donderdag, februari 2nd, 2012
Concert in de Vorm van een Peer is een voorstelling rondom de excentriekeling Erik Satie (1866-1925), de absurdist onder de muziekschrijvers. Hij was de held van jonge componisten en kunstenaars in het Parijs rond 1900. Hij werkte o.a. met schilder Pablo Picasso, schrijver Jean Cocteau en oprichter van de Ballets Russes Sergej Diaghilev.
Het Nederlands Blazers Ensemble (NBE) zal die tijd en dynamiek weer tot leven brengen in een voorstelling in de geest van Satie, met de ogen en oren van mensen en kunstenaars van nu. Met gratis inleiding en afterconcert!
In samenwerking met het NBE mag CultuurBewust.nl 2×2 kaarten weggeven voor het Concert in de vorm van een peer op 8 februari in de Stadsgehoorzaal Leiden. Doe mee met de prijsvraag en win!
Deze prijsvraag loopt t/m 6 februari 2012
Tags: Concert in de vorm van een peer, Erik Satie, gratis, kaarten winnen, NBE, nederlands blazers ensemble, Prijsvraag, Remke Spijkers, winnen
Posted in Highlight, Prijsvraag | No Comments »
donderdag, januari 19th, 2012
Nieuw West/ Marien Jongewaard en Bellevue Lunchtheater presenteren:
MET JORAN AAN ZEE
Met: Sanne Vogel, Wouter Zweers en Marjon Brandsma, tekst: Rob de Graaf.
Een warme avond op een paradijselijk eiland. Twee zorgeloze jonge mensen: het gewone leven met zijn plichten en beperkingen lijkt ver weg. Hij is charmant, beschaafd en daadkrachtig, zij is mooi, vrolijk en niet op haar mondje gevallen. Ze spelen het spel van de verleiding, van de grensoverschrijding, van de wederzijdse manipulatie. Hoe loopt dit af?
In samenwerking met Bureau TamTam geeft CultuurBewust.nl 2×2 kaarten weg voor de voorstelling op
- 3 en 4 februari LAK theater Leiden
- 7 en 8 februari Theater Kikker Utrecht
- 9 februari Plaza Futura Eindhoven
- 10 en 11 feb Toneelschuur Haarlem
Doe mee door bovenstaande vraag te beantwoorden!
Deze prijsvraag loopt t/m 2 februari 2012
Tags: Bellevue Lunchtheater, CultuurBewust.nl, gratis kaarten, Joran van der Sloot, kaarten winnen, Marien Jongewaard, Met Joran aan zee, Nieuw-West, Prijsvraag, Sanne Vogel, winnen
Posted in Highlight, Prijsvraag | No Comments »
vrijdag, januari 6th, 2012
Beleef de magie van Het Concertgebouw bij Concertgebouw Classics. Je gaat uit in stijl. Daarom hebben we ook de rode loper voor je uitgelegd. Presentator Gregor Bak heet je welkom in de beroemde Grote Zaal. Op het podium speelt het Nederlands Philharmonisch Orkest de mooiste en bekendste klassieke hits. Stukken die je kent en herkent. In de pauze is er een glas heerlijke prosecco. En om je avond uit compleet te maken kun je voorafgaand aan het concert heerlijk dineren in onze mooie Spiegelzaal. Concertgebouw Classics is een échte avond uit in Het Concertgebouw.
CultuurBewust.nl mag in samenwerking met Het Concertgebouw 5×2 kaarten weggeven voor de Concertgebouw Classics op 22 januari. Doe mee!
Deze prijsvraag loopt t/m 18 januari 2012.
Tags: Chopin, Classics, Concertgebouw Classics, Gregor Bak, Grieg, Het Concertgebouw, klassieken, Mozart, Nederlands Philharmonisch Orkest, prosecoo, rode loper
Posted in Highlight, Prijsvraag | No Comments »
dinsdag, december 20th, 2011
Vorig jaar trokken ze volle zalen, en ook dit jaar staat De Dutch Don’t Dance Division weer op het podium met de kerstproductie Abdallah. Van 25 tot en met 28 december is deze productie te zien in het Lucent Danstheater in Den Haag. De voorbereidingen zijn in volle gang. Tussen de repetities door sprak CultuurBewust.nl met Rinus Sprong, choreograaf en artistiek directeur van het gezelschap.
De meeste mensen kennen je als choreograaf van The Ultimate Dance Battle, maar je hebt natuurlijk nog veel meer gedaan. Kun je daar iets over vertellen?
“In 1981 ben ik begonnen als danser van het Nederlands Dans Theater Junior, tegenwoordig het Nederlands Dans Theater 2. Daarna ben ik naar Frankrijk gegaan. Eenmaal terug in Nederland heb ik bij Introdans en het Scapino Ballet gedanst en daarnaast heb ik nog veel projecten gedaan. Ik heb ook tien jaar lang in Amerika als gastdanser gewerkt. Toen ik weer terug kwam uit Amerika heb ik opnieuw bij het Scapino Ballet gedanst, en daarna nog een periode in Israël. In 1996 heb ik samen met Thom Stuart de Dutch Don’t Dance Division opgericht.”
Waarmee onderscheidt de Dutch Don’t Dance Division zich van andere dansgezelschappen?
“Het onderscheidt zich doordat wij geen vaste dansers in dienst hebben. Per project huren we dansers in. Wij werken met zowel professionele dansers als amateurs. We waren ook de eerste in Nederland die dat deden. Het idee om een voorstelling te doen waarbij amateurs en professionals samen op het podium stonden, heb ik achttien jaar geleden al uitgeschreven. In Amerika, waar ik tien jaar lang in de Notenkraker heb gedanst, kwam het regelmatig voor dat er naast professionals ook ouderen en kinderen meespeelden. Maar niemand geloofde in mijn idee. Mensen vertelde mij dat zoiets niet mogelijk was in Nederland. Ik dacht: Als niemand erin gelooft, dan moeten we het zelf doen. Inmiddels zijn er veel meer van dit soort projecten gekomen. Dat vind ik wel heel bijzonder. Iets anders waarmee we ons onderscheiden is dat niet al onze projecten gericht zijn op dans. We werken ook samen met visuele artiesten, musici en acteurs.”
Na vier edities van de Notenkraker te hebben opgevoerd, dansen jullie sinds vorig jaar een nieuwe kerstproductie: Abdallah en de gazelle van Basra. Waarom hebben jullie juist voor dit ballet gekozen?
“We zagen dit ballet vier jaar geleden voor het eerst in Denemarken. Het is dan ook een origineel Deens ballet. Het is een ballet met mooie muziek en een leuk verhaal over hoop, liefde en vergevingsgezindheid. Er zitten veel straatscènes in dit ballet waardoor we ook veel gebruik kunnen maken van kinderen en ouderen.”
Je werkt dus met zowel professionele dansers als amateurs. Vraagt dit om een andere aanpak dan wanneer je alleen met professionals werkt?
“Dat denk ik wel. Amateurs, en dan vooral de jonge kinderen, moet je uitleggen hoe het vak werkt. Dansen is echt een vak. Je doet het niet één keertje en dan kan je het. Als je echt iets goeds wilt presteren, dan gaat daar veel tijd en moeite in zitten. Je bent drie maanden bezig met repeteren en je lichaam leren kennen. Dat moet je duidelijk uitleggen. Met professionals heb je dat niet, die weten hoe het werkt. Het is dus zeker anders om met amateurs te werken. Maar ik vind het wel heel belangrijk om jonge mensen te laten zien wat voor vak dit is. Dat het een prachtig vak is, maar ook hard werken.”
Wat kunnen we in de toekomst nog verwachten van De Dutch Don’t Dance Division?
“Er staan verschillende projecten in de planning. We hebben een project voor het Festival Classique, waar we heel blij mee zijn. Het wordt een grote dansvoorstelling met een orkest erbij. Maar we hebben bijvoorbeeld ook Solo’s at the Sea, wat juist weer heel klein is. Bij Solo’s at the Sea kunnen jonge dansers, choreografen, acteurs en musici zich inschrijven om een solo uit te voeren. En natuurlijk hebben we dit jaar ook weer onze zomercursus. Dit is een cursus van twee weken waar amateurs, vakstudenten en professionele dansers aan mee kunnen doen. Dus we blijven lekker bezig!”
Tags: Abdallah, ballet, dans, Dutch Don't Dance Division, Interview, Isabella Zijp, Rinus Sprong, The Ultimate Dance Battle, Theater
Posted in Highlight, Interview, Theater | No Comments »
dinsdag, december 6th, 2011
In 1596, wanneer Nederland in een economisch zware tijd verkeert, weet Gerrit de Veer (Robert de Hoog) Willem Barentsz (Derek de Lint) er van te overtuigen hem mee te nemen op zijn expeditie. Het doel van deze reis is om via het poolgebied een handelsroute te vinden naar Azië. Barentsz slaagt er in om via de noordkant Nova Zembla te passeren, maar komt dan vast te zitten in het steeds verder opkruiende ijs. De bemanning is genoodzaakt de winter door te brengen onder barre omstandigheden.
Na Komt een vrouw bij de dokter is dit de tweede film die door Reinout Oerlemans is geregisseerd. Oerlemans heeft kosten noch moeite gespaard om Nova Zembla internationaal aan te prijzen. Zo heeft hij de beeldschone Doutzen Kroes bereid gevonden de rol van Catharina Plancius te spelen en zijn de cast en crew afgereisd naar het koude noorden om de film op locatie te schieten. Tel daarbij op dat dit de eerste Nederlandse film is die compleet in 3D is opgenomen en je kunt spreken van een groot avontuur.
Puur een gimmick
Hoewel het een hele prestatie is om met een budget van ‘slechts’ 7 miljoen euro een film in 3D te schieten (ter vergelijking: Avatar kostte omgerekend ruim 170 miljoen euro), is het meer een leuke gimmick dan een tot de verbeelding sprekende ervaring. Waar het verhaal versterkt zou moeten worden door het 3D-effect, wordt in de film het verhaal juist aangepast om zo het 3D-effect te versterken. Het is leuk om een schommelende Doutzen Kroes bijna op je schoot te zien belanden, maar het voegt niks toe aan het verhaal. Jammer, want juist de actie momenten kunnen door 3D veel krachtiger overkomen.
Mooi
Ondanks het uitblijven van de echte 3D-ervaring, is het een erg mooie film geworden. Je waant je als kijker echt in de 16e eeuw. De aankleding is goed gedaan en op details is gelet. Het verhaal ontvouwt zich op een wat trage, maar goed te volgen manier en de begeleidende muziek is erg goed gekozen. Je bent je slechts op enkele momenten bewust van die muziek en juist op die momenten voegt het veel toe aan de film.
Foutjes
Toch moet gezegd worden dat niet alles even goed aanvoelt. De dialogen zijn lang niet altijd even sterk en de actiemomenten zijn redelijk schaars, waardoor het verhaal wat traag verloopt. En hoewel de acteerprestaties zeker niet slecht zijn, heb ik ze beter gezien. Daarbij bevat de film ook wat schoonheidsfoutjes. Zo zie je in één shot Gerrit aan de rechterkant van een sloep zitten om hem in het volgende shot ineens aan de linkerkant te zien zitten. Ook het realisme is soms wat ver te zoeken. Waar het schip het koude noorden bereikt en menig mens niet genoeg zou hebben aan een muts en wollen handschoenen, staan de spelers gewoon op het dek met warme, onbedekte handen. Er is ook niet consequent omgegaan met de wolkjes uitgeademde lucht. De ene keer zie je ze wel, de andere keer vraag je je af of er nog wel geademd wordt.
Doet dit dan allemaal veel af aan de ervaring? Nee. De sfeer in de film komt goed op je over en daarbij neem je de foutjes voor lief. Dat het 3D niets toevoegt is zeker een gemiste kans, maar Oerlemans heeft hier wederom een zeer degelijke Nederlandse film neergezet.
Tags: 3D, Doutzen Kroes, expeditie, Filmrecensie, IJskoud, Matthijs Graner, Nova Zembla, Robert de Hoog, Victor Reinier
Posted in Film, Highlight, Recensie | No Comments »
woensdag, november 30th, 2011
De Hogeschool voor de Kunsten Utrecht reikt hem ook dit jaar weer uit: de prestigieuze HKU Award voor het meest vernieuwende en ondernemende afstudeerwerk van 2011. Vijf kunsttalenten zijn genomineerd voor deze prijs, bestaande uit een bedrag van 5000 euro. Johan Rijpma (Image and Media Technology) is daar één van. CultuurBewust.nl sprak met hem over zijn korte film Tape Generations.
Waar gaat Tape Generations over?
“Over rolletjes plakband. Het idee ontstond na een avond werken aan mijn bureau. Ik was bezig met het knippen en plakken van mijn schetsen en aantekeningen van de dag. Ik hang dan altijd mijn rolletje plakband aan de rand van mijn bureau. De volgende ochtend zag ik tot mijn grote verbazing dat het rolletje plakband zichzelf had ontwikkeld tot aan de grond! Ik vond dit een geweldige ontdekking. Terwijl ik sliep heeft het rolletje in zekere zin een geheim leven geleid. Na wat experimenten kwam ik erachter dat ieder rolletje, ook al komen ze nieuw uit de verpakking, zijn eigen snelheid en karakter heeft. Met deze kennis ben ik vervolgens via verschillende composities en manieren van opplakken gaan kijken hoe het leven en het karakter van een rolletje plakband zichzelf kan uiten binnen het kader dat ik had opgezet.”
Wat heeft het maken van deze film voor jou persoonlijk betekend?
“Er waren momenten waarbij ik de composities van alle kanten in beeld wilde brengen. Om dit te doen had ik besloten om de ronde plaat waar het plakband aan bevestigd was iedere 30 seconden handmatig 0,4 graden te laten draaien. Dit betekende dat ik noodgedwongen wel uren achter elkaar stond te kijken naar plakband. Mijn gevoel voor tijd begon te veranderen. Als ’s ochtends de zon opkwam zag ik dat het plakband zich ook sneller begon te ontwikkelen door het licht en de warmte. Op dat soort momenten begin je automatisch te denken over grote ‘levensvragen’ en begin je meer natuurlijke processen te herkennen in het ontwikkelde plakband. De film herinnert me daarom het meest aan die momenten, de ideeën die ik kreeg naar aanleiding van het ontwikkelde plakband en het verschijnsel dat je het grote in het kleine kan herkennen.”
Is Tape Generations de beste productie die je tot nu toe hebt gemaakt?
“Mijn afstudeerproject begon eerst met drie verschillende experimenten waarvan Tape Generations er één was. Mijn fascinatie zit niet zozeer in het plakband, maar in de tijd en mijn onderzoek naar onvoorspelbare ontwerpprocessen en het gedrag van objecten. De uiteindelijke vorm van het project zit tussen film, installatie en animatie. Als ik nu terug kijk op alle films die ik het afgelopen jaar heb gemaakt dan zie ik in veel gevallen hoe de uitkomsten van het ene project weer geleid hebben tot ideeën voor een volgende film. Voor mij is iedere film daardoor op een bepaalde manier de beste film die ik op dat moment kon maken.”
Waarom verdien jij met Tape Generations de HKU Award?
“Mijn leraren waren in het begin niet erg enthousiast over mijn idee van het rolletje plakband. Het onderwerp gaf een te saaie indruk. Als ik win, hoop ik dat het is omdat het in ieder geval een zekere verwondering heeft overgebracht over iets onbekends en onverwachts in zo’n alledaags object. Met het prijzengeld zou ik met mijn vriendin naar Suriname willen en bier kopen voor mijn huisgenoten, omdat ik zo’n lange tijd op het balkon mocht filmen.”
Tags: 5000 euro, Afstudeerproject, hku, HKU Award, Johan Rijpma, Plakband, Tape Generations
Posted in Film, Highlight, Interview | No Comments »
woensdag, november 23rd, 2011
Vrienden en vijanden, bijna iedereen heeft ze. Ook Maxim Dobrak, de hoofdpersoon uit Vriend en vijand. Hij heeft zo zijn redenen om vriendschap te zoeken met Joeri Kosar, een internationaal succesvolle thrillerauteur. Het lijkt erop dat deze poging samenhangt met vermoorde mensen die ‘toevallig’ dezelfde namen hebben als personages uit Kosars boek. Maar wat is de ware reden van Maxim’s poging tot vriendschap? En welke rol speelt zijn baas Morozov hierin?
Maxim Dobrak verloor op jonge leeftijd zijn vader. Later belande hij net als zijn moeder en oudere zus in een interneringskamp in Moldavië. Wat volgde was een verschrikkelijke periode in zijn leven waar hij niet graag over praat. Na het lezen van het boek Mens van Joeri Kosar over diens leven in hetzelfde interneringskamp komt hier echter verandering in. Niet alleen vanwege de gepleegde moorden, maar vooral doordat Maxim Joeri’s grote geheim doorziet. De gevolgen van het boek Mens gecombineerd met het geheim zijn voor Joeri groter dan verwacht.
Een puzzel van verhaallijnen
Termes gebruikt verschillende verhaallijnen om het verhaal uiteen te zetten. Hij vertelt het verhaal vanuit de volwassen Maxim en Joeri, maar ook vanuit een jonge Maxim en zelfs vanuit een registrerende buitenstaander. Deze verhaallijnen wisselen elkaar vooral in het begin van het boek voortdurend af. Het is hierbij lang niet altijd even duidelijk vanuit wie het verhaal verteld wordt en of het verhaal in het heden of verleden plaats vindt. Het komt dan ook niet zelden voor dat je hier als lezer pas na 3 of 4 pagina’s puzzelen achter komt. Aan de ene kant verhoogt dit de spanning, aan de andere kant leidt het af van de verhaallijn.
En die verhaallijn bevat nu juist de grote puzzel die je als lezer dolgraag op wilt lossen. De lezer vraagt zich af wat de connectie tussen Maxim en Joeri is, wanneer hun verhaallijnen elkaar zullen kruisen en vooral wat Maxim hiermee bereiken wil. Wat weet hij over Joeri, wat wil hij met Joeri en heeft dit alles iets te maken met de gepleegde moorden? Gelukkig worden alle antwoorden gedurende het boek gevonden, al moet de lezer hier wel even geduld voor hebben.
De goede moordenaar
Kan een goed mens een moord plegen? Dat is de vraag die de hele tijd door het hoofd van Maxim spookt. Niet verwonderlijk gezien zijn verleden. Op een van zijn eerste ontmoetingen met Joeri zegt hij: ‘Als jij de kans krijgt om die vent dood te schieten voordat hij je grote liefde doodschiet, zou je het dan doen?’ Deze zin toont aan dat er niet altijd onderscheid tussen goed en kwaad te maken valt, iets wat zeker opgaat bij het lezen van Vriend en vijand.
Vriend en vijand gaat over een specifiek geval, de verschrikkingen in de Moldavische interneringskampen en de gevolgen daarvan. Dit is echter zo beschreven dat het voor iedereen herkenbaar is, dit komt doordat Termes de gedachtes en gevoelens van zijn hoofdpersonen ruim aan bod laat komen en deze mixt met prachtig filosofische uitspraken. Door zowel de spanning als de gevoelens die voorbij komen, is Vriend en vijand is geschikt voor zowel de thrillerliefhebber als de liefhebber van een literaire roman.
Tags: interneringskamp, Literatuur, Marco Termes, Moldavië, Moorden, Recensie, rusland, schrijver, verhaallijnen, Vijand, Vriend
Posted in Highlight, Literatuur, Recensie | No Comments »
woensdag, november 23rd, 2011
Zodra je de RAI in Amsterdam binnenstapt, komen de indrukken je tegemoet vanuit de tientallen stands: kleurrijke schilderijen, glinsterende juwelen en strakke meubels. Van 20 tot en met 27 november vindt de PAN Amsterdam plaats, de belangrijkste nationale beurs voor kunst, antiek en design. Jaarlijks trekt het evenement meer dan 400.000 bezoekers. Het is ‘een inspirerende plek voor iedereen die van schoonheid houdt; een eigen identiteit wil geven aan zijn interieur; op zoek is naar cadeaus met een geschiedenis. Of simpelweg verliefd raakt op dat mooie kastje of dat schilderij waar je kippenvel van krijgt,’ aldus de website van PAN. Dit jaar is alweer de 25e editie van de beurs, alle reden dus om er een kijkje te nemen.
Allure
Op PAN Amsterdam presenteren dit jaar 134 deelnemers hun topstukken aan het publiek in de rijk uitgedoste stands. De potentiële kunstkopers lopen rustig rond en bekijken de objecten met een kritische blik. Of ze rusten uit met een glas wijn en oesters in een van de paviljoens. De PAN Amsterdam straalt allure uit en is duidelijk gericht op een publiek met een goed gevulde portemonnee. Dat wil niet zeggen dat jonge verzamelaars niet welkom zijn, ook voor hen is wat te vinden op de beurs. Er zijn zelfs bezoekers die alleen komen genieten van al het moois. ‘Ik ben nog student en kan hier helaas nog niets betalen. Over een paar jaar kom ik terug met een rijke man,’ aldus Floortje, een van de jongere bezoekers.
Een gevarieerd aanbod
In de stands van de handelaren is van alles te zien: van antieke geografische kaarten tot een Rietveldstoel en van Japanse kamerschermen tot een realistisch schilderij van een bakje patat. De stand van Jan Roelofs Antiquairs springt eruit: hier is zowel antiek als moderne kunst te zien, een combinatie die nieuwsgierig maakt. Ook Steltman Juwelier pakt uit: in de vitrines is een ware jungle opgebouwd waar de sieraden maar nauwelijks te onderscheiden zijn. De must-see van de PAN Amsterdam wordt aangeboden door Kunsthandel Salomon Lilian. Het huwelijk van Tobias en Sarah door Jan Steen is hier te koop voor € 1,8 miljoen. Er zit nog geen rode stip op. Een werk van deze prijsklasse wordt ook niet gelijk verkocht op de beurs, wel wordt hier het eerste contact gelegd voor een verkoop.
Kunst als investering
Ook al is het vrij rustig op maandagochtend op de beurs, toch lopen er opvallend veel potentiële kopers rond gezien deze tijd van economische crisis. Wordt er nog wel geïnvesteerd in kunst? Bij Leslie Smith Gallery hangt hedendaagse Aboriginal kunst in de stand. ‘Het is waarschijnlijk de enige kunststroming waarbij het mogelijk is om topstukken aan te schaffen voor een relatief lage prijs omdat deze kunststroming nog in de kinderschoenen staat,’ aldus de galeriehouder.
Het is dus nog even afwachten voor de deelnemers wat de beurs hen zal brengen. Een ding is zeker: met al deze mooie objecten, kleurrijke aankleding en enthousiaste bezoekers zal PAN Amsterdam volgend jaar weer een succesvolle 26e editie meemaken.
Tags: aboriginal kunst, amsterdam, antiek, design, Esther Blanken, Jan Roelofs Antiquairs, Jan Steen, Kunst, kunstbeurs, Leslie Smith Gallery, moderne kunst, PAN Amsterdam, RAI, Reportage, Salomon Lilian, Steltman Juwelier
Posted in Highlight, Kunst, Reportage | No Comments »
woensdag, november 9th, 2011
Achterstandstieners die zich staande proberen te houden in armoedige, ruige omgevingen zijn ruim aanwezig in de Britse literatuur en cinema. Denk maar aan Billy Elliot of de films van Shane Meadows. De hoofdpersoon van Pigeon English is ook zo’n achterstandstiener en is ook nog eens een immigrant. De debuutroman van Stephen Kelman biedt een indringende, talige inkijk in een rauw onderdeel van Groot-Brittannië.
De elfjarige Harrison Opoku is net met zijn moeder en zijn oudere zus van Ghana naar een flatje in het Londense Dell Farm verhuisd. Het enige beetje kleur in deze kille, grauwe wijk is te vinden in de multiculturaliteit van Harrisons school en in het bloed van een neergestoken jongen. Als Pigeon English ooit het witte doek haalt (en daar leent Kelmans roman zich uitstekend voor), zou de film best weleens in zwart-wit kunnen uitkomen.
Harri is degene die de lezer door dit grauwe decor leidt. Hij verhaalt met eigenzinnige blik over het harde leven op school, waar veel kinderen elke dag maar weer moeten hopen dat hun lunchgeld niet wordt afgetroggeld. Hij beschrijft zijn fascinatie voor heli’s en al het andere dat vliegt en vertelt over zijn speciale band met de duif die rond de balkonreling cirkelt. Af en toe komen herinneringen aan Ghana en zijn daar achtergebleven vader en jonge zusje bovendrijven. Door zulke terugblikken vraag je jezelf af of Harri het in de achterbuurten van Londen wel zoveel fijner heeft dan in zijn thuisland.
Dagdromen
De poging van Harri en zijn vriendje Dean om te achterhalen wie verantwoordelijk is voor het doodsteken van een schoolgenoot, vormt de rode draad van Pigeon English. De korte, veelbetekenende passage waarin de twee zelfbenoemde speurneuzen dagdromen over wat zij met het geld van de toekomstige beloning gaan doen, is misschien wel de sterkste van de hele roman:
“We nemen onze nieuwe fietsen, die we kopen met ‘t geld van de beloning. We vertrekken ‘s ochtends vroeg en komen pas terug als ‘t echt donker is. We gaan rondfietsen door heel Londen, we bezoeken ‘t grote reuzenrad en het paleis en het dinosaurussenmuseum.”
Deze bekende trekpleisters zijn voor de mensen uit de rafelranden van Londen onnoemelijk ver weg.
Goed perspectiefgebruik
Pigeon English is geschreven vanuit het kindperspectief, maar dan wel in een roman voor volwassenen. Kelman blijkt hier zeer vaardig mee om te kunnen gaan: de nare aard van de kille betonjungle wordt juist dankzij dit gezichtspunt volledig voelbaar. Bijvoorbeeld wanneer Harri vertelt over de spelletjes waarmee hij en zijn vriendjes de tijd verdrijven. Typische onschuldige wedstrijdjes, die voortkomen uit het fantasievolle kinderbrein (‘wie het eerst een helikopter ziet, krijgt 100 punten’), worden afgewisseld met minder onschuldige wedstrijdjes, zoals het zo doeltreffend mogelijk stenen werpen naar de stadsbus. Tijdens het spelen liggen er naalden op de tegels en een truth-or-dare opdracht voor een klasgenootje bestaat uit het aflikken van een gebruikte cracklepel. Zo ontstaat een mix van vertedering, door de schijnbare onschuldigheid van de kinderen, en schockering die hard aankomt bij de lezer.
Pidgin en pigeon
De sfeertekening van Dell Farm wordt prachtig verrijkt door de taal van Harri en de andere jonge personages. Het is een pidgin English, doorspekt met slangwoorden. De oudere jongens dragen messen en schroevendraaiers bij zich om mee te kunnen ‘tjoeken’ en nieuwe sneakers zien er steevast ‘bo-styles’ uit.
Minder sterk zijn de her en der opduikende, schuingedrukte passages waarin Harri’s lievelingsduif als een soort wijze Goddelijke kracht de mensheid toespreekt. Deze bevliegingen lijken door het verhaal te dwarrelen om de meeslepende, makkelijk weg te lezen roman nog haastig maar even een wat complexere laag mee te geven en leiden daardoor alleen maar af. Toch levert Kelman een geslaagd debuut af, dat door de recente Londense rellen extra actualiteit heeft meegekregen.
Tags: Achterbuurt, achterstandswijk, armoede, debuut, Frodo Bosma, geweld, immigrant, Immigratie, Kindperspectief, Literatuur, Londen, multiculturaliteit, Pidgen, Recensie, Slang, Stephen Kelman
Posted in Highlight, Literatuur, Recensie | No Comments »
vrijdag, september 30th, 2011
Op het Noorderzon Festival in Groningen sprak ik met duizendpoot Irene Wiersma. Ze zingt, dicht en maakt illustraties. Haar nieuwe dichtbundel ‘Wat U?‘ is net uitgekomen. Wiersma is een vrolijke meid die serieus met haar werk bezig is. Ze probeert met simpele bewoordingen grote dingen te zeggen. En dat lukt haar.
Tags: beeld, Flux, Groningen, Irene Wiersma, klank, Noorderzon Festival, Sofie Cornel, Super Lisa, woord
Posted in CultuurBewustTV, Highlight, Literatuur | No Comments »
Copyright 2011 CultuurBewust.nl
CultuurBewust.nl is hèt culturele web- magazine van Nederland. Elke dag lees je hier recensies, interviews en reportages voor jongeren, door ruim 100 cultuurjournalisten in de dop.
Lees verder
