maandag, februari 6th, 2012
In Zweden lijken de jonge vrouwen die wonderschone popmuziek maken als paddenstoelen uit de grond te schieten. Robyn, Lykke Li, Nina Kinert, hun sound is knap geproduceerd en aanstekelijk, mét diepgang en een heldere gelaagdheid die aanspoort tot beter luisteren. Jennie Abrahamson vormt hierop geen uitzondering, maar gelukkig is haar album The Sound of Your Beating Heart alles behalve méér van hetzelfde.
Hoewel in Nederland vrijwel onbekend, is Abrahamson geen nieuwkomer. Haar debuutalbum Lights dateert van 2007, opvolger While the sun’s still up and the sky is bright is uit 2009. Met de release van The Sound of Your Beating Heart is de kans groot dat Abrahamson’s talent ook buiten de grenzen van haar thuisland wordt erkend. Eentje om in de gaten te houden dus.
Drijvende percussie
Het album opent sterk. Na een kort instrumentaal intro volgt het ietwat mysterieuze ‘Wolf Hour’. Het geluidspalet van strijkers en synths wordt opgezweept door een dansbaar ritme en Abrahamson’s fluwelen stem, die doet denken aan een jonge Kate Bush of montere Tori Amos, doolt gecontroleerd in het rond. De single ‘Hard To Come By’ gaat in datzelfde frisse timbre verder: aanstekelijk en speels. Na één keer blijft het nummer onontkoombaar in je hoofd hangen.
Catchy ritmes kleuren het hele album. Soms subtiel, zoals in ‘Running’ waar Abrahamson’s stem naar het einde toe stilletjes na-echoot, soms groots zoals bij ‘Give It Up’ waar drijvende percussieklanken in combinatie met de Kate Bush-achtige uithalen een indrukwekkende klankmuur construeren. Hier klinkt Abrahamson’s op haar venijnigst: “Give it up, give it up / it’s time to go now / give it up, give it up / it’s time to leave now”.
Synthesizer deuntjes
Toch, écht vilein wordt het nergens. Abrahamson’s stem is daarvoor te helder, te gepolijst. Dat pakt vaak goed uit, maar soms iets minder. In ‘She Don’t Lie’ en ‘A Better’ klinkt de zangeres te gladgestreken en de synthesizer deuntjes te gekunsteld. Gelukkig weet ze het goed te maken met pareltjes als ‘Raphael’ en ‘Crash’ waar ze met haar glasheldere, haast kinderlijke stemgeluid het melancholische spectrum van emoties feilloos weet te treffen.
Pop pur sang
The Sound of Your Beating Heart is een geslaagd album, pop pur sang. De meeste nummers zitten knap in elkaar. Volle composities en kleine liedjes wisselen elkaar af, en Abrahamson weet met beide te overtuigen. Ja, deze dame heeft veel in haar mars, zeker als je weet dat ze ook een groot deel van de productie op zich nam.
Tags: album, Catchy, indiepop, Jennie Abrahamson, Johannes Berglund, Kate Bush, Kim Hoefnagels, Lykke Li, melancholisch, popliedje, Recensie, Robyn, The Sound of Your Beating Heart, tori amos, Wolf Hour, Zweden
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »
zondag, februari 5th, 2012
Le Havre is een film van Aki Kaurismäki, de Finse regisseur met een voorliefde voor nostalgie. Deze ouderwetsheid komt zowel in de filmstijl als het onderwerp terug. Le Havre gaat over Marcel Marx (André Wilms), een oude schoenenpoetser (en voormalig kunstenaar) die op een dag een Afrikaanse vluchteling (Blondin Miguel) in huis neemt en beschermt tegen de politie die naar hem op zoek is. Samen met de gemeenschap, dat wil zeggen, de bakker, de groenteboer en de barvrouw van het dorp tracht Marcel de jongen veilig naar zijn moeder in Londen te krijgen.
Lange tijd doet Le Havre ouderwets aan. Oude bakken van auto’s, brikkige huisjes, maar ook de typische close-ups en manier van monteren. Allemaal lijkt het uit de jaren vijftig te komen. Totdat er ineens met de euro wordt betaald. Dan schrikt de kijker op en begint na te denken. ‘Wat is dit voor film?’
Crisis
Kaurismäki zei in een persbericht een film te willen maken over de voortdurende crises waarin Europa verkeert. Zowel de financiële, de politieke als een morele crisis hebben volgens Kaurismäki gezorgd voor het immer onopgeloste probleem van de vluchtelingen. Deze vluchtelingen worden, eenmaal in Europa, onmenselijk behandeld. “I have no answer to this problem, but I still wanted to deal with the matter in this anyhow unrealistic film”, aldus Kaurismäki.
Mooi of matig
Onrealistisch is Le Havre zeker. Op sommige momenten doet de film denken aan een soort sprookje dat in een wat ongelukkige setting is beland. De acteurs acteren bijna kinderlijk, alsof ze zich eigenlijk in een theaterstuk bevinden en hun daden en emoties extra duidelijk moeten overbrengen. Het verhaaltje blijft keurig klein, soms zelfs bijna knullig, en is dus zeer simpel te volgen. Af en toe lijkt het zelfs alsof Kaurismäki met opzet van de hedendaagse middelen om een verhaal spannend te maken afblijft, enkel om een statement te maken. De smaak van de kijker bepaalt uiteindelijk of hij hiervan geniet of dat hij ervan gaat knikkebollen.
Kaurismäki wilde met Le Havre het broederschap weer terugbrengen in een wereld die volgens hem in crisis is. Dat is hem zeker gelukt, maar of de kosten tegen de baten opwegen is de vraag. Al met al is Le Havre een lastige film om te beoordelen. Maar dat kan voor sommige mensen juist alle reden zijn om hem te gaan bekijken.
Tags: crisis, dorpje, frans, Jaren vijftig, Kaurismaki, Le Havre, Marcel Marx, nostalgie, onrealistisch, vluchteling
Posted in Film, Recensie | No Comments »
zondag, februari 5th, 2012
Met Body Against Body krijgt de toeschouwer van het Holland Dance Festival 2012 een kijkje in de dansscene van New York eind jaren zeventig. De twee duetten Monkey Run Road (1979) en Blauvelt Mountain (1980) representeren het nauwe samenwerkingsverband tussen de legendes van de postmoderne dans Bill T. Jones en Arnie Zane. De bijzonder gestileerde en gearticuleerde choreografie houdt je tot het einde geboeid en de chemie tussen de dansers werkt hartverwarmend.
De New Yorkers Bill T. Jones en Arnie Zane startten hun samenwerking in 1971. Samen richtten zij in 1982 het gezelschap Bill T. Jones/Arnie Zane Dance Company op. De stijl van hun gezamenlijke choreografieën wordt gedefinieerd door thema’s van raciale en etnische oorsprong. Samen met artistiek directeur Janet Wong creëerde Jones Body Against Body: een avondvullende voorstelling met vintage stukken over schoonheid, de betekenis van het leven en de ‘echtheid’ van de danser.
‘Echtheid’ in tableaux vivants
Op de vloer is een vierkant uitgelijnd met wit tape, in het midden daarvan een kruisje. Vanuit de zijdeuren van de zaal in het Korzo komen twee dansers al pratend met elkaar aangelopen. Ze duwen een houten box op wielen met een ronde opening aan de bovenkant binnen het vierkant. De kleine Erick Montes en de grote gespierde Talli Jackson zijn beide gekleed in een donkerblauwe catsuit. Jackson tilt zich kalm op de box en Montes neemt een pose aan naast de box; ze kijken elkaar aan, klaar om te beginnen met Monkey Run Road.
Monkey Run Road en Blauvelt Mountain kunnen eigenlijk niet los van elkaar worden gezien. Niet alleen komen de bewegingen uit het eerste duet terug in het tweede, maar ook thematisch lijken ze samen te smelten. Ze vormen een ode aan het werk dat Bill T. Jones en Arnie Zane maakten in hun beginjaren. De duetten bevragen de vorm van een ‘duet’ en de Amerikaanse ‘hedendaagse’ dans van de jaren tachtig door invloeden van turnen, sport en populaire dans in de choreografie te verwerken. Een goed voorbeeld van het bevragen van het concept ‘duet’, is wanneer de twee dansers hun rol binnen het duet ook apart van elkaar dansen, verspreid binnen het afgetapete vierkant.
Beide duetten bevatten een zekere kalmte. De choreografie is door alle dansers zo eigen gemaakt dat de bewegingen tot in de puntjes gearticuleerd kunnen worden. Door ‘stop and go’-momenten ontstaan er een soort van tableaux vivants die steeds weer een nieuw verhaal of een scène lijken neer te zetten. Dit houdt de stukken dynamisch en interessant. Elke beweging krijgt een diepere betekenis, een extra laag door de manier waarop de choreografen het materiaal telkens weer uit elkaar trekken. Wat de duetten precies ‘vertellen’, is voor iedere toeschouwer anders.
Hartverwarmende chemie
Wat de duetten bijzonder maakt, is de chemie tussen de twee dansers. Niet alleen hun bewegingen sluiten naadloos op elkaar aan, maar ook de mimiek wordt fascinerend goed getimed. Ze vertrouwen elkaar volledig en kennen elkaars stappen tot in de details. Zelfs als ze blindelings krukken overgooien. De combinatie van de Latijns-Amerikaanse danser Erick Montes samen met twee ‘grotere’ Amerikanen zorgt eveneens voor een vleugje slapstick.
Naar het einde toe voel je dat de sympathie voor de dans en de dansers dermate is gegroeid, dat je hoopt dat er geen einde aan komt. Kortom, de veelzijdigheid in de dansbewegingen in combinatie met de hartverwarmende chemie tussen de dansers maken Monkey Run Road en Blauvelt Mountain tot de perfecte ode aan twee legendes uit de postmoderne dans.
Tags: 1979, 1980, 1982, 2012, Bill T. Jones, Bill T. Jones/Arnie Zane Dance Company, Body Against Body, CultuurBewust.nl, dans, den haag, Erick Montes, HDF2012, HDF2012 Holland Dance Festival, Janet Wong, korzo productiehuis, Lisanne Sanders, moderne dans, New York, Paul Matteson, postmoderne dans, Recensie, Talli Jackson
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
zaterdag, februari 4th, 2012
Wouter Hamel trekt begin dit jaar de theaters in. Met zijn jazzy liedjes en zachte stem neemt hij het publiek mee op reis. Hij laat je wegdromen bij liefdesliedjes en toont ondertussen de wereldsteden die hij als muzikant heeft bezocht. Wouter Hamel Theatertour 2012 is een concert waarbij je achterover moet leunen en moet genieten van een singer-songwriter bomvol talent.
De wereld over
Wie de speellijst van zijn laatste album Lohengrin heeft bekeken weet al dat Hamel zich veel laat inspireren door steden. De titel van het album zelf verwijst naar de straat waar Hamel is opgegroeid. Toronto en Zhavaronki zijn twee andere titels die verwijzen naar plaatsen waar hij is geweest.
Maar niet alleen via deze nummers neemt hij het publiek mee op reis. Ook door verschillende muziekstijlen te gebruiken creëert Hamel op het podium andere werelden. Percussionist Gijs Anders van Stalen strijkt met de hakken van twee witte lakdansschoenen langs een wasbord, Thierry Castel zit achter een klein orgeltje en drummer Jasper van Hulten heeft een rode kazoo in zijn mond. Naast de contrabas en gitaren zorgt dit ervoor dat Touch the stars bijvoorbeeld een Mississippi-tintje krijgt.
Meerdere keren neemt hij je ook mee naar Parijs. Op pianoklanken die zo uit een cafeetje in Montmatre kunnen komen, zingt hij liedjes als Rue Damremont en What’s left. Dit laatste nummer, vertelt Hamel, is geïnspireerd door de Moulin Rouge. Hij vroeg zich af hoe het was om een stiptease-danseres te zijn. Bij What’s left is de podiumverlichting dan ook fluweelrood.
Klein en intiem
Door de anekdotes die Hamel vertelt tussen de verschillende nummers door, vooral over hoe de nummers tot stand kwamen, is het of hij je een blik achter de schermen toont en meer van zichzelf laat zien. Dit wordt ook versterkt door het huiskamerdecor. Zes panelen maken het podium een stuk kleiner. Hamel zit op een oude houten keukenstoel onder een kapstok waar twee gleufhoedjes op liggen en twee stropdassen en een roodgestipte zakdoek aan hangen. Twee andere panelen zijn gevuld met fotolijstjes en weer een ander is een raam met een bloemetje in de vensterbank. Zo weet Hamel van zijn theaterconcert een huiskamerconcert te maken: klein en intiem.
Out of the box
Niet alleen met het decor blijkt Hamel creatief te zijn. Ook met zijn muzikanten. Zij bespelen niet alleen hun eigen instrument. Zo begint het concert met GiuGiu dat op het album klinkt als een pop jazzy nummer met een harde drums, gitaar en piano. Bij het concert worden de drums en piano echter achterwege gelaten en bespelen alle muzikanten een gitaar, waardoor het liedje meer akoestisch wordt. Een ander voorbeeld waarbij de muzikanten uit hun ‘comfortzone’ worden gebracht is Interpretation of love, waarbij zij met Hamel een a-capellakoortje vormen.
Met Wouter Hamel Theatertour 2012 zet Wouter Hamel een klein, intiem en erg creatief concert neer. Hij pakt het publiek in, neemt je mee op reis en laat je wegdromen. Een concert om bij achterover te leunen en te genieten.
Wil je ook naar de theatertour van Wouter Hamel? Koop hier je kaarten!
Tags: concert, Dordrecht, Muziek, Recensie, Stadsschouwburg Kunstmin, Wouter Hamel, Wouter Hamel Theatertour 2012
Posted in Muziek, Recensie | 1 Comment »
vrijdag, februari 3rd, 2012
Hoe zou de wereld er uit zien als John F. Kennedy niet zou zijn doodgeschoten op 22-11-1963? Dit is de centrale vraag in het nieuwe boek van Stephen King. Hoofdpersonage Jake Epping ontdekt een poort in de tijd en reist naar 1958 om Lee Harvey Oswald tegen te houden. Het verleden laat zich alleen niet graag veranderen. En wanneer het toch verandert, is het dan wel ten goede?
In het nawoord schrijft Stephen King dat hij 22-11-1963 eigenlijk al in 1972 wilde schrijven. Als full-time leraar had hij echter niet voldoende tijd voor de vele research die hierbij kwam kijken. En belangrijker nog, negen jaar na de moord ‘ was de wond nog te rauw’. Het is het wachten waard geweest, want met 22-11-1963 heeft Stephen King een pageturner geschreven die geen seconde verveeld.
Vlindereffect
Jake Epping, een leraar Engels, wordt op een avond gebeld door zijn vriend Al Templeton. Al is ernstig ziek, terwijl hij gisteren nog kerngezond was, en heeft een geheim. In zijn hamburgertent zit een poort in de tijd, naar 1958. Al is zelfs al een aantal keer terug in de tijd gereisd en heeft toen het plan opgevat om Lee Harvey Oswald ervan te weerhouden Kennedy te vermoorden. Tijdens het wachten op 1963 werd hij alleen ziek en moest hij terugkomen. En nu vraagt hij Jake om zijn missie af te maken.
Jake wil het verleden best veranderen, maar het biedt weerstand. Het wil zich helemaal niet laten veranderen. Sterker nog “de weerstand tegen de verandering is evenredig met de mate waarin de toekomst door een bepaalde daad kan worden veranderd”. Elke verandering, hoe klein ook, kan grote gevolgen hebben in de toekomst, het zogenaamde vlindereffect.
De kunst van het laten geloven
22-11-1963 is geschreven vanuit de ik-persoon. Jake vertelt de lezer een verhaal en spreekt hem ook aan. “Hoe dat ging weet je al.” Hierdoor wordt het een persoonlijk relaas en ga je mee het verleden in, op zoek naar de wereld van de jaren ’50 en ’60. “Die wereld van vijftig jaar geleden stonk erger dan ik ooit zou hebben gedacht, maar smaakte veel beter.” In zijn zoektocht komt Jake ook personages tegen uit eerder werk van King. Zo gaat hij naar het stadje Derry en ontmoet Beverly en Richie, die een prominente rol spelen in IT.
King loodst je met zijn boeken een wereld in waar dingen gebeuren die helemaal niet kunnen. Maar de kunst is dat je het bijna niet meer in de gaten hebt. Je gelooft elke letter die hij op papier zet. Zo is er een moordende clown die in een doucheputje zit (IT) en een ter dood veroordeelde met bovennatuurlijke krachten (The Green Mile). Ook in 22-11-1963 is dit weer het geval. Een poort in de tijd! ’Ja daag’ denk je als je de achterflap leest. King weet het toch klaar te spelen dat je geen seconde twijfelt aan die poort in de tijd. Ik niet in ieder geval. En dat is een puike prestatie
Tags: 1958, 22-11-1963, Amerika, Engels, fantasy, Joris van Boxtel, kennedy, King, moord, Recensie, spanning, stephen king, thriller, tijdreizen, what if
Posted in Literatuur, Recensie | No Comments »
vrijdag, februari 3rd, 2012
Tijdens dit Holland Dance Festival presenteert Korzo Productiehuis drie aanstormende choreografen in het programmaonderdeel New Talents. De tweede choreograaf die in dit kader een avondvullend stuk in première mag laten gaan is Alida Dors. Zij heeft als hiphop danseres met grote namen zoals Usher en P. Diddy gewerkt. Sinds enkele jaren is zij nu de grenzen van hiphop aan het verkennen en haar choreografietalent aan het ontwikkelen.
Uniformiteit
Voor Living Apart And Together onderzoekt Dors de rol van identiteit binnen een uniforme groep. Alle dansers zijn hetzelfde gekleed, en door het tegenlicht is het moeilijk de dansers als individuen te zien. Het uniforme van de groep wordt ook benadrukt op enkele momenten waarin de dansers militaristisch door de ruimte bewegen. Hiermee contrasterend zijn er daarnaast enkele solo’s van dansers waarin zij hun individuele kwaliteiten kunnen laten zien.
Concentratie
Al snel blijkt echter dat het concept nauwelijks een rol van betekenis heeft tijdens het stuk. Dat is op zich niet erg, want Dors’ ritmische dansstijl is boeiend genoeg voor zeker de helft van de voorstelling. Maar na ongeveer twintig minuten blijkt echter dat er nauwelijks samenhang is tussen de verschillende scènes.
Voor de ogen van de bezoeker worden telkens nieuwe ideeën aangeraakt en vervolgens weer losgelaten. Van een spannende opbouw, rode draad of dramaturgische lijn is geen sprake, wat het moeilijk maakt om de hele tijd geconcentreerd te blijven kijken. Dors’ zoektocht naar een unieke dansstijl is weliswaar geslaagd; aan haar nu de taak om nog een eigenzinnige en spannende theaterstijl te ontwikkelen.
Tags: Alida Dors, dans, HDF2012, hiphop, Holland Dance Festival, korzo productiehuis, Korzo Theater, Living Apart And Together, p. diddy, Pauline Weijs, Recensie, stichting backbone, Usher
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
vrijdag, februari 3rd, 2012
In de operawereld wordt de laatste jaren veel moeite gedaan om voorstellingen een modern tintje te geven. Uit de klassieke uitvoering van La Traviata blijkt dat De Nationale Reisopera zich van deze trend weinig aantrekt. Het tragische liefdesverhaal wordt zonder opsmuk maar mét gevoel gebracht, en eigenlijk is deze traditionele vormgeving zo gek nog niet.
De Moulin Rouge van de 19e eeuw
Wie fan is van de musical Moulin Rouge zal in het verhaal van La Traviata veel herkennen, al zijn de twee qua stijl niet bepaald met elkaar te vergelijken. De opera van Verdi speelt zich af in het Parijs van de 19e eeuw, waar een relatie opbloeit tussen de courtisane Violetta en edelman Alfredo. In drie aktes worden zij gescheiden door geldproblemen, Alfredo’s kritische vader en uiteindelijk tuberculose; kortom, een echte klassieke opera. En zo wordt hij ook uitgevoerd.
Traditioneel
In 2003 stond de Nationale Reisopera al op de planken met dit La Traviata onder regie van Monique Wagemakers, die op wat spiegels en projecties na koos voor een conventionele vormgeving. Na een tussenpoos van negen jaar blijkt dat een voordeel: met de klassieke aankleding is La Traviata een tijdloos verhaal, terwijl een ‘vernieuwende’ versie na tien jaar vaak aan kracht moet inleveren. In deze voorstelling staan het verhaal en de muziek centraal, en voor de solide cast is dat geen probleem.
Drama in een huiselijke sfeer
Peter Auty, die ook in de vorige uitvoering de rol van Alfredo op zich nam, heeft een beheerste maar warme stem. Hij is geloofwaardig met zijn naïeve maar eerlijke liefde voor Violetta. Zijn tegenspeelster, debutante Petya Ivanova, heeft nu en dan een wat scherpe stem maar laat ook gevoelvolle zang horen. Vooral in haar delicate uitvoering van het bekende Amami Alfredo, waarin zij afscheid neemt van haar grote liefde, is de emotie sterk te voelen. In een rustig decor dat een bijna huiselijke stemming oproept, zetten de twee hun dramatische liefdesverhaal treffend neer.
Een prettige afwisseling op deze zwaarmoedige scènes zijn de Parijse feesten, waarin het koor een ander geluid laat horen. Het ‘Brindisi’ (‘drinklied’), gezongen rondom een champagnefontein en springend op de sofa’s, zet de stemming erin. Een later hoogtepunt is het zigeunerkoor, waarin de vrouwen met tamboerijnen en in zwarte kanten jurken een Carmen-achtige sfeer oproepen. Een sterk punt van het hele gezelschap is dat zij hun rollen bevlogen maar niet overdreven spelen, met als resultaat een mooi gebalanceerde voorstelling.
Geen spektakel, wel ‘gewoon’ mooi
Hoewel vernieuwing bijna een must is in de Nederlandse theaterwereld, kan de Nationale Reisopera voorlopig wel zonder. De aankleding van La Traviata is misschien niet erg spannend, maar dankzij de goede stemmen en het gevoelige acteerwerk is de voorstelling zeker het bekijken waard. Geen Moulin Rouge-achtig spektakel, maar wel ‘gewoon’ een mooie opera, waarin de kracht van het oorspronkelijke verhaal behouden is.
Tags: La Traviata, Margot Overman, Monique Wagemakers, Nationale Reisopera, Opera, Peter Auty, Petya Ivanova, Recensie, Verdi
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
vrijdag, februari 3rd, 2012
Open deuren en ramen. Het is de letterlijke vertaling van het speelfilmdebuut Abrir Puertas y Ventanas (Back to Stay) van de Argentijns-Zwitserse regisseuse Milagros Mumenthaler. De kracht van de film is dat Mumenthaler deuren en ramen opent in die zin dat ze op uiterst subtiele wijze een kijkje toont in het leven van drie jonge zussen die zich na het overlijden van hun oma niet zo goed raad weten. Onderlinge spanningen, gevoelens van verdriet en liefde; in de film hoeven ze niet verwoord te worden omdat de zorgvuldig uitgesneden shots en het uitstekende acteerwerk voor zichzelf spreken.
Mysterieus
Zowel een sterk als een discutabel punt is dat de kijker tijdens de film maar heel mondjesmaat nieuwe informatie over de verhaallijn krijgt. Wat is er gebeurd met de oma? Waarom hebben de zussen geen ouders en waarom vertrekt de jongste zus Violeta (Ailín Salas) ineens met een man die niet geïntroduceerd wordt? Aan de ene kant kun je je ergeren aan het feit dat deze vragen heel traag of soms wel helemaal niet beantwoord worden, maar aan de andere kant houden deze vragen je als kijker wel alert en daarmee krijgt dit subtiele verhaal tevens een mysterieus karakter. De vaak langzame bewegingen van de camera en de lange duur van sommige shots zijn dan niet irritant, maar wekken juist nieuwsgierigheid op naar de karakters van de zussen en de bedoelingen van Mumenthaler.
Sterk spel
Iets wat deze film absoluut de moeite waard maakt om te zien, is het sterke en uitgebalanceerde acteerwerk van de drie hoofdpersonages. Oudste zus Marina (María Canale) ontving zelfs een Zilveren Luipaard tijdens het Film Festival van Locarno 2011 voor haar acteerprestaties. Naast Marina zet de middelste zus Sofia (Martina Juncadella) ook een geweldige rol neer als bazige diva die soms het bloed onder je nagels vandaan haalt. Naast de individuele kwaliteiten van de actrices is het een bevrijdend gevoel dat hun acteerwerk onderling zo natuurlijk overkomt. Als kijker hoef je geen moeite te doen om het te geloven; Salas, Canele en Juncadella geven je het gevoel dat ze elkaar vóór de film al heel goed kenden.
Abrir Puertas y Ventanas is een geslaagde film waar Nederland als coproducent (de film is mede mogelijk gemaakt door de steun van het Nederlandse Hubert Bals Fonds) met recht trots op mag zijn. Dit bewijst onder andere de prestigieuze Gouden Luipaard die de film won voor de Beste Film op het Film Festival van Locarno in 2011. Gelukkig hoeven we niet lang meer te wachten op dit paradepaardje; de film beleeft namelijk zijn Nederlandse première tijdens het International Film Festival Rotterdam van 25 januari tot en met 5 februari 2012. Geplaatst in de sectie ‘Bright Future’ is deze film een veelbelovende aanrader die voor Mumenthaler inderdaad een glanzende toekomst als regisseuse voorspelt.
Tags: Abrir Puertas y Ventanas, cast, Drie zussen, Film, Mumenthaler, Tessa Stevens
Posted in Film, Recensie | No Comments »
vrijdag, februari 3rd, 2012
Een nieuw acteertalent lijkt opgestaan. Voor Emma Levie, die bij toeval getipt werd aan regisseur Christophe van Rompaey, lijkt de rol van Lena in de gelijknamige film op het lijf geschreven. Een bijzonder mooie film met een zeer onverwachte wending.
Een laag zelfbeeld van Lena
‘Een nijlpaard van duizend kilo’. Zo noemt Lena’s moeder haar eigen dochter. In Lena heeft de gelijknamige hoofdpersoon een eenzaam leven. Ze heeft een laag zelfbeeld, maar wordt erg gelukkig van haar wekelijkse line dance lessen. In het dagelijks leven wordt ze door jongens respectloos behandeld, totdat ze Daan ontmoet. Hij lijkt op het eerste gezicht een vrolijke jongen en Lena heeft meteen een klik met hem. Thuis wordt Lena voortdurend buitengesloten door haar moeder die meer lijkt te geven om mannen dan om haar eigen dochter. Lena besluit dat het zo niet langer kan en trekt bij Daan in.
Een nieuw leven met Daan
Maar ook Daan verkeert net als Lena in een verwaarloosde thuissituatie. Na de dood van zijn moeder is zijn vader de controle over zijn eigen leven en dat van Daan kwijtgeraakt, waardoor zijn leefsituatie ook een puinhoop is. Hierdoor is Lena niet alleen de vriendin van Daan, maar neemt zij in het huis ook de rol van moeder en verzorgster op zich. Dit zorgt voor een enorm complexe driehoeksverhouding die haar in een steeds lastigere situatie brengt.
Emma Levie overtuigt
De rol van Lena is door regisseur Van Rompaey erg goed uitgewerkt en Emma Levie brengt deze zeer overtuigend. Enerzijds is Lena in staat heel vastbesloten te handelen, maar tegelijkertijd knaagt daar de onzekerheid. Emma Levie weet deze nuances goed te vinden. Bovendien wordt het personage in de film erg mooi naar voren gebracht door close-ups, waardoor haar emoties goed zichtbaar zijn. Een bijzondere prestatie voor iemand die bij toeval op het acteervak is gestuit.
Sympathie
Ook Niels Gomperts komt in de rol van Daan erg geloofwaardig over. Hij weet samen met Emma Levie een chemie te creëren die van het scherm afspat. Het geluk van de twee straalt er van af wanneer ze samen zijn en dat zorgt ervoor dat, ondanks dat ze allebei kampen met veel problemen, de film veel vrolijke momenten bevat. Als kijker kun je haast niet anders dan veel sympathie hebben voor Lena en ontzettend blij voor haar zijn dat ze het geluk bij Daan vindt, ondanks dat deze relatie uiteindelijk haar problematiek alleen maar verergert.
Het eerste deel van de film is enigszins traag, waardoor je je kunt afvragen of de speelduur niet te lang is. Het verhaal krijgt echter in de tweede helft een onverwachte wending, die je als kijker niet ziet aankomen. Dan wordt duidelijk waarom Van Rompaey zijn verhaal niet in een kortere speelduur heeft kunnen vertellen. Tot het einde blijft het spannend hoe Lena met de driehoeksverhouding om zal blijven gaan. En ook na afloop kun je je blijven afvragen: heeft Lena juist gehandeld? Lena is een film met een interessant plot dat blijft hangen na het zien van de film.
Tags: Christophe van Rompaey, Emma Levie, IFFR 2012, Jeroen Willems, Lena, Lisa Smit, Niels Gomperts, Sarah Ibrahimi
Posted in Film, Recensie | No Comments »
Copyright 2011 CultuurBewust.nl
CultuurBewust.nl is hèt culturele web- magazine van Nederland. Elke dag lees je hier recensies, interviews en reportages voor jongeren, door ruim 100 cultuurjournalisten in de dop.
Lees verder
