Gerenommeerd choreografe Krisztina de Châtel en leider van de organisatie WArd/waRD Ann van den Broek staan beiden bekend om hun intense voorstellingen. Hun samenwerking voor de productie Domestica van Dansgroep Amsterdam schiep dan ook hoge verwachtingen. De krachtige opening van de voorstelling is veelbelovend, maar het wat eentonige vervolg lost die belofte niet in. Ondanks de goede techniek van de dansers, seksuele lading en groteske wurgscènes houdt de voorstelling je niet op het puntje van je stoel.

In tegenstelling tot wat de titel suggereert kan het decor van Domestica niet bepaald huiselijk genoemd worden. Een metalen tafel, wat banken en een microfoon worden beschenen door tl-licht. Elf dansers in zwarte kleding zitten en staan in deze kale huiskamer. Een mannelijke danser buigt zich met aangespannen armen over de tafel en mompelt woorden in de microfoon. “Passion. Pain. Control. Shoes.” Eén van de anderen trapt op een schakelaar en zet daarmee de muziek van componist Arne van Dongen aan. Tikkende, schrapende en ratelende geluiden klinken door de zaal en zetten de 75 minuten durende voorstelling in gang.

Web van dansers
In de hoekige bewegingen, die uiterst gecontroleerd worden uitgevoerd, is de stijl van Krisztina de Châtel duidelijk herkenbaar. Zelfverzekerd en doelbewust lopen de dansers allemaal in een andere richting en vormen zo een ingewikkeld web. Ze komen samen in groepen en splitsen weer op, dansen in canon of allemaal tegelijk. De snelle bewegingen worden steeds opnieuw herhaald en werken daardoor bijna hypnotiserend.

Dit intense begin krijgt helaas geen vervolg in de wat futloze choreografie die daarna komt. De krachtige frasen gaan over in uitdrukkelijk seksueel geladen bewegingen. Terwijl een vrouw zwaar in de microfoon ademt en kreunt, wrijven de anderen hun handen over hun borst of grijpen in hun kruis. Er zit te weinig progressie in dit stuk om lang te boeien en na een minuut of tien gaan de weinig subtiele handelingen dan ook vervelen.

Wurgen en aanvallen
Nadat de dansers schreeuwend een climax bereiken, wordt de seksuele toon ingewisseld voor geweld. De performers blijken onvermoeibaar in hun judo-gevechten, waarbij ze elkaar op de grond leggen en koprollen maken. Vooral Natasha Rodina levert een indrukwekkende prestatie door zich telkens keihard op haar rug op de tafel te laten vallen en razendsnel op te staan.

Deze goede momenten worden echter verstoord door langgerekte, overdreven dramatische stukken. Zo wordt een vrouw minutenlang gewurgd in het halfduister, waardoor de dans een bijna horrorachtige sfeer krijgt. Hijgend weet ze nog zinnen als “You will not be attacked” uit te brengen, en piepend noemt ze weer woorden als pain, control en pleasure. In plaats van de choreografie extra spannend te maken, leidt deze onprettige verstikking vooral af van de dans die achter de vrouw plaatsvindt.

Potentieel
Het begin van Domestica maakt indruk met een krachtige choreografie, het duistere decor en nieuwsgierig makende steekwoorden. De uitbeelding van de pain en passion later in de voorstelling is echter nogal eendimensionaal en moet het vooral van haar shock value hebben. Een gemiste kans voor Dansgroep Amsterdam, want tussen deze extreme scènes door zijn veel sterke momenten te ontdekken. Zowel de dansers als de choreografie hebben groot potentieel, maar door de bij vlagen groteske bewegingen lukt het Domestica niet het publiek echt mee te slepen.

Gepubliceerd op: 08-07-2012