Archive for the ‘Reportage’ Category

« Older Entries |

‘Orgelvreters’ brengen ode aan het Hammondorgel in de Effenaar

zaterdag, mei 12th, 2012

Na een aantal succesvolle optredens begin dit jaar besloten toetsenisten Robin Piso (DeWolff) en Thijs Schrijnemakers (Stereo) nog even door te gaan met hun project Orgel Vreten. Hierin gaan de twee zogezegd de strijd met elkaar aan op het Hammondorgel. Van al hun ‘lang gespaarde zakcentjes’, zoals Thijs Schrijnemakers zelf verwoordt, hebben de twee heren één van de shows die ze in februari speelden op vinyl laten zetten. Op 10 mei vierde het duo in de Effenaar in Eindhoven de release van die live-plaat, hoewel de nadruk toch vooral op het optreden lag. “Maar mocht je vanavond nog eens vijftien euro over de balk willen smijten: achter in de zaal staat de merchandise.”

In de kleine zaal van de Effenaar is het vanavond net zo broeierig als buiten. De leeftijd van de aanwezige bezoekers loopt ver uiteen. “Speulûh”, wordt er in plat Brabants geroepen wanneer Robin Piso en Thijs Schrijnenburg een kwartier later dan gepland het podium betreden. “Wat ontzettend vet dat het gewoon weer net zo vol is als in februari.” Schrijnemakers verwelkomt zijn publiek enthousiast en lijkt van het begin af aan helemaal in zijn element. Bij medemuzikant Piso is dat niet anders. Met een brede glimlach op zijn gezicht neemt hij plaats achter zijn orgel. Het is meteen duidelijk dat ze zich in de kleine zaal van de Effenaar als twee kinderen in een snoepwinkel voelen.

Stabiele basis
Met name op het podium wordt zichtbaar genoten. Al snel zitten de toetsenisten voorover gebogen over hun orgel. De bas en drums zorgen voor een stabiele basis die de ‘orgelvreters’ voldoende de ruimte geeft hun kunsten te etaleren, maar die de muziek ook aanvult waar nodig. Meteen is er sprake van een muzikale strijd waarin de heren elkaar nauwlettend in de gaten houden en elkaar abrupt afwisselen in hun solo’s. Er is geen sterke basis van melodielijnen, die lijken te worden geïmproviseerd. Herkenbare riffjes worden herhaald en hier worden gedurende het nummer variaties in aangebracht.

Droge opmerkingen
Terwijl Piso zich helemaal concentreert op zijn instrument, trakteert Schrijnemakers het publiek regelmatig op al dan niet zinloze praatjes. Dat er beter gewoon muziek kan worden gemaakt, benadrukt hij zelf ook grappend: “Dit is ook geen stand-up comedy. Daarom maken we muziek. Dan is het toch nog of je waar hebt gekregen voor je geld.” Zijn aandoenlijke Limburgse accent verhoogt de sfeer alleen maar meer.

Covers en gastmuzikanten
Voor velen zal de muziek die de heren maken, klinken als de plaat die je vader je toen je klein was wilde aansmeren. Verwijzingen naar Deep Purple en Led Zeppelin komen dan ook niet uit de lucht vallen. Van eerstgenoemde band wordt vanavond zelfs een cover gespeeld waarbij Ruud Jolie, gitarist van Within Temptation, als gastmuzikant optreedt. Ook Daan Koch en Astrid Kerst, met wie Thijs in de formatie Stereo zat, komen langs om hun radiohit ‘Unexpected’ te spelen. Dat is jammer, want hierdoor valt de bijna magische en bovenal nostalgische sfeer die het authentieke instrument kan creëren volledig weg.

Er wordt vooral gelachen en genoten in de Effenaar. Het Orgel Vreten-project toont twee rasmuzikanten die de mogelijkheid zagen een eigen project te creëren zonder zichzelf daarbij ook maar enige druk te hoeven opleggen. Dat is zichtbaar gelukt: we zijn vanavond getuige van het feestje van Thijs en Robin. Daar hoort naast een aangenaam krijsend Hammondorgel blijkbaar ook een droge opmerking op zijn tijd bij.

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Muziek, Reportage | No Comments »

De Groningse nacht van de filosofie was een groot succes.

donderdag, mei 3rd, 2012

Al jaren is april de Maand van de Filosofie met door het hele land allerlei filosofische activiteiten. Hoogtepunt hiervan is de Filosofie Nacht in Amsterdam. Dit jaar werd voor het eerst ook in het hoge noorden een soortgelijk evenement georganiseerd. De eerste Groningse nacht van de filosofie vond plaats op 26 april in ForumImages en was compleet uitverkocht. Zo’n 400 belangstellenden dromden samen en schuifelden afwachtend naar een van de drie zalen met uiteenlopend programma.

Wij zijn niet ons brein
De grootste zaal zat al vroeg overvol voor Bert Keizer, de schrijver van het Maand-van-de-filosofie-essay Waar blijft de ziel?. Keizer betoogde dat de hardnekkige illusie ‘wij zijn ons brein’ aantoonbare onzin is. Er werd, ondanks het serieuze onderwerp, veel gelachen om zijn ironische grapjes en stellige enthousiasme. De sfeer werd ernstiger toen Ton Derksen en Hans Harbers spraken over de vraag wat een wetenschapsfilosoof in het strafrecht te zoeken heeft. De slotdiscussie was helaas erg kort in verhouding tot de uitgebreid en ietwat lijzige individuele betogen waardoor het geen duidelijk geheel werd.

Tussen de programmaonderdelen door draaide DJ Jeroen van der Mark hippe plaatjes die aansloten bij de onderwerpen van de nacht. De mensen stommelden roezemoezend naar de bar of wisselden van zaal. Verlaten jassen bezetten vele schijnbaar lege stoelen waardoor voor degenen die nog geen zitplaats veroverd hadden, dit voorlopig nog onmogelijk bleef.

Wachten op geluk
De wat scheve verhouding tussen de grootte van de drie zalen had tot gevolg dat het publiek voornamelijk in de grootste zaal bleef. Een uitstapje buiten deze zaal had een grote teleurstelling tot gevolg. Toen Coen Simon kwam vertellen over zijn laatste boek Wachten op geluk was de zaal razendsnel stampvol, waarna de deur helaas gesloten werd en de enkele laatkomers slechts nog konden wachten op geluk.

Gelukkig waren ook in de kleinere zalen boeiende sprekers met geïnteresseerd publiek. Er werd onder meer over populaire cultuur filosofisch gesproken. Zo nam René Boomkens de tv-serie Mad Men onder de loep, Peter Timmermans analyseerde op filosofische wijze de ‘knuffelpsychopaat’ Dexter en Katherine Gardiner stelde bij de serie Breaking Bad de vraag: ‘kan een goed mens slecht handelen?’.

‘Have a break, have a poem’
De kleinste zaal bevond zich achter een gesloten deur die kort van tevoren werd geopend voor een beperkt aantal mensen. Mysterieuze achtergangetjes leidden de nieuwsgierigen naar een schimmelig maar knus en artistiek ingericht kelderzaaltje. Hier ontving onder andere Rense Sinkgraven zijn publiek, met wie hij zijn mooie geïmproviseerde bloemlezing met de titel filosofie in poëzie las. Enthousiast hield hij een ‘have a break, have a poem’ op locatie, waarin de filosofie poëtisch verborgen bleef.

De tijd
Een bevlogen gesprek tussen Marli Huijer en Jan-Willem Romeijn over de tijd boeide wederom een groot publiek. Huijer beschouwde de tijd vanuit een sociaalwetenschappelijk perspectief, als een product van sociale en economische ontwikkeling. Daartegenover betoogde Romeijn het natuurwetenschappelijk perspectief. De tijd was veel te snel voorbij waardoor de discussie spijtig genoeg plomp werd afgekapt en de toeschouwer werd achtergelaten met een open einde.

De avond werd op een originele manier schaterend afgesloten met humoristische filosofische strips van Barbara Stok en de goochelende filosoof Tilman Andris. Andris wist de zaal totaal te verbluffen met zijn verwonderende trucs. Het was een vermakelijke nacht met interessante sprekers. Wel was er wat te weinig ruimte voor het publiek, dat wellicht interactiever betrokken had kunnen worden in het programma. Het was een zeer geslaagde eerste Groningse Nacht van de Filosofie en het zal hopelijk niet de laatste zijn.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Literatuur, Reportage | No Comments »

Swingende sjamanen vernieuwen tradities op tweede dag van Baraná Wereldjazz Festival

maandag, april 30th, 2012

Nadat de eerste avond van het Baraná Wereldjazz Festival gewijd was aan Europese experimenten en improvisaties, ging de tweede nog een stapje verder: naar de Aziatische oorsprong van het Turkse volk. Deze sjamanistische roots werden ook nu weer vermengd met invloeden uit andere muzikale genres, waaronder klezmer en elektro. De jongere generatie kreeg hierbij flink de ruimte om te laten zien hoe vernieuwing en traditie hand in hand kunnen gaan.

Voor het voorprogramma hebben de mannen achter Baraná, Behsat Üvez en Steven Kamperman, een 18-koppig orkest samengesteld met Nederlandse amateurmusici van redelijk tot hoog niveau. Met Kamperman als dirigent spelen zij onder andere vroege Baraná-composities, waarin de duidelijke Turkse invloed extra wordt aangezet door de warme zang van Üvez. Niet alle solo’s zijn helemaal zuiver, maar het is een prima opwarmer voor de rest van de avond.

Keelzang
Vervolgens is het podium voor de Siberische zangeres Julia Charkova (1987). Helemaal alleen neemt zij de toeschouwers mee naar hogere sferen. ‘Wonderlijk. Intiem. Mooi.’, twittert één van hen, en treffender had het niet gezegd kunnen worden. De muziek van Charkova’s volk, de sjamanistische en ooit nomadische Khakassen, is niet iets wat je dagelijks hoort. De combinatie van citer en hoge zangtonen heeft iets spiritueels, terwijl de aparte lage keelzang hier en daar gegrinnik oplevert. Toch krijgt ook die zijn eigen schoonheid als je eraan gewend raakt.

In tegenstelling tot de meeste andere muzikanten op dit festival, is Charkova niet op zoek naar vernieuwing in de zin van fusion of radicale verandering. Als jongere houdt zij juist de oude tradities van haar volk levend voor toekomstige generaties, niet onbelangrijk in een globaliserende wereld. Maar ook zonder de woorden te verstaan hoor je het verschil tussen epische en melodieuze liederen en tussen vrolijke en droevige stukken.

Muzikaal geweld
Heel anders is de aanpak van de eveneens jonge Yom uit Frankrijk en Wang Li uit China. Op slechts een klezmerklarinet en een sjamanistische mondharp overspoelen zij de zaal met muzikaal geweld, dat door de beat en speciale (akoestische!) effecten nog het meest aan trance doet denken. Maar de twee hebben meer in petto: van het onheilspellende ‘Green Apocalypse’ tot de lieflijke melodie van ‘Vegetal Love’. Hun muzikaliteit, inventiviteit en gevoel voor humor maken grote indruk.

Elektrische Oeigoeren
Zoals het festival van start ging, eindigt het ook: met een project van Baraná zelf. Een wereldpremière, in dit geval. Mythologische teksten van de Oeigoeren – ‘de echte Turken’, aldus Behsat Üvez – worden onder de naam Elektro Shaman gecombineerd met moderne elektronische muziek en samples. Een beetje onwennig klinkt dit hier en daar nog wel. “Ik leef nog hoor,” verzucht Üvez dan ook na een heftige keelzangpartij.

Veel applaus is er voor het akoestische percussie-intermezzo van Üvez en de Iraanse Afra Mussawissade. De solo’s van Ernst Reijseger (cello), Steven Kamperman (saxofoon) en Jeff Sopacua (elektrische gitaar) zijn eveneens sterk. Bij de feestelijke uitsmijter van Baraná & Co, in bezetting van tien jaar geleden, springt vooral violiste Monique Lansdorp eruit. Tegenover de bas die Reijseger nu bespeelt gaat zij compleet los.

Onvergetelijk
‘We hopen dat het Baraná Wereldjazz Festival voor iedereen een onvergetelijke ontmoeting wordt’, zeggen Kamperman en Üvez in het programmaoverzicht van de twee avonden. Dat is helemaal gelukt. Volgens de organisatoren is de kans dan ook groot dat het festival een tweede editie gaat beleven. Misschien zelfs al volgend jaar. Als je houdt van andere culturen, authentieke tradities en vernieuwende muzikale experimenten moet je daar zeker bij zijn.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Muziek, Reportage | No Comments »

Grensoverschrijdende ontmoetingen op Baraná Wereldjazz Festival

zondag, april 29th, 2012

De gemiddelde leeftijd op het Baraná Wereldjazz Festival, afgelopen donderdag en vrijdag in multicultureel podium Rasa, lag zo rond de vijftig jaar. Jammer, want ook voor jongere muziekliefhebbers was er meer dan genoeg te beleven. Niet alleen de grens tussen generaties werd overschreden, maar ook die tussen talen, culturen en muzikale genres. Onder de titel ‘Smeltkroes Europa’ stond de eerste avond vooral in het teken van experimenten en improvisaties.

Baraná is een Turks-Nederlandse formatie onder leiding van Behsat Üvez en Steven Kamperman. Het woord ‘baraná’ betekent ‘ontmoeting’ en dat is precies wat bij deze twee heren centraal staat. Vanaf 2002 creëerden zij een serie projecten met gastmusici uit diverse landen, waarmee ze al meerdere malen in Rasa te zien waren. Om hun tienjarig bestaan te vieren organiseerden ze dit jaar voor het eerst een twee avonden durend ‘minifestival’.

Varkentjes
Het eerste deel daarvan brengt eigenzinnige muzikanten uit heel Europa samen, die niet in één genre te vangen zijn. Dat begint al met het korte voorprogramma van gitarist/banjospeler Paul Pallesen en de Schotse percussionist/drummer Alan Purves. Zij combineren freefolk, jazz en wereldmuziek tot een geheel dat op het ene moment heel fragiel klinkt, maar even later juist ronduit stevig. Purves gebruikt hierbij hilarische accessoires, waaronder twee rubberen varkentjes die als blaasinstrument fungeren.

Jong talent
Vervolgens kan het binnengestroomde publiek luisteren naar het Baraná Quintet, waarvan zanger/multi-instrumentalist Behsat Üvez en rietblazer Steven Kamperman zelf ook deel uitmaken. Hun fijngevoelige synthese van traditionele Turkse klanken en moderne jazz krijgt extra diepgang door het accordeonwerk van Bart Lelivelt. De onverstaanbare teksten – deels gebaseerd op oude Perzische dichters – gaan over nachtegalen, mooie meisjes, maar ook over het effect van een derde glas drank.

Als speciale gast is met het kwintet de jonge Turkse jazz-zangeres Sanem Kalfa meegekomen, die afstudeerde aan het conservatorium in Groningen en in 2010 het Montreux Vocalisten Concours won. Haar mooie, enigszins hese stem, gaat goed samen met de traditionele melodieën en blijkt daarnaast ook heftige improvisaties aan te kunnen. Van haar hoge uithalen zal misschien niet iedereen gecharmeerd zijn, knap is het in ieder geval wel.

Theater
Ook zangeres Linda Bsiri van het Franse trio Ecoute le Vent zoekt met haar stem de grenzen op. Na een vrij geïnterpreteerde middeleeuwse Cantiga de Santa Maria, met begeleiding op serpent van Michel Godard en gevarieerde percussie van Jarrod Cagwin, gaat ze over op modernere zang. Die mondt uit in een razendsnelle, bijna gesproken dialoog met Godards tuba. Voeg daarbij haar gezichtsexpressie en handgebaren en je waant je in een postmodern theater.

‘Eigenzinnig universum’
Compleet anders is de muziek van de derde en laatste groep: het Moscow Art Trio van etnomusicoloog, zanger en fluitist Sergey Starostin. Hij verzamelde in Rusland traditionele volksmelodieën, die een dromerig tintje krijgen dankzij het pianospel van componist Mikhail Alperin en de hoorn- en trompetklanken van Arkady Shilkloper. De grenzen tussen folk, jazz en klassiek lossen op om plaats te maken voor – in de woorden van Steven Kamperman – een ‘eigenzinnig universum’.

Datzelfde gebeurt ook bij bijzondere ontmoetingen in de pauzes tussen de drie concerten. Musici uit de verschillende ensembles zorgen dan met spontane improvisaties voor nog meer verrassingen. Zo worden hoorn en tuba gecombineerd, dagen de twee zangeressen elkaar uit en gebruikt Alan Purves zijn speelgoedvarkens nu niet in zijn mond maar op de grond. Het is een leuk en onmisbaar onderdeel van een nu al geslaagd festival.

Lees hier de reportage over de tweede festivalavond.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Muziek, Reportage | No Comments »

Schreeuwen tijdens de Night of Terror in Tuschinski

zondag, april 29th, 2012

Afgelopen week vond de 28e editie van het Imagine Film Festival plaats. Tijdens dit festival worden er veel films vertoond, die allemaal uniek zijn op hun eigen manier. Naast de reguliere films werd in de nacht van zaterdag 21 april op zondag 22 april The Night of Terror (NoT) georganiseerd. Horrorfilms kijken onder bizarre omstandigheden, die je met een moe, maar goed gevoel ’s ochtends vroeg weer naar huis laten gaan.

Al ruim voor de deuren open gingen stond er een lange rij voor Tuschinski. De sfeer zat er dan ook al snel in. De deuren gingen onder luid geschreeuw open. Al rennend om een goed plekje te vinden, droeg iedereen tassen gevuld met onbekende attributen de zaal binnen. Het zou al snel duidelijk worden dat het kijken van de vier films niet op de normale manier zou verlopen.

Licht in het donker
Om 0:30 uur kwam Jan Doense, de organisator van de slapeloze nacht, onder luid gejoel het podium op om de eerste film aan te kondigen. Het licht ging uit en toen begon het spektakel. Niet de film, Juan de los Muertos was zo speciaal, maar de sfeer. Op het moment dat de zaal werd ondergedompeld in het duister, vlogen de glow sticks en rollen wc-papier je om de oren. Als je de NoT nog niet eerder hebt meegemaakt, weet je niet wat je overkomt, maar het is onderdeel van de traditie.

Schelden tot je er bij neervalt
Het meest schokkende is echter een ander element van een andere traditie. Het is namelijk de bedoeling om bij elke man die in beeld komt heel hard “homo!” te roepen en bij elke vrouw “hoer!”. Je moet er bij zijn om te begrijpen dat het leuk is, maar de meest grove en ook grappige opmerkingen worden naar het grote witte doek geslingerd. De beste opmerkingen worden gemaakt als het stil is in de zaal. En geloof me, dat is maar op weinig momenten! Als je gedurende die schaarse stilte een variant op homo of hoer uitkraamt, die ook nog eens van toepassing is op de context van de film, zal de hele zaal voor je klappen en juichen.

Snippernicht
Naast het wc-papier en de glow sticks werden ook veel snipperkanonnen meegebracht. Door te draaien komen er met een knal honderden snippers uit de buis gevlogen, die langzaam neerdwarrelen op het schreeuwende publiek. De knal komt het best tot zijn recht tijdens de spannende stiltes in de film. Als er na die knal door één persoon heel hard “snippernicht!” geschreeuwd wordt, ligt de zaal dubbel.

Scream Queen Contest
Alsof dit alles nog niet gek genoeg is, wordt er na de tweede film de zogenaamde Scream Queen Contest gehouden. Vrouwen kunnen zich vooraf inschrijven om hier aan mee te doen. Het is de bedoeling dat elke vrouw op het podium heel erg schrikt, hard schreeuwt en vervolgens sterft. Degene die dit het best, het luidst en het op een zo uniek mogelijke manier doet, wint een filmpakket. Dit jaar deden er zes vrouwen en jawel, één man mee. Dat de man de contest won, is dan weer jammer, aangezien het om de vrouw draait bij deze wedstrijd. Zou dat iets zeggen over de kwaliteiten van de vrouwelijke deelnemers?

Bizar
Het mag duidelijk zijn dat je niet naar de NoT gaat om een nacht spannende films te kijken. Nee, je gaat er heen om te schreeuwen, te gooien en te knallen. Een lange nacht die je, als je het voor het eerst meemaakt, met een bizar gevoel het ochtendlicht instuurt.


Tags: , , , , , , ,
Posted in Film, Reportage | No Comments »

FestBits: animatie van il Luster op het Imagine Festival

vrijdag, april 27th, 2012

Elk jaar zijn er tijdens Imagine korte films van animatieproducent il Luster te zien. Ter gelegenheid van hun 15-jarig jubileum eert Imagine het productiebedrijf met een speciaal programma.

Imagine is het filmfestival waar jaarlijkse het beste aanbod van cult, sci-fi, fantasy en horror films te zien is. In het Amsterdamse filmtheater Kriterion vindt dit jaar alweer de 28e editie van dit bijzondere festival plaats. Dit jaar is er speciale aandacht voor de superheld, zowel bekend als obscuur.

FestBits brengt festivalupdates in hapklare brokken. Het zijn korte filmpjes die gemaakt worden tijdens het festival. Kijk wat er te beleven valt, welke tips er gegeven worden en geniet na van de leukste festivalmomenten. FestBits is een initiatief van Dyzlo Film.

Tags: , , , , , ,
Posted in Film, Reportage | No Comments »

FestBits: superhelden comedy show op het Imagine Filmfestival

vrijdag, april 27th, 2012

Cabaretier Thijs van Domburg maakte speciaal voor Imagine de show Stand-up Superhero. Het werd een kritische ode aan het genre superheldenfilm.

Imagine is het filmfestival waar jaarlijkse het beste aanbod van cult, sci-fi, fantasy en horror films te zien is. In het Amsterdamse filmtheater Kriterion vindt dit jaar alweer de 28e editie van dit bijzondere festival plaats. Dit jaar is er speciale aandacht voor de superheld, zowel bekend als obscuur.

FestBits brengt festivalupdates in hapklare brokken. Het zijn korte filmpjes die gemaakt worden tijdens het festival. Kijk wat er te beleven valt, welke tips er gegeven worden en geniet na van de leukste festivalmomenten. FestBits is een initiatief van Dyzlo Film.

Tags: , , , , ,
Posted in Film, Reportage | No Comments »

FestBits: de kunst van storyboard art op het Imagine Filmfestival

donderdag, april 26th, 2012

Jim Carnish was de storyboard artist voor o.a. Harry Potter, Batman en X-men. Op Imagine gaf hij een masterclass over zijn rol in het creatieve proces van het filmmaken.

Imagine is het filmfestival waar jaarlijkse het beste aanbod van cult, sci-fi, fantasy en horror films te zien is. In het Amsterdamse filmtheater Kriterion vindt dit jaar alweer de 28e editie van dit bijzondere festival plaats. Dit jaar is er speciale aandacht voor de superheld, zowel bekend als obscuur.

FestBits brengt festivalupdates in hapklare brokken. Het zijn korte filmpjes die gemaakt worden tijdens het festival. Kijk wat er te beleven valt, welke tips er gegeven worden en geniet na van de leukste festivalmomenten. FestBits is een initiatief van Dyzlo Film.

Tags: , , , , , , ,
Posted in Film, Reportage | No Comments »

Pokey LaFarge and The South City Three brengen blues en country uit de twenties

zondag, april 22nd, 2012

Deze nieuwe, jonge en swingende band laat je voor een avond vergeten waar je bent en neemt je mee terug in de tijd. Pokey LaFarge and the South City Three brengen Amerikaanse blues en country uit de jaren twintig mee naar Europa en maakt zijn eerste stop bij poppodium Merleyn in Nijmegen. Compleet met whiskey, sigaren en LP’s.

Grootse muzikanten
Het concert van Pokey Lafarge and the South City Three is volledig uitverkocht en na tienen begint de zaal vol te lopen. De bluesband trekt een gemengd publiek aan: zowel jonge hippies als oude rockers staan alvast te genieten van wat oude jazzplaten die op de achtergrond te horen zijn. De vierkoppige band past met hun muziekinstrumenten nét op het podium. Het podium is veel te klein voor deze grootse muzikanten, zo blijkt al bij de inzet van het eerste nummer ‘So Long Honeybee, Goodbye’. Het publiek gaat uit zijn dak en de sfeer zit er meteen goed in.

Billie Holiday
De country-feeling die in de eerste paar nummers van het nieuwe album Middle of Everywhere zit, komt uit Mississippi, waar de heren geboren en getogen zijn. Zanger Pokey LaFarge begon in 2007 als solist, maar vond een goede samenwerking in The South City Three, bestaande uit Joey Glynn (contrabas), Adam Hoskins (gitaar) en Ryan Koenig (mondharmonica en klankbord). Sinds 2009 vormen ze een talentvolle muziekgroep die the early blues terug wil brengen bij het moderne publiek. Na hun eerste album Riverboat Soul brachten ze hun tweede album niet alleen op CD, maar ook op LP uit.

Naast de muziekstijl komt de jaren twintig stijl in alles terug: de suffe kapsels, colbertkostuums, bretels, strikdassen en de lage leren schoenen. Maar vooral kenmerkend is de stem van Pokey LaFarge, die klinkt alsof hij zingt door een oude microfoon. Zijn beknepen, scherpe, zwoele stem heeft een fijn randje en doet denken aan Billie Holiday en June Carter. De andere muzikanten dienen als achtergrondkoor, maar hebben evengoed fantastische stemmen.

Whiskey
Tijdens het nummer ‘We’re Drinkin’ Whiskey Tonight’ zingt het publiek uit volle borst mee en het barpersoneel van Merleyn schenkt toepasselijk nog een whiskey in voor de bandleden. Het plezier bij Pokey LaFarge and the South City Three straalt er van alle kanten vanaf en vooral muzikant Ryan Koenig weet de zaal te charmeren. Na een aantal fantastische mondharmonicasolo’s blijkt hij ook de trommel en het klankbord geweldig te kunnen bespelen. Hoe vrolijk en flirterig Pokey LaFarge en Ryan Koenig naar het publiek zijn, zo serieus en geconcentreerd zijn de overige twee.

Pas naar het einde toe blijken ook Joey Glynn en Adam Hoskins ontzettend muzikaal te zijn en ontstaat er een heuse battle waar beide muzikanten trompetgeluiden met hun mond maken. Na vijf kwartier staat het zweet op de voorhoofden van de bandleden en bedanken ze de zaal voor een geweldige avond. Na een encore van vijf minuten besluiten Pokey LaFarge and the South City Three nog drie nummers te spelen, inclusief de megahit ‘Lala Blues’. Na dik anderhalf uur wordt het publiek terug in de realiteit geworpen en gaan de fans tevreden naar huis. Maar niet zonder zo’n ouderwetse LP, natuurlijk.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Muziek, Reportage | No Comments »

FestBits: Stan Lee ontvangt de Career Achievement Award op Imagine

vrijdag, april 20th, 2012

Niemand minder dan Stan Lee, de geestelijk vader van onder andere Spider-Man, Hulk en X-men, ontving de Career Achievement Award op Imagine, dat dit jaar in het teken staat van superhelden.

Imagine is het filmfestival waar jaarlijkse het beste aanbod van cult, sci-fi, fantasy en horror films te zien is. In het Amsterdamse filmtheater Kriterion vindt dit jaar alweer de 28e editie van dit bijzondere festival plaats. Dit jaar is er speciale aandacht voor de superheld, zowel bekend als obscuur.

FestBits brengt festivalupdates in hapklare brokken. Het zijn korte filmpjes die gemaakt worden tijdens het festival. Kijk wat er te beleven valt, welke tips er gegeven worden en geniet na van de leukste festivalmomenten. FestBits is een initiatief van Dyzlo Film.

Tags: , , , , , ,
Posted in Film, Reportage | No Comments »

« Older Entries |