zondag, mei 13th, 2012
In de Young Adult thriller Between van Jessica Warman gaat de jonge Liz als geest op zoek naar de reden van haar dood. Een spannend verhaal waarin de schrijfster met een enigszins moraliserende toon laat zien dat niemand is wie hij op het eerste gezicht lijkt.
Voor haar achttiende verjaardag mag Liz een feestje geven op een boot. ‘s Morgens ontdekt ze als geest haar eigen lijk in het water. Vergezeld door de eerder verongelukte Alex probeert ze erachter te komen waarom ze gestorven is. Ze weet niet meer wat er het afgelopen jaar is gebeurd en duikt in haar herinneringen om de oplossingen van de raadsels te vinden.
Spannende raadsels
De schrijfstijl van Warman is eenvoudig, maar ze weet op een zeer spannende manier aanwijzingen te stoppen in de dialogen en herinneringen. Ieder personage heeft geheimen en niemand is niet wie hij op het eerste gezicht lijkt. Warmen vertelt het verhaal vanuit het perspectief van Liz. Zij moet net als de lezer raadsels oplossen:
‘Meteen herken ik hem, met een pijnlijke zekerheid die mijn hele lichaam doet verslappen. Mijn knieën knikken. Als mijn hart nog zou slaan, zou het nu als een razende tekeergaan. Vince Aiello. Hoe heb ik die man ooit kunnen vergeten? En waarom weet ik niet meer wat hij me heeft aangedaan?’
De lezer trekt eerder de juiste conclusies dan Liz, doordat die het allemaal van een afstand kan bekijken terwijl Liz er met haar emoties middenin zit. Warman voorkomt echter dat het verhaal voorspelbaar wordt, door er regelmatig een interessante wending aan te geven. Iedereen denkt bijvoorbeeld dat Liz vreemd ging met Vince, maar een disc met foto’s stelt de zaak in een heel ander daglicht.
Moralisme
Het verhaal heeft een enigszins moraliserende toon. Warman legt het er dik bovenop dat de populaire Liz in haar leven een gemeen kreng was en in de dood bewustwording vindt. Ze zit opgescheept met Alex, die in zijn leven een nerd was. Eerst schaamt Liz zich nog voor hem, maar gaandeweg gaat ze hem als persoon waarderen.
Op eenzelfde wijze laat Warman zien dat de karakters van de meeste personages niet zwart-wit zijn, maar grijs. Ieder heeft zo zijn goede en slechte kanten en vaak een reden voor bepaald gedrag. Liz is bijvoorbeeld erg getekend door de dood van haar moeder en diens eetproblemen.
Echte pageturner
Ondanks de moraliserende motieven van de schrijfster is Between een spannende thriller. De vlotte schrijfstijl en spannende raadsels zorgen ervoor dat je het boek niet snel aan de kant legt.
Tags: Between, buitenlandse vertaling, CultuurBewust.nl, dood, geesten, Jessica Warman, Literatuur, moord, Recensie, Rozemarijn Strubbe, thriller, Van Goor, Young Adult
Posted in Literatuur, Recensie | No Comments »
zondag, mei 13th, 2012
”Waar ben ik beland?” roept een kijker na het betreden van de zaal van Theater Kikker in Utrecht. De ruimte ligt bezaaid met kleding, schoenen en designertassen en een danser verkleed als vrouw neemt plaats tussen het publiek. (M)imosa – een dansvoorstelling van Trajal Harrell – is uitdagend en vervreemdend, maar zeker een aanrader voor iedereen die open staat voor vernieuwing en experimenten in dans.
Danser en choreograaf Trajal Harrell is al een aantal jaren bezig met zijn project Twenty looks or Paris is Burning at The Judson Church. Dit project bestaat uit vijf delen, waarvan (M)imosa het derde deel is. De inspiratiebronnen voor deze stukken zijn de voguing danstraditie uit de jaren ’60 en de filmdocumentaire Paris is Burning. In elke voorstelling draait het om Afrikaans-Amerikaanse, Latino, homo en transgender gemeenschappen die met mode, beweging en gedrag experimenteren.
Elkaars gelijken
Tijdens (M)imosa werkt Harrell samen met dansers Cecilia Bengolea, Francois Chaignaud en Marlene Freitas. Door te dansen, te zingen en hun levensverhaal te vertellen willen ze het publiek overtuigen dat ze alle vier Mimosa Ferrera zijn. De vier dansers zijn allen heel sterk in hun verhaal en de een doet niet onder voor de ander. Want wie is de echte Mimosa Ferrera? Mimosa Ferrera bestaat helemaal niet. Deze persoonlijkheid laat zien dat gender en identiteit veranderlijke constructies zijn.
Nepborsten en neppenis
De voorstelling begint met Freitas, die met ontblote borsten wilde bewegingen maakt, catwalkposes aanneemt en haar extensions uit haar hoofd trekt. Later zien we haar nog terug als ballerina en als Prince. Chaignaud doet zich eerst juist heel bescheiden voor, maar zingt met hoge stem een lied over ‘fucking’. Later paradeert hij in zijn tangastring en nepborsten door de zaal.
Bengolea komt in een beige morfsuit op, waarin een neppenis zit verwerkt. Op handen en hoge rode hakken verplaatst ze zich door de zaal. Harrell’s hoogtepunt is zijn solo in de vogue danstraditie en zijn betoog over tassen en kledingmerken. Hier zegt hij onder andere dat een vrouwentas als een vagina is, want “een vrouw bepaalt namelijk zelf wat er in en uit gaat“, aldus Harrell.
Sterk concept
Aan de ene kant wordt het publiek steeds vervreemd en op afstand gezet door de transformaties, nepborsten en neppenissen. Toch zorgt dit ook voor herkenning, want hierdoor komen de actuele thema’s gender, seksualiteit en ras goed naar voren. Het publiek krijgt zo echt de kans een kijkje te nemen in de voguing scene en mee te gaan in het verhaal van de dansers.
(M)imosa is niet te vergelijken met dansvoorstellingen van bijvoorbeeld het Nederlands Danstheater of Introdans. Het project van Harrell gaat veel verder dan dans alleen. Hierdoor raakt dans zelfs een beetje op de achtergrond, maar dit maakt het concept van gender en identiteit wel sterker. (M)imosa laat het publiek op een hele andere en uitdagende manier naar dans kijken.
Tags: (m)imosa, Cecilia Bengolea, dans, Francois Chaignaud, Jessie van den Heuvel, Marlene Freitas, Theater Kikker, Trajal Harrell
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
zondag, mei 13th, 2012
Wie nog niet verliefd is en daar wel voor openstaat, hoeft alleen maar de nieuwe cd van Jason Mraz te kopen om dat gelukzalige gevoel te bereiken. De fans van de Amerikaanse singer-songwriter herkennen de relaxte stijl met vrolijke noot van de vier voorgaande albums. Voor nieuwelingen is Love is a four letter word liefde op het eerste gehoor.
De vijfendertigjarige muzikant uit Mechanicsville (Virginia), scoorde in Nederland eerder hits met The remedy, I’m yours en Lucky. Zijn roem is de afgelopen jaren flink toegenomen. Zo heeft de eerste single van zijn nieuwe album, het hoopvolle ‘I won’t give up’, inmiddels de derde plaats in de top 40 bereikt.
Muziek voor overal
Love is a four letter word is geschikt voor de vier b’s waar je het vaakst muziek draait: je bureau, bank, bed en bad. Maar ook in de auto, op de fiets of op het strand is dit ideale muziek. Dat komt enerzijds door de universele thema’s en anderzijds door de akoestische klanken die niet overheersen, waardoor het prima achtergrondmuziek is.
Lieve liedjes
Mraz leukt zijn vrolijke liedjes over de lucht, het leven en de liefde op met live elementen (‘Everything is sound’), windxylofoon (’93 million miles’), gefluit (‘Living in the moment’) en een hoop lalala. Dat geeft zijn songs iets ontwapenends, waardoor je makkelijk meegaat in zijn positivisme. Het wekt het gevoel van verliefdheid op en een glimlach is moeilijk te onderdrukken.
Zijn liedjes geven ook hoop tijdens eenzame momenten. Een voorbeeld is het lieve ’93 Million Miles’: “Every road is a slippery slope /There is always a hand that you can hold on to. / Looking deeper through the telescope / You can see that your home’s inside of you.”
Live
De nummers zijn lief, de muziek klopt en de balans tussen rustige en up tempo nummers is goed. Maar net zoals je de liefde pas echt voelt als je in elkaars armen ligt, komen de woorden van Mraz pas echt aan tijdens een live performance. Dat weet je als je ook de live cd’s beluistert die hij heeft uitgebracht of eens een optreden van hem hebt bijgewoond.
Gelukkig komt hij 22 november naar Ziggo Dome in Amsterdam. De vraag is of hij daar de intimiteit van de cd weet te behouden en tegelijkertijd meer energie kan overbrengen op het publiek. Tot dat moment kun je in ieder geval genieten van dertien opgewekte liedjes en online toegang tot meer liedjes. Mraz maakt verliefd. Leve de liefde!
Tags: amerikaanse, Gitarist, Jason Mraz, Love is a four letter word, singer-/songwriter, zanger
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »
zaterdag, mei 12th, 2012
Paulien Cornelisse was nog niet klaar na het schrijven van de bestseller Taal is zeg maar echt mijn ding. Vandaar dat ze een tweede taalboekje heeft samengesteld. In En dan nog iets heeft ze opnieuw haar columns voor nrc.next en het Wereldomroep programma Klare Taal gecombineerd met verse analyses van het taalgebruik van Nederlanders. “Niet over hoe mensen met elkaar zouden moeten praten, maar over hoe ze dat per ongeluk doen.”
Er is niets zo veranderlijk als een mens, luidt het spreekwoord. Cornelisse bewijst dat taal zeker op de tweede plaats staat. In haar tweede taalanalyse-pocket beschrijft ze aan de hand van gevatte columns en quotes het taalgedrag van de Nederlander anno 2012. Dit jaar zijn er hele andere woorden ‘in’. Bijvoorbeeld de term ‘feunen’, de nieuwe term voor ‘chillen’.
Cornelisse is heel duidelijk over dat nieuwe woord: ‘Bijna altijd als iemand expliciet zegt welk woord je dient te gebruiken, wordt dat woord het niet. Taal laat zich nu eenmaal niet makkelijk sturen. Alleen de woorden die er stiekem insluipen mogen blijven.’ Het register achterin het boekje helpt je om bepaalde anekdotes over woorden die in- of expliciet toegevoegd zijn aan onze woordenschat, eenvoudig terug te vinden.
Andere kijk
De teksten worden afgewisseld met tekeningetjes van pratende dieren. De uitlatingen die zij doen hoorde Cornelisse op straat. ‘Geuit door u. Waarvoor dank’, schrijft ze in het voorwoord.
Toch is En dan nog iets niet simpelweg een optekening van uitspraken van een voorbij wandelende medemens. De vlotte schrijfster geeft namelijk ook vaak genoeg haar mening of uitleg over hetgeen ze heeft opgevangen, wat een andere kijk op ingeburgerde dingen kan opleveren. Bijvoorbeeld in de anekdote over eenzaam activisme waarin ze het maken van protest- en of aanmoedigingsborden toelicht.
‘Zulk soort borden, ik ben er dol op. […] Het maken van zo’n bord is waarschijnlijk vooral bedoeld voor de maker zelf. Er is grote irritatie, of woede. En die moet opgelost worden, maar dat kan niet, want je kunt er niets aan doen. […] Ook wel eens gezien, achter een raam: HONDEN, HIER NIET KAKKKEN!!! Voor het geval dat de honden die kunnen lezen, toevallig ook de honden zijn die altijd voor je deur kakken.’
Pageturner
Kenmerkend voor Cornelisse is dat ze na de uitleg van een woord of uitdrukking, het gebruik ervan in zijn meest extreme vorm laat zien en er op die manier een hilarische draai aan geeft. Ze gaat soms zo gedetailleerd op een woord in dat dát al een grappig verhaal oplevert, waardoor je na elk verhaaltje met een glimlach aan het volgende begint. De korte hoofdstukjes zorgen ervoor dat je heel makkelijk doorleest, maar bieden ook de mogelijkheid om het boekje tussendoor of voor het slapengaan er even bij te pakken.
Het is dan ook niet moeilijk om te voorspellen dat En dan nog iets, waarvan Cornelisse wederom de voorkant zelf heeft getekend, ‘nu met een blauwe Mitsubishi Uni-ball Eye Fine’, een bestseller gaat worden. En hoewel Cornelisse het boek afsluit met het zeer toepasselijke ‘EINDE.’, zullen haar oplettende karakter en scherpe pen een derde deel hoogstwaarschijnlijk niet kunnen weerstaan.
Tags: boekrecensie, En dan nog iets, feunen, Marjolein Theunissen, Paulien Cornelisse, Recensie, Taal is zeg maar echt mijn ding, taalanalyse, taalpurist, Uitgeverij Contact
Posted in Literatuur, Recensie | No Comments »
zaterdag, mei 12th, 2012
De ondertitel van het nieuwe boek van de Engelse schrijfster Kate Colquhoun belooft ‘het sensationele verslag van de eerste treinmoord in Engeland’. Het boek bevat echter tweehonderdtachtig pagina’s historische feiten en nog eens ruim dertig pagina’s aan verantwoording. Doordat de treinmoord tot op microniveau wordt uitgeplozen gaat de sensatie compleet verloren.
Colquhoun komt redelijk snel tot de misdaad; een moord op een welgestelde heer in één van de eerste treincoupés die Engeland eind negentiende eeuw doorkruisten. Daarna neemt ze uitvoerig de tijd om de verschillende betrokkenen en al dan niet doodlopende sporen te beschrijven.
Irritatie
Er zit een constante spanning in de tekst, alsof er in de volgende zin een tipje van de sluier zal worden opgelicht. Maar telkens sluit het hoofdstuk af met nog meer vragen en onduidelijkheden. Op den duur gaat dat irriteren. Als lezer verwacht je na het lezen van de achterflaptekst een spannende thriller die is onderbouwd met historische feiten. Je leest echter een historisch verslag, dat over een spannend voorval gaat. Niet de moord en het vinden van de dader staan centraal, maar hoe de samenleving reageerde op deze eerste treinmoord.
De rol van de media
Dat de pers en het corrupte politieapparaat een zeer invloedrijke rol hadden in het bepalen van de opinie van het volk is interessant om te lezen. In die zin is De hoed van de heer Briggs bijna een beschouwing op de informatievoorziening in de snel veranderende negentiende eeuw. De berichtgeving in de kranten had namelijk al snel een weerslag in de literatuur. De extreme wandaden werden gebruikt als onderwerp van zogenaamde ‘krantenromans’ of ‘sensatieromans’. Dit soort boeken wees indirect op de scheuren in het Victoriaanse ideaal. Colquhoun schrijft daarover:
‘Critici waren gealarmeerd door zowel hun gebrek aan terughoudendheid als door hun neiging “ons denken en onze rede te verdoven”, ze beschouwden ze als een inferieure vorm van fictie en hekelden ze als de “gruwel van deze tijd”.’
Terug in de tijd
Colquhoun is er door haar zeer beschouwende en gedetailleerde manier van schrijven wel in geslaagd om de lezer helemaal op te kunnen laten gaan in de tijd waarin de heer Briggs leefde en werd vermoord. Je ruikt de paardenpoep die over de Londense straten is uitgesmeerd en je ziet de politieagenten, die het forensisch onderzoek nog moesten uitvinden, verwoed ijsberen door het drukke politiebureau.
Belofte maakt schuld
De hoed van de heer Briggs is ontzettend nauwkeurig samengesteld, wat zowel positief als negatief heeft uitgepakt. Enerzijds kun je je daardoor helemaal inleven in het Victoriaanse Engeland dat scheuren begint te vertonen, anderzijds gaat de sensatie van de zoektocht naar de moordenaar verloren. Als de achterflap een andere boodschap had verkondigd, was de beleving anders en waarschijnlijk positiever geweest. Nu voel je je als lezer bedonderd door de geschiedenisleraar die had beloofd een spannend verhaal te vertellen. Jammer, want potentie heeft Colquhoun zeker wel.
Tags: boekrecensie, coupé, De hoed van de heer Briggs, Engeland, Kate Colquhoun, Marjolein Theunissen, Recensie, treinmoord, uitgeverij Mouria
Posted in Literatuur, Recensie | No Comments »
vrijdag, mei 11th, 2012
’t Heerst is alweer het zesde theaterprogramma van Acda en de Munnik. De muzikanten wisselen als vanouds gevat cabaret, gevoelige liedjes en intrigerende verhalen in vlot tempo af. Ditmaal kan het decor toegevoegd worden aan het rijtje van succesfactoren. De georganiseerde chaos op het podium komt alleen qua inhoud overeen met het programma; qua uitvoering weten de mannen precies wat ze doen.
In een cowboy-achtig kostuum betreden Thomas Acda en Paul de Munnik het podium van Theater Castellum in Alphen aan de Rijn. Zoals je mag verwachten bij dit in Nederland wereldberoemde duo zit de zaal afgeladen vol. Het publiek is rumoerig, want de verwachtingen zijn hooggespannen. Als de stem van Paul door de zaal klinkt is het direct muisstil.
Stormachtig
De heren nemen de toeschouwers mee naar Amerika. “We hebben sinds kort een eigen platenlabel en toen we besloten dat we in Memphis onze nieuwe plaat wilden gaan opnemen was de hele directie unaniem akkoord,” aldus Thomas. In het land van de gouden bergen belanden de mannen in een tornado .
Wanneer het doek opgengaat en de bliksemschichten door de lucht schieten, wordt het indrukwekkende decor zichtbaar. Een koe vliegt door de lucht, samen met een jongen en verfrommelde krantenvellen en in de verte wappert een aan flarden gescheurde Amerikaanse vlag. De chaos lijkt compleet, maar gedurende de voorstelling blijkt dat de mannen juist heel goed over de opstelling hebben nagedacht. In een berg puin huist een percussiebox en de openstaande toiletpot blijkt de pianokruk te zijn.
Muzikaliteit ten top
Na een vrij lange en warrige dialoog die die de vervreemdende situatie illustreert waarin de mannen terechtgekomen zijn, worden op bovengenoemde instrumenten gevoelige, maar ook opzwepende liedjes gespeeld. Het duo begeleidt zichzelf op gitaar en wordt daarbij ondersteund door David Middelhof, die al in voorgaande theaterprogramma’s liet horen dat hij één is met zijn instrument.
Er zijn een aantal nummers waarbij je niet stil kunt blijven zitten omdat ze op een bijna jam-achtige manier worden gespeeld. Thomas ragt lekker op zijn gitaar tijdens ‘Voetstuk Staan’ en ‘Amsterdam (hij die slentert)’ wordt vol power tweestemmig vertolkt. ‘Suiker En Azijn’ is een echt Acda & de Munnik-lied door de harmonische samenzang. De herkenbaarheid van de stijl is prettig, maar je hebt geen enkel moment het idee dat je naar een kopie van eerder materiaal zit te luisteren.
Tijd verdrijven
De mannen zijn door de tornado een beetje de weg kwijt waardoor de halve quizzen, de verhalen van Thomas en de dichterlijke, haast filosofische monologen van Paul in eerste instantie niet bij elkaar lijken te passen. Maar schijn bedriegt, want alles staat in het teken van een cruciale actie: heerlijk de tijd verdrijven. Na een wat stroef begin, slagen de heren daar als geen ander in. De uitverkochte zalen spreken boekdelen: ’t Heerst.
Tags: 't Heerst, Acda en de Munnik, Alphen aan de Rijn, Amsterdam (hij die slentert), David Middelhof, het heerst, Marjolein Theunissen, Memphis, Mojo Theater, Muziek, muzikaal duo, Paul de Munnik, platenlabel, Recensie, rondvliegende koe, Suiker En Azijn, Theater, Theater Castellum, Thomas Acda, tornado, Voetstuk staan
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
vrijdag, mei 11th, 2012
De afdruk van een kniekous in een vlezig been, een flubberende buik en hangende borsten: Rembrandt staat bekend om zijn tekeningen en schilderijen van realistische vrouwen. Maar wie waren die vrouwen en welke vrouwen speelden een grote rol in het leven van de beroemde Nederlandse schilder? Historicus en journalist Christoph Driessen schreef Rembrandts vrouwen, een zeer geslaagd boek waarin hij niet alleen de hoofdrolspeelsters in het leven van de schilder beschrijft, maar ook de uitzonderlijke zelfstandigheid van vrouwen in de zeventiende eeuw.
Van de schilderijen van Rembrandt kennen we vooral zijn echtgenote Saskia, zijn minnares Geertje Dircx en zijn dienstmeisje Hendrickje Stoffels. Ook zijn moeder vereeuwigde hij meermaals in portretten. In Rembrandts vrouwen worden deze vrouwen één voor één grondig besproken, nadat Driessen het tijdsbeeld, de vroege zeventiende eeuw, kort heeft geschetst.
Dit doet hij door middel van korte verhalen met feitelijke informatie uit zeden-, kerk- en dagboeken. Driessen is een echte verhalenverteller die er moeiteloos voor zorgt dat je aan zijn lippen hangt en blijft hangen.
De macht van de vrouwen
Vanuit deze basis kan Driessen vrij gedetailleerd ingaan op de invloed van bovengenoemde vrouwen op de excentrieke schilder. Zo beschikte Saskia in haar testament dat de helft van haar wereldse zaken naar haar zoon Titus gingen. ‘Rembrandt mocht deze erfenis zelfstandig en zonder inspraak van derden beheren. Saskia legde hem één beperking op, en die zou voor hem nog ingrijpende gevolgen hebben: als hij opnieuw zou trouwen, moest hij Titus onmiddellijk de helft van het gemeenschappelijk vermogen overschrijven en kon hij daar vanaf dat moment niet meer over beschikken.’
Een ander voorbeeld van vrouwelijke invloed is het verhaal over Hendrickje die haar geliefde na het faillissement in 1658 van een totale financiële ondergang redde door een ‘seeckere compagnie en handel van schilderijen’ op te richten. Ze nam Rembrandt in dienst waardoor zijzelf financieel aansprakelijk was en niet de schilder die niet met geld om kon gaan.
Wraakzuchtig man
De historicus en journalist bekent dat er al veel over Rembrandts leven is geschreven, maar plaatst daarbij een kanttekening: ‘Wat nu komt, is door Rembrandt-biografen lang overgeslagen omdat hij daardoor in een slecht daglicht komt te staan. Het was moeilijk voor te stellen dat een kunstenaar die zich in zijn werk zo goed in andere mensen kon verplaatsen en met hen meevoelde, in zijn persoonlijk leven tot haat en wraakzucht in staat was.’
Wat volgt is de grootste wandaad uit het leven van de schilder. Toen zijn minnares Geertje Dircx teveel van hem ging eisen liet hij haar onder valse voorwendselen in een vrouwengevangenis opsluiten.
Spannend
Driessen weet de spanning goed op te bouwen door als een ware detective op het juiste moment de juiste documenten op tafel te leggen. In een zeer vlotgeschreven stijl weerlegt hij beweringen van collega (kunst)historici door ze met archiefstukken om de oren te slaan. Deze combinatie maakt Rembrandts vrouwen tot een vernieuwende en vermakelijke biografie van een van de grootste iconen van de Nederlandse kunstgeschiedenis.
Tags: biografie, boekrecensie, Geertje Dircx, Hendrickje Stoffels, historische roman, Marjolein Theunissen, Prometheus, Recensie, Rembrandt, Rembrandts vrouwen, Saskia Uylenburgh, schilderijen, zeventiende eeuw
Posted in Kunst, Recensie | No Comments »
vrijdag, mei 11th, 2012
Act of Valor (2012) betekent ‘handelen uit moed’, dit slaat op de militairen die in de film gevolgd worden terwijl ze op een geheime missie worden gestuurd, waarbij ze voor verschillende verrassingen komen te staan. Doordat er niet teveel romantiek is toegevoegd, vormt deze film een realistische weergave van de hectische en gevaarlijke levens die de militairen leiden. Het verhaal is een eerbetoon aan alle veteranen en militairen die zich ooit hebben opgeofferd voor hun vaderland. Een mooi gegeven, al lijkt het soms alsof regisseurs Mike mcCoy (Navy SWCC) en Scott Waugh niet altijd even goed wisten wat ze hiermee aanmoesten.
De film begint met een voice-over, die gedurende het verhaal nog enkele keren terug komt. De voice-over stelt een brief voor, die een militair schrijft aan de baby van zijn overleden vriend en medemilitair. Hierin maakt hij met de woorden honour, freedom, justice and family kort maar krachtig duidelijk waar het echt om draait in het leven. Een ander belangrijk thema dat de spreker noemt is broederschap. Met het gezegde ‘although a single twig will break, a bundle of twigs is strong’ wordt de toon gezet van de rest van de film, waarin sterk de nadruk wordt gelegd op de hechte band die de militairen onderling hebben. Dit is gelijk de duidelijkste verhaallijn die in de film te zien is, en daarmee ook de verhaallijn die zorgt voor de nodige romantiek en ontroering.
Realistisch verhaal
Wat volgt is de missie. De missie waarop de militairen een gekidnapte CIA-agent moeten redden. Al snel resulteert deze actie tot de ontdekking van een geplande terroristische aanslag, die de militairen vervolgens zo snel mogelijk moeten zien te voorkomen. Hoe realistisch het verhaal dat volgt ook mag zijn, doordat er een halfuur niks anders in beeld komt dan gevechten en schietpartijen raak je als kijker de draad van het verhaal een beetje kwijt. Het verhaal vervolgt met een duidelijk dilemma tussen werkelijkheid en romantiek. De regisseurs neigen soms toe te geven aan het tweede, maar lijken zich dan opeens te beseffen dat het verhaal toch echt realistisch moet blijven. Het feit dat de rollen vertolkt worden door relatief onbekende acteurs komt dit realisme ten goede. Het acteerwerk is goed en geloofwaardig, hoewel een kleine sprankeling hier en daar niet had misstaan. De emoties van de acteurs blijven vrij ingetogen, wat vooral bij de meer emotionele scènes een gemis is.
Respect
Deze sprankeling is wel te vinden in het camerawerk, de manier waarop de missies worden weergegeven is erg indrukwekkend. De militairen worden op de voet gevolgd, waardoor het lijkt alsof de kijker zich in een computerspel waant. Hierdoor maakt de kijker alles van dichtbij mee en komt de gespannen en onveilige sfeer waarin de militairen zich verkeren goed over. Hiermee zijn mcCoy en Waugh erin geslaagd een eerlijke, soms een tikkeltje langdradige film neer te zetten over het lot van de Amerikaanse militairen. De film is aantrekkelijker gemaakt door er een persoonlijke verhaallijn aan toe te voegen, maar doordat die niet goed genoeg wordt uitgewerkt, komt deze helaas niet helemaal tot zijn recht. Doordat het lot van militairen in Amerika een onderwerp is waarover de meesten van ons te weinig weten, is Act of Valor zeker het kijken waard. Bij het zien van deze film realiseer je je hoe ver de militairen bereid zijn te gaan voor hun vaderland, en daar kan je alleen maar respect voor hebben.
Tags: Act of Valor, Anti-terrorisme, broederschap, eerbetoon, mariniers, Matt McCorny, militairen, Navy seals, Scott Waugh
Posted in Film, Recensie | No Comments »
vrijdag, mei 11th, 2012
Kan een voorstelling gebaseerd op nutteloze objecten interessant zijn? Choreograaf en performer Ivo Dimchev laat in I-on zien dat zo’n voorstelling nog veel meer kan zijn dan dat. Want behalve interesse roept zijn duet met de ‘adaptives’ van beeldend kunstenaar Franz West vooral heel veel verschillende emoties op.
In de jaren ’70 heeft beeldend kunstenaar West zich veel bezig gehouden met zogenaamde Pass-stücke of ‘adaptives’. Deze ‘adaptives’ zijn onherkenbare voorwerpen die door West zijn gemaakt, zoals een witte staaf op twee ijzerdraadjes. De bedoeling is dat de bezoeker van de tentoonstellingen destijds de sculpturen oppakt en er iets mee doet, een fysieke relatie mee aangaat. Dit idee lijkt misschien te conceptueel en niet esthetisch bevredigend, maar die nutteloze sculpturen zijn wel de inspiratiebron geworden van een absurde en bovenal unieke voorstelling: I-on.
Zingen en pijpen
Dimchev voert verschillende handelingen uit met de sculpturen, zoals het afvuren van dartspijltjes op een houten kist. Veel van die handelingen lijken net zo nutteloos als de sculpturen zelf, maar dat wil nog niet zeggen dat ze geen effect hebben. Sommige scènes zijn zo bizar dat ze ineens ontzettend grappig worden, zoals wanneer Dimchev in een telefoon een heel gevoelig lied over sculpturen zingt, of wanneer een pruik hem pijpt. In zijn gezicht is een hele rijkdom aan gezichtsuitdrukkingen te zien, zo goed leeft Dimchev zich in de verschillende scènes in.
Verschillende uitwerkingen
Vanaf een afstand voert hij korte maar met elkaar samenhangende scènes op. De ogenschijnlijke eenvoud van het scènebeeld is bijzonder effectief. Op de achterste helft van het toneel staat een object opgesteld op een houten kist. Dimchev gaat af en komt op om het begin of einde van een scene aan te geven, of om het volgende object op te brengen. In de scènes sabbelt, kraakt, zingt en mompelt Dimchev en dat heeft heel verschillende uitwerkingen op de toeschouwer. Geen van de stukjes is eenduidig en wat door de één komisch wordt gevonden, kan voor de ander aanstootgevend zijn. Hierdoor is I-on niet zozeer de mening van de bedenker, maar vooral een spiegel naar de toeschouwer.
Volledige overgave gewenst
Als je als toeschouwer op zoek gaat naar een betekenis of interpretatie kom je bedrogen uit: die is er namelijk niet. Tijdens I-on dien je je als kijker geheel over te geven aan de absurditeit van de handelingen die Dimchev met de beelden uitvoert. Het gebruik van muziek draagt hieraan bij. Sprookjesachtige harp melodieën begeleiden Dimchev terwijl hij er doorheen gromt en stampt.
Over jezelf leren
Hoewel het niet eenvoudig is het werk van Dimchev te classificeren, maakt dat voor deze voorstelling eigenlijk niet uit. In I-on doet Dimchev eigenlijk precies wat West wilde dat zijn bezoekers deden met de sculpturen: hij gaat er een fysieke relatie mee aan. Dankzij zijn unieke combinatie van stem, beweging en theater ervaart iedere toeschouwer I-on op zijn eigen manier. Als bezoeker kan je zo nog iets leren over jezelf.
Tags: adaptives, dans, franz west, ivo dimchev, paulineweijs, performance, Recensie, sculpturen, Springdance 2012, Theater
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
Copyright 2012 CultuurBewust.nl
CultuurBewust.nl is hèt culturele web- magazine van Nederland. Elke dag lees je hier recensies, interviews en reportages voor jongeren, door ruim 100 cultuurjournalisten in de dop.
