon op een steeds meer benauwde en repetitieve manier en is te zien hoe de man in de onderwaterwereld opgesloten zit.
Vermaak
Bijna onmerkbaar gaat de muziek over in Berlioz’ ontroerende ‘La mort d’orphelie’ en zet mezzosopraan Cora Burggraaf haar eerste tonen in van achteruit de zaal. Vervolgens worden werken van Kurt Weil (onder andere het vermakelijke ‘Surabaya Johnny’) afgewisseld met een madrigaal van Gabrieli en de ‘Funeral Blues’ van Benjamin Britten. Voornamelijk in dit laatste werk laat Cora Burggraaf de kracht van haar stem goed gelden. Niet alleen Cora weet het publiek te vermaken met haar uitstekende stage acting en krachtige performance, ook de mannen halen hun trukendoos voor ons uit de kast. Zo spelen zij de madrigaal als een duet met hun eigen, op de schermen geprojecteerde kwintet.
Happy End
Als toegift wordt het liefdesduet ‘Omdat ik zoveel van je hou’ door de fagottist Alban Wesly en Cora Burggraaf gezongen: na al het muzikale moois wordt het publiek de zaal uit gestuurd met liefde. En alsof het nog niet genoeg is, staan er in de foyer de heerlijkste coctails voor ons klaar. Dat is nog eens een Happy End, om in de termen van Kurt Weil te spreken. Maar in feite is dit pas het begin van een nog lange en sfeervolle avond.
Tags: Alban Wesly, Arnoud NoordegraafRaaf Hekkema, Benjamin Britten, Berlioz, Calefax Rietkwintet, concertgebouw, Cora Burggraaf, Funeral Blues, Gabrieli, Kleine Zaal, Kurt Weil, Mimy Jadoenathmisier, Reportage, Roaring Twenties, Surabaya Johnny, Tracks, Verzonken, Wassermusik
Posted in Muziek, Reportage | No Comments »
zaterdag, maart 24th, 2012
Buiten is het zonnig en nog rustig op straat wanneer groepjes mensen zich rond 11:00 verzamelen voor de ingang van de City Bioscoop in Utrecht. Genieten van het weer is er voor deze mensen vandaag niet echt bij, tot en met 16:30 worden er namelijk vier indrukwekkende documentaires vertoond: Best of IDFA On Tour 2011 presenteert de blikvangers binnen de documentairefilm van het afgelopen jaar. Een inspirerend, laagdrempelig programma voor zowel jong als oud.
Elk jaar is Amsterdam in de derde week van november het hart van de nationale en internationale documentaire tijdens het International Documentary Film Festival Amsterdam. Gelukkig voor alle documentaireliefhebbers die dit spektakel in Amsterdam hebben moeten missen, trekt het IDFA elk jaar door het land met de crème de la crème van de documentaire die vertoond wordt in het programma Best of IDFA On Tour. Aangrijpende, vertederende en verbazingwekkende documentaires van over de hele wereld passeren de revue die verschillende prijzen of nominaties hebben ontvangen.
Divers programma
Als je op de vroege zondagochtend een beetje slaperig was, dan is dat snel voorbij na het begin van de eerste documentaire: 5 Broken Cameras (Emad Burnat, Guy Davidi). Deze film schudt je wakker door het schokkende verhaal van Emad, die al jarenlang protesteert tegen de bouw van een muur tussen zijn Palestijnse dorp Bil’in en het gebied waar Joodse kolonisten zich (illegaal) massaal vestigen. Na anderhalf uur ontzetting volgt The Betrayal (Karen Winther): opnieuw een niet heel vrolijk portret van de Noorse Karen die als tiener haar krakersbolwerk Blitz heeft verraden bij een neonazi groepering. In de film zoekt ze bij zichzelf naar een verklaring en hoopt ze op vergeving.
De twee laatste documentaires zijn iets lichter verteerbaar en gemoedelijker. Het ontroerende, Zuid-Koreaanse Planet of Snail (Seung-Jun Yi) gaat over een man die doof en blind is. Samen met zijn vrouw baant hij zich op een positieve manier door het leven dat op een aangrijpende manier wordt weergegeven. De scène waarin de twee op uiterst voorzichtige wijze een lamp vervangen, zal niemand snel vergeten. Het Nederlandse Als ik jou niet had (Anne-Marieke Graafmans), is de afsluiter van de dag. In 23 minuten toont de hartverwarmende documentaire een deel uit het leven van een Amsterdams stel dat sterk omgaat met het verlies van hun twee kinderen.
Hoewel de dag wat zwaarmoedig begon met de eerste twee documentaires (wat afwisseling de volgende keer zou fijn zijn), verlaat het publiek de zaal aan het eind van de dag toch met een positief gevoel.
Eentonig publiek
Hoewel het programma van Best of IDFA On Tour aan diversiteit niet tekort schiet, is dat een ander verhaal bij de publiekssamenstelling in de zaal. Daaruit blijkt dat documentaire toch een genre is dat de wat oudere filmliefhebber aanspreekt. Documentaires hebben bij jongeren wellicht het imago van oubollig en saai; vooroordelen die door dit programma absoluut onderuit worden gehaald.
Best of IDFA On Tour is een mooi initiatief met films die de gemiddelde documentaire liefhebber zeker zal kunnen waarderen, maar die ook zeer de moeite waard zijn voor een publiek dat minder bekend is met dit genre.
Tags: divers, documentaire, Film, IDFA, Inspirerend, programma, Publiek, Tessa Stevens, Utrecht
Posted in Film, Reportage | No Comments »
Copyright 2012 CultuurBewust.nl
CultuurBewust.nl is hèt culturele web- magazine van Nederland. Elke dag lees je hier recensies, interviews en reportages voor jongeren, door ruim 100 cultuurjournalisten in de dop.
