Ilmer Rozendaal won in 2011 de Ton Lutz prijs voor beste regie met de voorstelling Medea. Nu speelt haar verstilde voorstelling Niets op het Over het Ij Festival. Hierin bevraagt een doelloze, eenzame vrouw voortdurend de beslissingen die zij in haar leven maakt. De vragen houden haar gedachten bezig, maar dragen niet bij aan een heldere verhaallijn van het stuk.

In totale donkerte zit het publiek gespannen in een zeecontainer. De voorstelling Niets van Ilmer Rozendaal begint in duisternis. De performance is gebaseerd op de toneelvoorstelling Footfalls van de Ierse Nobelprijswinnaar Samuel Beckett (1906-1989). In deze ritmische monoloog loopt een geïsoleerde vrouw, May (Sytske van der Ster), in een nachthemd als een geest heen en weer en gaat ze in dialoog met een imaginaire vrouw.

Metronoom
Als het klikken van een metronoom klinken voetstappen door de ruimte. Een vrouw loopt in uitgemeten passen heen en weer in de korte lengte van de zeecontainer. Ze telt haar stappen. Zij draagt alleen een lang, wit hemd en nette, bruine schoenen. Het licht is schemerig en de aankleding van de container bestaat enkel uit tapijten die aan de wand zijn opgehangen. Deze aankleding en de ritmische passen roepen samen met het gedimde licht een stemmige, mystieke sfeer op. De klank van een klok roept de associatie van een kleine ruimte in een kerkgebouw op. Het is knap hoe Rozendaal direct zo’n sterke, raadselachtige sfeer in een zeecontainer weet te creëren.

Malen
Al malende uit de vrouw vage gedachtespinsels en stelt zij zichzelf voortdurend dezelfde vraag: ‘hou je nooit op?’. May praat met zichzelf en antwoordt op een stem die via een geluidsinstallatie met haar in dialoog gaat. May noemt de vrouw Mevrouw de Winter en vraagt hoe oud ze is. Door deze vreemde dialogen rijst de vraag of Mevrouw de Winter de enige is die imaginair is. Is May zelf wel echt aanwezig?

Schim
Door het eindeloze heen en weer lopen, de herhaling van de vragen en het slaan van een kerkklok krijgt de toeschouwer het idee naar een schim te kijken. Half wakend, half slapend, tussen leven en dood. Er is nauwelijks vat op het verhaal in dit schimmenspel te krijgen. Het publiek is in een vreemde, vage droom belandt.

De uitvoering en ritmiek van de voorstelling zijn mooi en roepen een geheimzinnige sfeer op. Maar waarom May eindeloos aan het malen blijft, en steevast heen en weer loopt, daar komt het publiek niet achter. Dit maakt haar handelen, hoewel strak en doelgericht, voor de toeschouwer vaag en ongrijpbaar. Net als in een droom blijft het verhaal van Niets onduidelijk en is het ook achteraf moeilijk te achterhalen.

Gepubliceerd op: 12-07-2012