Kunstenaar Peter Devies maakte in 1997 The Hot One Hundred, een tekstschilderij met honderd kunstenaars en werken die hem geïnspireerd hebben.  In navolging hiervan heeft de Braziliaanse choreograaf Cristian Duarte het dansstuk The Hot One Hundred Choreographers gecreëerd.  De vele verschillende dans- en muziekstijlen geven het stuk kleur en maken het divers. De kracht in bewegingen en gezichtsuitdrukking ebt echter regelmatig weg.

Met The Hot One Hundred Choreographers geeft Duarte een kijkje in zijn eigen artistieke inspiratie. Herinneringen aan dansers, choreografen en stukken met bijbehorende muziek volgen elkaar in rap tempo op. Duarte staat in een volledig witte ruimte die steeds in een andere kleur verandert, net zoals Duarte zelf steeds van dansstijl wisselt. Het zijn enkel kleine typerende stukjes dans die de kijker te zien krijgt.  Van Pina Bausch tot Michael Jackson en van Vaslav Nijinsky tot Bruce Lee. Erg leuk ook is de verwijzing naar het welbekende stukje choreografie uit Beyoncé’s Single Ladies.

I’ve had the time of my life
Naar het einde toe hoor je steeds vaker de zin ‘I’ve had the time of my life’ uit de film Dirty Dancing waarop Johnny en Baby hun eindduet dansen. Duarte stopt op dit punt met dansen en pakt een microfoon. Hij herhaalt de zinnen ‘I’ve had the time of my life’ en ‘I owe it all to you’ regelmatig en maakt er zo eigenhandig een remix van die hij door laat lopen tot het einde. Deze handeling is een ode aan alle voorbij gekomen referenties. Hij heeft zijn choreografische talenten namelijk te danken aan al zijn voorgangers en inspiratiebronnen. Dit geeft de voorstelling een extra laag van waardering.

Als laatste handeling legt Duarte een hoopje blauwe glittertjes op de grond. Een kleine ventilator verspreidt deze over de vloer. Het is alsof hij hiermee wil zeggen dat de lichamelijke bewegingen en herinneringen daaraan in een hoopje in je hersens liggen opgeslagen, maar dat ze allemaal een eigen unieke oorsprong hebben.

Uniek jatwerk
Is de choreografie jatwerk? Ja, dat is het zeker, en dat geeft Duarte zelf ook toe in een interview. Toch staat de choreografie op zichzelf. De verwijzingen naar dansers, stukken en choreografen zijn samengesmolten en omgevormd tot een nieuw geheel. Het is een hele prestatie om alle 100 referenties er uit te halen. Structureel zit het stuk dus goed in elkaar en dat is een compliment waard. Ook de hoge snelheid in afwisseling van de bewegingen en dansstijlen vergt veel concentratie en is bewonderingswaardig. Toch mist er soms wat kracht en overtuiging in zijn bewegingen en gezichtsuitdrukking.

The Hot One Hundred Choreographers neemt je mee op een reis door  de dansgeschiedenis en laat je zien wat er zich zoal heeft afgespeeld op dansgebied de laatste decennia. Het stuk laat je nadenken over de manier waarop het lichaam omgaat met zijn eigen repertoire en herinneringen aan bewegingen.

Gepubliceerd op: 12-07-2012