De luchtige tonen van de viool glijden door de zaal. Het serene bos doet sprookjesachtig aan. Niks toont het drama dat zich straks af zal spelen voor de ogen van het publiek. Het drama dat het publiek omver zal blazen vanwege de luchtige maar prachtige dans. Giselle speelt vanavond in het Monument van het National Arts Festival.

Giselle, een voorstelling van het South African National Ballet, wordt dit jaar opgevoerd op het National Arts Festival South Africa in Grahamstown. Het is het trieste liefdesverhaal over graaf Albrecht, die zich voordoet als de dorpeling Loys en verliefd wordt op het meisje Giselle. De twee zijn smoorverliefd, tot ongenoegen van Hilarion, maar als ‘Loys’ ware identiteit uitkomt stort alles in. Giselle kan de schok niet aan en sterft. Bij haar graf waken Albrecht en Hilarion, om ten prooi te vallen aan de Wilis, de geesten van gestorven verloofde vrouwen. Koningin Myrthe beveelt hen en Giselle om de twee mannen te laten dansen tot hun dood. Hilarion bevalt dit lot, Albrecht weet op het laatste moment te ontsnappen om zijn geliefde Giselle voor altijd te zien verdwijnen.

Betoverend
Het tragische stuk wordt op de klassieke manier opgevoerd met een grote groepsdans als aftrap. Vanaf dat moment ben je betoverd door de vloeiende bewegingen van de dansers en de prachtige kleuren van het decor en de kostuums.

Het betoverende decor is bij binnenkomst in de zaal al te zien. Een sprookjeslandschap, een bos met op de achtergrond een kasteel met hoge torens. In het bos is een hut gebouwd, wat het toneel meer diepte geeft. De diepte in de achtergrond is verraderlijk goed geschilderd en met bomen wordt een landschap gecreëerd. De kostuums van de dansers, goud, geel en rood van kleur, benadrukken een warme herfstdag. Deze setting draagt bij aan het gevoel van vreugde dat je krijgt als de dansers luchtig het toneel op komen gedanst. Draaiend, springend en lichtvoetig dansend maken ze het toneel eigen.

Zwaan
Megan Swart, de danseres met de rol van Giselle, danst alsof de spitzen haar niks doen en  de sprongen en pirouettes aangeboren zijn. Ook Angela Hansford, koningin van de Wilis, beweegt met de gratie van een zwaan over het toneel. Enkel de mannelijke bijrollen in de eerste act staan niet erg sterk in hun schoenen. Hun danskunsten steken bleek af tegen de twee sterke rollen van de dames en van Thomas Thorne (Graaf Albrecht). Het opvangen na sprongen gaat moeizaam, de pirouettes verlopen hakkelig en hun voetstappen klinken stampend door de zaal. De mannen doen meer dienst als decorstukken om te voorkomen dat de vrouwelijke dansers te dominant overkomen.

Het hele stuk wordt muzikaal bijgestaan door het KwaZulu-Natal Philharmonic Orchestra. Dirigent Adolphe Adam en de dansers lopen feilloos synchroon, de dansers missen geen noot en de drie hoofdrolspelers dansen strak in de maat op de violen van Adam.

Trots
Ballet eindigt zelden met een happy ending. Het verhaal van Giselle is daarop geen uitzondering. Wat wel uitzonderlijk is, is de kwaliteit van kostuums, decor en de dansers. Het South African National Ballet kan rustig één van de meest bijzondere gezelschappen van het National Arts Festival genoemd worden. Terwijl het decor al aan een sprookjeslandschap doet denken, bewegen de dansers zich erdoor als lichtvoetige feeën. Het maakt het geheel compleet en intrigerend. En hoewel geen enkel lid ook maar een zin aan tekst heeft, wordt je het verhaal ingezogen. Aan het einde volgt een staande ovatie terwijl het publiek trots toelachen wordt. En trots mogen de leden van het South African National Ballet zijn, want ze hebben het publiek omver geblazen met dit prachtige maar trieste liefdesverhaal.

Gepubliceerd op: 02-07-2012