zaterdag, februari 11th, 2012
Liefhebbers van hedendaagse kunst kunnen deze week hun hart ophalen in Rotterdam. De moderne havenstad staat namelijk volledig in het teken van kunst met diverse beurzen, openingen en feesten. De Kop van Zuid vormt deze week het decor voor busladingen vol kunstliefhebbers die zich massaal begeven naar de gevestigde beurzen Art en Object Rotterdam. Voel je je hierin toch niet helemaal thuis en zoek je een laagdrempelig alternatief? Neem dan eens een kijkje bij de RAW Art Fair, een nieuwe kunstbeurs die dit jaar voor het eerst wordt georganiseerd in Katendrecht en zich met name richt op een jong publiek.
Bij het betreden van de Fenix Loods wordt direct duidelijk: dit is een kunstbeurs die het anders aanpakt. Hier is geen sprake van chique en opgedirkte taferelen, maar van een sfeervol en informeel entreegebied waarin je je gelijk thuis voelt. Plof neer op een zitzak en geniet van de hippe muziek op de achtergrond en de heerlijke etensgeuren om je heen. Met een beetje geluk kom je binnen op het moment dat het podium bemand wordt door een DJ of een bandje. Het geheel ademt een festivalsfeer uit en doet je bijna vergeten dat je eigenlijk voor kunst kwam. Bijna, maar gelukkig niet helemaal.
Laagdrempelig podium
Direct aan het entreegebied grenst namelijk de massieve, betonnen ruimte waar 49 galeriehouders hun beste werk tentoongesteld hebben. De grijze, ongepolijste loods benadrukt nogmaals waar deze beurs om draait: het bieden van een laagdrempelig podium voor zowel nationale als internationale kunstenaars. Een podium waar kunst voor iedereen toegankelijk is en waar zowel gevestigde als opkomende kunstenaars welkom zijn.
Ook de galeriehouders werken mee aan deze laagdrempeligheid. Bij iedere stand is wel een praatje mogelijk of krijg je een mooie kaart in je handen gedrukt als aandenken. Steeds weer word je aandacht door iets anders getrokken: kleurrijke schilderijen hangen zij aan zij met fascinerende portretfoto’s en zelfs bewegende robots vormen onderdeel van het decor. In deze veelheid aan indrukken springt onder meer het werk van Willem van den Hoed (Galerie De Zaal) en Maayke Schuitema (Galerie Rademakers) in het oog.
RAW Expo
De RAW Art Fair bevindt zich op de begane grond, maar ook een verdieping hoger valt genoeg te beleven. Hier bevindt zich namelijk de RAW Expo, een tentoonstelling die nog tot en met 4 maart te zien zal zijn. Een leuk detail bij deze tentoonstelling is dat je kunt stemmen op jouw favoriete werk. Op zaterdag 11 februari zal tijdens de ‘Prize of the Diamond Party’ een award uitgereikt worden aan de publieksfavoriet.
Zeker een bezoek waard
De RAW Art Fair promoot zichzelf als een vernieuwende, jonge en frisse kunstbeurs die voor iedereen toegankelijk is. Na een bezoek aan deze beurs kan alleen maar geconcludeerd worden dat zij hier zeker in geslaagd is. Door de informele sfeer wordt een publiek aangetrokken dat tot voor kort wellicht nooit een kunstbeurs had bezocht en daardoor vormt de RAW Art Fair een mooie aanvulling op de huidige cultureel aanbod in Rotterdam.
Tags: beeldhouwkunst, fotografie, galerie, hedendaagse kunst, kunstbeurs, Maaike Schuytema, RAW Art Fair, Reportage, Romy Meijer, Rotterdam, Willem van den Hoed
Posted in Kunst, Reportage | No Comments »
vrijdag, februari 10th, 2012
Donderdag stond Gavin DeGraw in een stijf uitverkochte Oosterpoort. Hij maakte indruk met een mix van oude en nieuwe nummers en uit volle borst werd er meegezongen met de inmiddels klassieke hitjes als ‘Chariot’ en ‘I Don’t Want To Be’. Ook het voorprogramma dat werd verzorgd door het Nederlandse talent Dotan, mocht er wezen.
Onder begeleiding van een Cajon drum (een soort houten kistje waaruit een heel scala aan percussiegeluiden kan worden getoverd) en een gitaar laat Dotan onder andere ‘Where we belong’ van zijn debutalbum Dream Parade op een bijna akoestische wijze horen. Erg fijn. Er ligt pas één album van de artiest in de winkel, maar wat hij laat horen smaakt zeker naar meer.
Gemaakt voor het Podium
Vervolgens is het podium voor de man die de zaal tot een uitbundig gegil brengt. Hij laat er geen gras over groeien en zonder een openingswoord begint hij met het energieke nummer ‘Candy’ van zijn nieuwste album Sweeter. Direct is te zien dat DeGraw gemaakt is voor het podium. Zonder pauze tussen de nummers barst de zaal vervolgens uit in gejuich wanneer de eerste herkenbare noten van ‘Chariot’ worden gespeeld door de band. Massaal wordt er meegezongen en gedanst met misschien wel de grootste hit van de artiest tot nu toe.
Solo
Na onder andere de titelsong van zijn vierde album Sweeter en de wereldhits ‘Im in Love With a Girl’, ‘Follow Through’ en een eigen versie van ‘Move Like Jagger’, waardoor de zaal inmiddels één grote dansende massa is geworden, verlaat de band het podium en is het tijd voor een stukje solo performance. Het mooie ‘More Than Anyone’ brengt het hart van sommige vrouwen zo op hol dat er vanuit de zaal “Gavin, I love you!” wordt geschreeuwd waarop de artiest reageert met “I don’t know how to say this, but that was the scariest voice I’ve ever heard”.
Not Over Gavin
Na een lachsalvo komt de zaal weer tot rust en schroeft de artiest de temperatuur een beetje extra op met een eigen versie van Marvin Gaye’s ‘Sexual Healing’ en ‘Let’s Get it On’. Je ziet duidelijk dat DeGraw het ontzettend naar zijn zin heeft op het podium. Het enthousiasme en de energie straalt er vanaf. Als het concert dan toch echt is afgelopen na zijn nieuwste single ‘Not Over You’ heeft eigenlijk nog niemand genoeg van de show. Maar het zit erop en één ding is duidelijk: Groningen is not over Gavin.
Tags: 9, Bouma, Chariot, concert, CultuurBewust.nl, DeGraw, Dotan, Dream, februari, Gavin, Gosse, Gosse Bouma, Groningen, I Don't Want To Be, Not Over You, Oosterpoort, Optreden, Parade, Recensie, Soldier
Posted in Muziek, Reportage | No Comments »
donderdag, februari 9th, 2012
Om de maand staan ze er weer: rappend en schrijvend talent dat in de hippe lobby van Hotel V in Amsterdam de kans krijgt om van zich te laten horen. Wie weet zich te ontpoppen tot vocabulair zwaargewicht in deze kweekvijver van de kunsten?
Uitgeverij Lebowski en muzieklabel Top Notch sloegen de handen ineen en creërden Achievers On Stage, een podium voor jong schrijf- en muziektalent. Fragmenten uit debuutromans, leuke rijmpjes, ware poëzie en rauwe raps. Ook 22 januari was er weer genoeg te beleven.
Tags: Achievers, amsterdam, auteurs, boeken, CultuurBewustTV, Hotel V, Johan Fretz, Kraantje Pappie, lebowski, Omar Dahmani, rappen, talent, Top Notch, voordracht, voorlezen
Posted in CultuurBewustTV, Literatuur, Muziek, Reportage | No Comments »
zaterdag, februari 4th, 2012
Na een succesvolle revival dankzij het in 2010 uitgebrachte album Echo Mountain, is de Belgische band K’s Choice helemaal terug van weggeweest. In een intieme theatertour presenteerden drie van de zes bandleden deze winter alweer de volgende cd Little Echoes. Zo ook in Tivoli Oudegracht in Utrecht. Waar normaalgesproken flink geswingd en meegezongen wordt, was er nu plaats voor betoverende momenten van eenvoud en verstilling.
Wie K’s Choice nog kende van hun pop-rocknummers in de jaren negentig, moest deze avond even omschakelen; in de theatertour komt vooral de singer-songwriterkant van de band naar voren. Broer en zus Gert en Sarah Bettens en toetsenist Reinoud Swinnen brengen akoestische versies van oude en nieuwe eigen nummers, en een aantal covers. De sfeer is kalm, bijna meditatief, met de bijzondere stem van Sarah als dromerig middelpunt.
‘Quiet little place’
Het concert opent wat serieus met het melancholische ‘Killing dragons’, ‘16’ en titelsong ‘Echo mountain’. Hieraan is te horen dat de band ouder is geworden, minder onschuldig en onbevangen dan in de beginjaren. Toch weten ze het gevoel van toen nog terug te halen, zo blijkt uit de opgewekte en krachtige uitvoering van ‘Quiet little place’. Een zeer toepasselijk nummer, want een stille plek is Tivoli deze avond letterlijk. Afgezien van een paar vallende bekers althans.
Discoperiode
Maar dat wil niet zeggen dat álle liedjes rustig en ingetogen zijn. Een vrolijke Amerikaanse sound is bijvoorbeeld te horen in het nieuwe nummer ‘I wanna get lost’. En Sarah zorgt voor een verrassing door 29 jaar na haar ‘discoperiode’ eindelijk een cover te brengen van ‘I’m so excited’, compleet met discolampen en een mondharmonicasolo van Gert. Gevolg: een lachende, klappende en juichende zaal.
Ook ‘I will carry you’ – oorspronkelijk van Gerts rockgroep Woodface – klinkt stoerder, net als het door Gert gezongen ‘River to the moon’, dat een mooie combinatie is van gevoelige en meer pittige passages.
Antarctica
Toch zijn het uiteindelijk de ‘stille’ nummers die de meeste indruk maken, getuige ook de reactie van het publiek. Groot applaus is er bijvoorbeeld voor de kippenvel veroorzakende Damien Rice-cover ‘Cannonball’. Hiermee trad K’s Choice in december op in het Vlaamse Glazen Huis. Momenteel werkt de band aan muziek voor een documentaire over een Belgische expeditie naar Antarctica. In een voorproefje daarvan hóór je de weerspiegeling van de zon op de uitgestrekte sneeuw- en ijsvlaktes.
Genoeg bijzonders te beleven dus, ondanks de eenvoudige akoestische insteek. Het is dan ook moeilijk om de band te laten gaan. Al bij het voorstelrondje tijdens een lange en levendige uitvoering van ‘If you’re not scared’ is de zaal uitzinnig. En als Sarah bij de derde toegift meldt dat dit echt de laatste keer is dat ze terug op het podium komen, roept iemand “Dat zullen we nog wel eens zien!”. Hij krijgt ongelijk, helaas. Maar in ieder geval was het, in de woorden van Sarah, “zoals altijd weer gezellig in Tivoli.”
Tags: akoestisch, Echo Mountain, Gert Bettens, jorien heemskerk, k's choice, Little Echoes, pop, Reinoud Swinnen, rock, Ronald Rijntjes, Sarah Bettens, singer-/songwriter, Tivoli, Utrecht, Woodface
Posted in Muziek, Reportage | No Comments »
donderdag, februari 2nd, 2012
Ieder jaar wordt op Gedichtendag, de laatste donderdag van januari, poëzie in het zonnetje gezet. Het grootste evenement van Gedichtendag is het Huis van de Poëzie, dat dit jaar voor de zesde keer werd georganiseerd. Het Centraal Museum in Utrecht werd omgetoverd tot een labyrint van poëzie.
Het Huis van de Poëzie noemt zichzelf ‘de enige live-poëziebloemlezing waar je zelf doorheen kunt lopen’ en ook dit jaar werd deze ondertitel waargemaakt. Het Centraal Museum bewees met haar vele gangen, zalen en kleine expositieruimtes een geweldige locatie te zijn voor Het Huis. Hoewel de ruimtes snel vol zaten en niet iedereen altijd de dichter kon zien waarop hij gehoopt had, zat het programma goed in elkaar; in bijna iedere ruimte liepen bezoekers poëzie tegen het lijf. En het voordeel van een dichter mislopen is dat je er in Het Huis altijd een ander voor in de plaats kunt krijgen.
Jong en oud
Rutger Kopland opende de avond met zijn cyclus Aanwijzingen voor het schrijven van een ansichtkaart en een voorbeeld. De dichter, die samen met Judith Herzberg de oudste van het programma was, deed fragiel aan toen hij het kleine podium opklom. Maar na slechts een paar woorden werd het publiek eraan herinnerd waarom hij al jaren één van de grootste dichters van Nederland is. Tegelijkertijd traden in ‘Expo 11’ dichters van een halve eeuw jonger op; Daniël Vis, Merijn Schipper en Anne Broeksma verrasten het publiek in het programmaonderdeel ‘Silent Poetry’ van het Poëziecircus. Het publiek kreeg een koptelefoon op en kon al wandelend langs de schilderijen van Abraham Bloemaert, de vader van de Utrechtse schilderschool uit de Gouden Eeuw, luisteren naar gedichten geïnspireerd op de kunstwerken.
Grensoverschrijdend
In een kleine ruimte bovenin het museum verzamelden liefhebbers van internationale poëzie zich in The International Room van Anna Arov, waar dichters uit Frankrijk, Amerika, Canada en Rusland hun Engelstalige gedichten voordroegen. Nog verder naar boven, op zolder, leidde het dichterscollectief van het Feest der Poëzie poëtische portretsessies. Niet alleen droegen dichters portretterende gedichten voor, ook werden ze live nageschilderd en getekend, zowel door kunstenaars als door bezoekers. Tegelijkertijd vond er in het Auditorium een speciale mix van poëzie en muziek plaats; Ingmar Heytze presenteerde zijn tiende bundel, Ademhalen onder de maan, met een optreden met zijn band Asfaltfeeën. Samen met dichteres Ellen Deckwitz en Spinvis-gitarist Cor van Ingen creëerde de ex-stadsdichter van Utrecht een elektronisch en poëtisch klanklandschap.
Luchtig en serieus
Behalve bij de intieme optredens, waar het Huis van de Poëzie om bekend staat, traden bijna alle dichters ook op in de Kapel. In deze klassieke ruimte is nog goed te zien dat het museum, dat sinds 1838 bestaat, gevestigd is in een voormalig middeleeuws klooster. Presentator Ruben van Gogh kondigde hier op vermakelijke wijze de variatie aan dichters aan; P. C. Hooftwinnaar Tonnus Oosterhoff bewees dat zijn poëzie ook zonder bewegende woorden op een computerscherm geweldig uit de verf komen en Frank Koenegracht liet horen hoe gedichten over de dood ook luchtig en humoristisch kunnen zijn. De twee dichters die het publiek hier het meest verrasten waren echter Antoine Boute en Vitalski. Beiden stonden met hun experimentele voordracht in de hoge Kapel op precies de goede plaats. Boute creëerde met klankpoëzie een boeiend spel tussen vorm en inhoud, en Vitalski kreeg met zijn kundige gedicht ‘Hotdogoorlog’, waarin iedere klinker een ‘o’ is, de lachers op zijn hand. De Vlaamse dichter Michaël Vandebril dichtte eerder op de avond “Utrecht, het publiek is serieus, Utrecht, de poëzie is serieus, Utrecht, de kunst is serieus”. Gelukkig werd in het zesde Huis van de Poëzie ook vaak genoeg het tegendeel bewezen.
Een fotoverslag van het Huis van de Poëzie is hier te zien.
Tags: Anna Arov, Anne Broeksma, Antoine Boute, Bloemaert, Centraal Museum, Cor van Ingen, Daniel Vis, Ellen Deckwitz, Feest der Poëzie, Frank Koenegracht, gedichtendag, huis van de poëzie, Ingmar Heytze, Judith Herzberg, Merijn Schipper, Michaël Vandebril, Poezie, Poeziecircus, Ruben van Gogh, Rutger Kopland, Silent Poetry, Tonnus Oosterhoff, Vitalski
Posted in Literatuur, Reportage | No Comments »
dinsdag, januari 31st, 2012
Door het hele centrum van Rotterdam hangen vlaggen en posters met tijgerhoofden en rennen mensen met gele keycords om hun nek van de ene naar de andere bioscoop om in een korte tijd zoveel mogelijk indrukwekkende films te zien. Het is weer tijd voor het Internationaal Film Festival. Van 25 januari tot en met 5 februari zijn hier nieuwe films van filmmakers van over de hele wereld te zien. Een genot voor elke filmliefhebber!
Grote diversiteit
Ondanks alle bezuinigingen in de culturele sector lijkt net als voorgaande jaren ook de 41e editie van het IFFR een groot succes te worden. Filmfanaten en liefhebbers komen vanuit het hele land en zelfs daarbuiten naar het festival om te proeven aan de filmculturen die de wereld rijk is, want het IFFR biedt werkelijk een scala aan diversiteit. Van debuutfilms van jonge beginnende makers in de categorie Bright Future tot genomineerden en winnaars van de Oscars en de Golden Globes. Zo beleven dit jaar grote films als The Descendants, Hugo en Shame op het IFFR hun Nederlandse première.
Tiger Awards Competitie
Wat het IFFR echter zo aantrekkelijk maakt, zijn films die na het festival waarschijnlijk geen release krijgen in de Nederlandse bioscopen. Een deel van deze films komt uit de categorie ‘Tiger Awards Competitie’. Dit jaar zijn voor deze categorie 15 lange speelfilms geselecteerd afkomstig uit onder andere IJsland Servië, Brazilië en Zuid-Korea. De jonge makers durven goed te experimenteren waardoor de films onderling enorm van elkaar verschillen zowel qua onderwerp als filmtechnisch.
Zo is Black’s Game van Óskar Thór Axelsson uit IJsland een heftig misdaaddrama dat zich afspeelt in de drugsscène, mede geproduceerd door de producent van Drive. In de film Clip van Maja Miloš worden generatiekloven in Servië duidelijk door een enorm confronterende portretschets van een groep tieners die geobsedeerd is door seks. En Park Hong-Min is in zijn debuut A Fish aan het experimenteren geweest met 3D-technieken, waarbij hij alle officiële regels aan zijn laars gelapt heeft. Stuk voor stuk zijn het bijzondere films met veel diepgang.
Uitgebreide randprogrammering
Hoewel de meeste bezoekers van het IFFR toch echt komen voor de films, biedt het IFFR ook een randprogrammering. Interessant zijn de nagesprekken, Q & A’s en Big Talks waarbij makers en acteurs vragen van het publiek beantwoorden. Ook zijn er installaties en interactieve voorstellingen die zorgen voor een nieuwe filmervaring. Wie niet van film naar film rent, heeft de mogelijkheid om in pauzes plaats te nemen in de lounge in De Doelen met verschillende eettentjes en elke festivaldag kan worden afgesloten met een groot feest in de Schouwburg.
Een thuiservaring
Het IFFR biedt dit jaar voor filmfanaten die niet in staat zijn het festival te bezoeken de mogelijkheid om dagelijks nieuwe festivalfilms op YouTube te bekijken. Ondanks deze YouTube-actie is het natuurlijk leuker om het festival te bezoeken en zelf een eigen filmprogramma samen te stellen. Grote kans dat je een pareltje tegenkomt waarover je na afloop in gesprek kunt gaan met de regisseur.
Tags: 2012, A Fish, Black's Game, clip, festival, Film, Hugo, IFFR, internationaal, Rotterdam, Sarah Ibrahimi, Shame, The Descendants
Posted in Film, Reportage | No Comments »
zondag, januari 29th, 2012
Dode dieren, dat klinkt eerder macaber dan gezellig. Toch was dit het onderwerp van de Late Night Show in Naturalis te Leiden. De tweede aflevering in een reeks van vijf avondvullende programma’s met spannende kunst, prikkelende wetenschap en interessante sprekers, en dat alles over dode dieren. Naturalis haalde er alles uit wat erin zat, letterlijk…
Met uiterste precisie vilt Becky Desjardins een ekster. Voor het podium, zodat iedereen het goed kan zien. Het binnenste doet ze in een pot met alcohol. De schedel, vleugelbotten en poten verwijdert ze niet, om de natuurlijke vorm van het dier te behouden.
Een beetje luguber oogt het wel, maar voor Desjardins is het de normaalste zaak van de wereld. Ze is namelijk assistent preparateur van Naturalis, het museum met één van de grootste collecties opgezette dieren ter wereld. Met de Late Night Show geeft Naturalis een kijkje in hun ‘biodiverse’ keuken en daar horen dode dieren dus ook bij.
Lammetjes en mammoets
“We houden van ze, maar we eten ze ook op. We gebruiken en misbruiken ze”, de host van de avond Lucien Hanssen – onderzoeker aan het Centre for Society and the Life Sciences in Nijmegen – vat onze relatie met dieren in twee zinnen samen. Terwijl Desjardins prepareert, wisselen verschillende sprekers elkaar af om die stelling te onderbouwen. Zo vertelt filosofe Sabine Roeser over haar liefde voor lammetjes en praat biologe Barbara Gravendeel over de mogelijkheid van het tot leven wekken van uitgestorven dieren.
Kattentas
Hoogtepunt van de show is kunstenares Tinkebell die met veel humor spreekt over hoe ze haar geliefde kat eigenhandig uit zijn lijden heeft verlost en hoe ze op het idee kwam om van zijn velletje een handtas te maken. Ze geeft toe, het diertje doodmaken was niet makkelijk, maar volgens de kunstenares “voelt dat waarschijnlijk hetzelfde als voor elk baasje dat gedwongen is zijn huisdier een spuitje te geven”.
Provoceert Tinkebell om te provoceren? Misschien. Aan de andere kant, ze maakt wel een duidelijk punt. Als ze het dier had afgegeven bij de dierenarts was het beestje gecremeerd met honderden andere huisdieren. Van zijn as zou waarschijnlijk asfalt zijn gemaakt. Hoewel gebruikelijker, is dit in feite net zo discutabel en misschien zelfs minder respectvol. Om nog maar te zwijgen over al die dieren die we schaamteloos doden voor de vleesconsumptie. “Waarom is vlees eten niet erg, maar kunst ervan maken wel?” vraagt Tinkebell zich hardop af.
Hoewel er extra bewaking is ingezet om de eventuele tegenstanders van Tinkebell te weren, wordt tijdens de avond juist veelvuldig instemmend geknikt. Niemand is boos of geschokt.
DWDD
Al met al is de avond een leuke mix van kunst en wetenschap. Natuurhistorie met een luchtige twist. Dat de formule wel erg veel weg heeft van De Wereld Draait Door – inclusief ‘huisdichter’ en grappige filmpjes in de vorm van fotostrips – is Naturalis vergeven: beter goed gejat dan slecht bedacht.
Benieuwd naar de andere (bio)diverse onderwerpen? Houd dan de website van Naturalis goed in de gaten. In het voorjaar staan nog drie Late Night Shows op de agenda.
Tags: biodiversiteit, biologie, Christien Meindertsma, design, discussie, Droog Design, Joop van der Pligt, Kim Hoefnagels, Kunst, Late Night Show, Leiden, Lucien Hanssen, museum, Naturalis, natuur, natuurlijke historie, Pim Palsgraaf, Prehistorie, Reportage, Sabine Roeser, talkshow, Tinkebell, wetenschap
Posted in Kunst, Reportage | No Comments »
woensdag, januari 25th, 2012
Met Tracks en Concertgebouw Classics wil Het Concertgebouw Amsterdam jongere doelgroepen aanspreken. Kaartjes van 25 en 55 euro en een fragmentprogrammering moeten de twintigers en dertigers over de streep trekken het prestigieuze gebouw in de hoofdstad te bezoeken. CultuurBewust.nl vraagt iedere voorstelling naar de mening van een jonge bezoeker. Ditmaal het woord aan Wouter Goossens (25) uit Utrecht.
“Het publiek bleef maar klappen. Het was helemaal wild van haar,” vertelt hij vol verwondert. “Oké, ze was wel heel erg goed met die piano, maar als het klaar is dan is het klaar.” Eliane Rodrigues speelde tijdens Concertgebouw Classics samen met het Nederlands Philharmonisch Orkest de sterren van de hemel en kreeg tot driemaal toe een daverend applaus. “Een toegift had van mij niet gehoeven.”
Jong publiek
“Je hoopt dat door acties voor jongeren de lucht in deze klassieke ruimte naar Hugo Boss of Aber Crombie ruikt. Helaas is de overheersende lucht van Eau de cologne 4711 een feit. Ik denk dat er zo’n twintig procent jong publiek rondliep. De rode loper die was uitgelegd en de bubbels in de pauze gaven wel een bijzonder tintje aan de avond. Ik miste alleen de fotografen,” lacht de vijfentwintigjarige ondernemer. “En waarom gooien ze de bar niet open na afloop? Ik zie dat vaker. Willen theaters geen geld verdienen ofzo?”
Presentatie
“Gregor Bak presenteerde de avond. Hij deed dat à la Hans Liberg. Op een gegeven moment had hij het over een boot en toen zei hij ‘gelukkig stond er geen Italiaanse kapitein aan het roer’. Dat kon het publiek wel waarderen. Tussen de composities door leerde hij ons op een speelse manier nog wat technische dingetjes. Ik weet nu wat een muzikale sequentie is! Gregor speelde niet onverdienstelijk piano en het publiek moest de hand opsteken als het de sequentie herkende. Je kon goed zien dat ook het oudere publiek geen idee had. Dat was wel geruststellend,” grinnikt Wouter.
Programma
“Het programma zat goed in elkaar. Mooie stukken en goede opbouw. Van rustig naar steeds sneller en bombastischer. Naast het feit dat de ombouw voor de pauze heel erg rommelig was heb ik nog één klein puntje van kritiek: er worden klassieke hits beloofd, maar geen enkel stuk doet direct een belletje rinkelen. Bij het Pianoconcert van Chopin zei Gregor Bak: ‘Jullie kennen allemaal Pianoconcert nummer twee, maar wij spelen nummer één’. Dat was wel een beetje jammer.”
Concentratie en beweging
“Ik werd vooral gepakt door de golvende bewegingen van de strijkstokken en de geconcentreerde blikken van de contrabassisten. Hoewel een orkest vrij statisch is, had je toch wel het idee dat er veel gebeurde op het podium. Je bent de hele tijd aan het opletten waar welk geluid vandaan komt en je wordt getriggerd als je een bepaald thema terug hoort komen. Van een paar trompetten die plotseling hun geluid laten horen kan ik echt kippenvel krijgen. Heerlijk!”
Etiquette
“Als je dan naar Het Concertgebouw gaat en vijfenvijftig euro voor een kaartje betaalt, kleed je er dan ook naar! Ik zag verschillende mensen waarbij ik me afvroeg of ze echt niet iets sjiekers in de kast hadden hangen thuis. Uiteraard gaat het erom dat je geniet van de muziek, maar ik hou er wel van als men een sjiek avondje uit ‘serieus’ neemt en zich er ook naar kleedt.”
Verliefd
“Voor mij zat een ouder echtpaar. Toen het laatste muziekstuk van Dvořák werd ingezet keek zij hem aan en hij keek heel verliefd terug. Daarna zag ik haar grijze haar meewiegen op de muziek. Superschattig!”
Eindoordeel
“Ik heb me geen seconde verveeld. Het was echt heel erg mooi. Toch zit ik liever in de kleine zaal omdat daar alles iets meer op je afkomt. Ik denk ook dat qua samenstelling van het programma Tracks geschikter is voor jeugd. Op 26 januari speelt meestercellist Matthew Barley las ik. En kaartjes kosten maar 19 euro. Ik raad het iedereen aan.”
Tags: amsterdam, concertgebouw, Concertgebouw Classics, Eliane Rodrigues, Gregor Bak, Marjolein Theunissen, Tracks, Wouter Goossens
Posted in Muziek, Reportage | No Comments »
zondag, januari 15th, 2012
De jonge en zeer getalenteerde Utrechtse pianist Christiaan Kuyvenhoven bedacht samen met het Liszt Concours het concept Pianist aan huis. Inwoners van de Utrechtse wijk Leidsche Rijn krijgen vandaag de unieke kans om een pianoconcert van Christiaan in hun huiskamer te laten plaatsvinden.
Hier moest natuurlijk wel wat voor gedaan worden. In een brief konden de inwoners Christiaan ervan overtuigen waarom nou juist zij een concert verdienden. Vier brieven sprongen eruit en deze gelukkigen worden vandaag verblijd met een huiskamerconcert.
Het is geen toeval dat Leidsche Rijn werd uitgekozen om deel te nemen aan dit initiatief. Deze gloednieuwe wijk, met zijn kersverse inwoners, doet nog altijd enigszins kil aan. Naast het populairder maken van klassieke muziek hoopt Christiaan met het initiatief Pianist aan huis ook bij te dragen aan de culturele ontwikkeling van de wijk. Hij wil de bewoners bij elkaar brengen en samen laten genieten van de muziek. De propvolle huiskamers en enthousiaste geluiden bevestigen dat dit hem is gelukt.
Meer dan alleen pianist
De eerste winnaar die Christiaan Kuyvenhoven aandoet, is Brede School het Zand. Het concert vindt plaats in de knusse theaterzaal. Om de piano ligt een kring met kussens, waar de kinderen enthousiast op neer ploffen. Het wordt meteen al duidelijk dat Christiaan niet zomaar een pianist is. Zijn prioriteit ligt duidelijk niet alleen maar bij de muziek, maar bij zijn publiek. Petrarca’s sonnetten van Liszt introduceert hij als liefdesliedjes en tussen de stukken door vraagt hij de kinderen naar hun eigen liefdeservaringen. Zo is er naast geconcentreerd luisteren ook ruimte voor gegiechel. Christiaan zorgt er wel voor dat niemand zich verveelt.
Het tweede concert belooft spannend te worden. Deze mensen hadden een noodoproep gestuurd. Zij hadden Christiaan gesmeekt te helpen bij het oplossen van een ruzie met de buren. Het amateuristische gepingel had de buurvrouw horendol gemaakt. Zo erg dat de piano naar een achterkamertje verbannen was. Hun enige hoop was dat een mooi concert van Christiaan de band weer kon herstellen. En dit gebeurt. Na het prachtige spel van Christiaan vallen de buurvrouwen elkaar weer in de armen. Met een gerust kan de jonge pianist op pad naar het volgende adres.
Hier staat het gezin Christiaan al in de tuin op te wachten. Het meisje dat de brief geschreven heeft kan niet wachten tot het concert begint. Haar grote droom is om zelf ook pianiste te worden en ze ziet in Christiaan een groot voorbeeld. Eenmaal binnen lijkt de hele buurt aanwezig. De kamer zit helemaal vol, met zowel kinderen als volwassenen. Hoe druk en gezellig het ook is, wanneer Christiaan begint te spelen, luistert iedereen aandachtig. Met een beetje aansporing en aanmoediging van Christiaan speelt het meisje zelf ook nog even op de piano. Iedereen actief bij de muziek betrekken is immers waar het vandaag allemaal om draait.
De briefschrijver van het laatste huiskamerconcert had Christiaan gevraagd te komen spelen om kinderen enthousiast te maken voor muziek. Kuyvenhoven heeft van de concerten een interactieve gebeurtenis gemaakt en de toeschouwers echt bij elkaar gebracht.
Van huiskamer naar concertzaal
De inwoners die niet in aanmerking waren gekomen voor een huiskamerconcert, staan om 4 uur paraat in Podium de Werkplaats, waar het eindconcert plaatsvindt. Hoe leuk en gezellig de concerten in de huiskamers ook waren, hier klinken de sonnetten toch wel vele malen mooier: de pianist op een podium achter een grote vleugel, het publiek in diepe stilte; dat doet meer recht aan de muziek.
Toch heeft Christiaan Kuyvenhoven laten zien dat klassieke muziek niet hoogdrempelig hoeft te zijn. Hopelijk heeft hij deze dag ook iedereen geïnspireerd de stap te maken van de huiskamerdrempel naar die van de concertzaal.
Tags: Christiaan Kuyvenhoven, cultuur, Huiskamerconcert, klassieke muziek, Leidsche Rijn, Liszt, Liszt concours, Pianist, Pianist aan huis, pianoconcert, Reportage, Utrecht
Posted in Muziek, Reportage | No Comments »
Copyright 2011 CultuurBewust.nl
CultuurBewust.nl is hèt culturele web- magazine van Nederland. Elke dag lees je hier recensies, interviews en reportages voor jongeren, door ruim 100 cultuurjournalisten in de dop.
Lees verder
