CultuurBewust.nl | Boom uit de Tropen: Familiedrama onder een sluier van bloesem - CultuurBewust.nl

Boom uit de Tropen: Familiedrama onder een sluier van bloesem

Door:  | 
14/10/2006

Dat ook wereldliteratuur het theater kan veroveren, wordt door theaterhuis ALBA nog maar eens bevestigd. ‘Boom uit de Tropen’ is de bewerking van het toneelstuk dat de Japanse schrijver Yukio Mishima in 1960 schreef. Het spel is letterlijk en figuurlijk grensverleggend. Tot in de kleinste details.

In de intieme kleine zaal van Theater aan het Spui verwelkomen vier figuren stilzwijgend het binnen-schuifelende publiek. Pas als de laatste deur is gesloten, barst de show los in de vorm van over-enthousiaste karaoke, die even abrupt eindigt als begon. Het duurt niet lang voordat de personages hun ware gezicht tonen.

‘Boom uit de Tropen’ vertelt het verhaal van een welgestelde Japanse familie die in een gewapende vrede met elkaar samenleeft. Moeder (Marguerite de Brauw) houdt zich vooral bezig met het verzorgen van haar uiterlijk. Vader kijkt ongestoord naar zijn aandelen. Zoon Isamu en dochter Ikuko kijken alleen naar elkaar, verliefd als twee tortelduiven. Het kaartenhuis van illusies stort ineen door de ziekte van Ikuko (Chava voor in ‘t Holt). Zij verlangt naar de dood en wanneer Ikuko haar einde voelt naderen, dwingt ze Isamu (Nasrdin Dchar), hun moeder te vermoorden. Ikuko barst van de moordlust. Ze haat haar moeder en moet haar vernietigd zien voordat ze zelf dood kan gaan.

Moeder smeekt Isamu op haar beurt zijn vader (Dries Vanhegen) om te brengen, want ze ziet zich belemmerd in het uiten van buitengewone liefde voor haar zoon. Het gedoemde gezin wordt krampachtig bij elkaar gehouden door de aanwezigheid van een wel heel bijzondere hulpverleenster (Saskia Mees, regisseuse en oprichtster van ALBA).
Hoewel het net is of het publiek de vierde wand van de kamer is, dat toekijkt vanuit een willekeurige hoek, wordt de aandacht een aantal keer op de toeschouwers gericht. Moeder kijkt ons hulpeloos aan, terwijl Ikuko haar moordlustige passie met ons lijkt te willen delen. De muren van de kamer zijn bespannen met zachte, donzige stof, waar de mooiste bloemen op worden geprojecteerd. De kalmte die het decor uitstraalt wordt een aantal keer ruw verstoord wanneer de plotselinge TL-verlichting het witte kleed hels verlicht. Ook de muziek kan spontaan omslaan van rustgevende klanken in een oorverdovende karaoke, die in de meeste gevallen bedoeld is als scèneovergang. Ikuko wordt bijgestaan door een bijzondere hulpverleenster
Elk personage heeft zijn eigen, overtuigende karakter dat uitstekend wordt uitgewerkt door de vier spelers. Het spel is krachtig en helder door de gestileerde taal en de geloofwaardige emotionele uitbarstingen. De personages verschillen sterk van elkaar en dat komt prachtig tot uitdrukking in het spel van Marguerite Blauw. Haar personage is nep, ze zit verstopt onder een laag make-up die alleen tot doel heeft haar man te behagen. De manier waarop Blauw haar bibberende, smekende houding plotsklaps kan verruilen voor een brede glimlach à Julia Roberts is bewonderenswaardig. Ook het meesterlijke stemgeluid van Dries Vanhegen draagt bij tot een vermakelijke voorstelling. Chava voor in ‘t Holt weet haar karakter prachtig psychotisch over te laten komen, terwijl Nasrdin Dchar in zijn rol een lafaard is.

Mishima werd gezien als een modern en vooruitstrevend mens, maar verlangde ook sterk naar de waarden van het oude, klassieke Japan. Dit dualisme komt in zijn werk terug. Enerzijds toont hij schoonheid en sereniteit, vertolkt door de moeder en de hulpverleenster, anderzijds wreedheid en destructie, gespeeld door de moordlustige Ikuko.
Het zogenaamde gesloten familiedrama is eigenlijk een metafoor voor de hele maatschappij. Onder de sluier van welvaart en schoonheid zit een corrupte samenleving, vol woede en angst. Regisseuse Saskia Mees slaagt erin die ‘sluier van bloesem’ over de wreedheid van het drama te leggen. Hoe hard de ontwikkelingen ook zijn en hoe triest het einde is, het hele verhaal wordt afgedekt met een laagje schoonheid. Een soort roes waar moeilijk uit te komen is.

Deze recensie werd op 14 oktober 2006 gepubliceerd op www.theatercentraal.nl

CultuurBewust.nl is de belichaming van mijn twee missies. Ten eerste wil ik jongeren gedurende hun studietijd kennis laten maken met de journalistieke praktijk. Door artikelen te schrijven bouwen de studenten een portfolio op, waarmee ze na het afronden van hun studie een potentiële werkgever kunnen verbluffen.
Ten tweede zou ik graag zien dat jongeren meer zouden participeren in het Nederlandse cultuuraanbod. Door een kijkje te geven achter de schermen van de Nederlandse cultuur door middel van interessante artikelen, geschreven door leeftijdsgenoten, hoop ik dat te bereiken.

 

Wat: Boom uit de Tropen | Waar: Theater aan het Spui Den Haag | Wanneer: 5 oktober 2006 |