De voorstelling Super Magnifique had net zo goed Super Hystérique kunnen heten. De afstudeervoorstelling van de Amsterdamse Mime Opleiding is een verbijsterend tafereel van groteske personages, hysterische situaties, platte seks en fysiek geweld. De ondertitel “une histoire de famille hyper-de-hyper” is dan ook geen overdreven toevoeging. Houd rekening met een bizarre, verrassende voorstelling die vooral zal aanslaan bij mensen met een sterke maag.

‘Familie’
Acht studenten. Eén familie. Ieder heeft zijn eigen problemen, twijfels, wensen en belangen. In een klein decor gaan zij op fysieke, uitvergrote  wijze de confrontatie met elkaar aan. De onderlinge relaties in deze ‘familie’ zijn vervreemdend, zoals die in een nare droom. Kleindochter Elfje tongt met haar oma, die overigens beangstigend veel op Cruella De Vil lijkt. Zoonlief worstelt met zijn seksuele geaardheid en wil alles “neuken” wat los en vast staat. Om de haverklap breken er gevechten uit. Meestal monden deze uit in vreemde seksuele poses.

Opbouw naar climax
De groep vertrekt vanuit een stilstaand shot dat langzaam tot leven komt. Vanuit slow motion ontstaat een steeds vlotter tempo dat uiteindelijk resulteert in een heftige climax. Oma vraagt bijvoorbeeld steeds meer en feller om aandacht; ze beweert dat ze doodgaat aan kanker en aan diarree. Haar serene, sprookjesachtige kleindochter Elfje floept bovendien steeds meer ondeugende zinnen uit. Dan is er ook nog het zwaar gestereotypeerde, botergeile homostel, dat steeds verder gaat in hun ‘onderonsjes’ om reacties uit te lokken van de overige familieleden. De emoties binnen de familie lopen steeds hoger op. François, de Franse schoonzoon die geen woord Nederlands spreekt, begrijpt er niets meer van; want heeft oma nou een  “banaan in haar kut” of niet?

Mime
De provocerende, nachtmerrieachtige voorstelling heeft alles in huis wat men van een mimevoorstelling kan verwachten. De acteurs maken gebruik van de mogelijkheden van hun lichaam en expressie en zij laten elkaar letterlijk alle hoeken van de kamer zien. Het benauwend kleine decor wordt maximaal benut door hun fysieke spel. De spelers lijken onvermoeibaar en hun timing is perfect. Ondanks de hoge kwaliteit gaat Super Magnifique soms te ver. De scène waarin Ronny zijn homofiele vriendje als het ware met een vuist penetreert is daar een voorbeeld van. Dat hij vervolgens de bloederige en slijmerige restanten die hij daar aantreft in zijn mond stopt, gaat alle grenzen van ranzigheid voorbij.

‘What the fuck?!’
Desalniettemin kunnen de kersverse acteurs trots zijn op hun afstudeerproject. Ook tekstschrijver Marcel Osterop en regisseur Azzini verdienen een groot compliment. Zij hebben samen met de afstudeerstudenten een bizarre maar knappe emotionele achtbaan gecreëerd. Het publiek hoeft zich geen seconde te vervelen en de meeste bezoekers vragen zich aan het einde gegarandeerd verbijsterd af: ‘What the fuck?!’

Gepubliceerd op: 22-06-2012