De eerste theaterregie van acteur Jacob Derwig (Zus&Zo, In Therapie) is een feit. En wat voor een feit: de dag na de première zijn alle opvoeringen al uitverkocht. In Kat op een heet zinken dak, de klassieker van Tennesee Williams, raakt het Amerikaanse gezin Pollitt volledig verscheurd door de verschillende persoonlijke tragedies. Alle intriges worden stuk voor stuk glansrijk en met lichtheid op de planken gebracht door regisseur Derwig en zijn droomcast.

Kat op een heet zinken dak bevat complexe karakters en een ingewikkeld verhaal. Derwig, sinds 2005 als acteur in dienst bij Toneelgroep Amsterdam, weet het allemaal glashelder op het toneel te krijgen. Hoofd van het gezin Pollitt, Big Daddy, lijdt aan terminale kanker, maar zit nog in de ontkenningsfase. Op zijn 65e verjaardag probeert hij een man-tot-man gesprek aan te gaan met zijn alcoholische lievelingszoon Brick. Brick heeft nog geen kinderen, wat een mogelijke overname van Big Daddy’s ondernemingen in de weg kan staan. Dit in tegenstelling tot de andere en minder geliefde zoon Gooper met zijn vijf koters. Gooper aast op Big Daddy’s erfenis, terwijl Brick zijn verantwoordelijkheden als zoon en echtgenoot ontvlucht. Kindjes maken wil zijn vrouw Maggie maar al te graag, maar Brick zegt te walgen van haar.

Droomcast maakt belofte waar
Met een droomcast als deze kan het ook niet fout gaan. Barry Atsma speelt gepast ingehouden zijn rol van de binnenvetter Brick. Tegenover hem staat de beweeglijke en energieke Karina Smulders, in de rol van Maggie die wordt verteerd door haar verlangen naar Bricks lichaam. Het onevenwichtige huwelijk tussen Brick en Maggie wordt prachtig gespeeld door Smulders en Atsma. Gijs Scholten van Aschat en Marieke Heebink spelen het oudere echtpaar, een tragikomische ‘match made in heaven’. Verdienstelijke rollen zijn er ook van Wendell Jaspers en Leon Voorberg als de harteloze erfenis-aasgieren Gooper en echtgenote Mae: zij zetten de onderlinge relaties binnen het gezin op scherp.

Deuren en dialogen
‘Zonder humor geen tragiek’ is het credo van acteur/regisseur Jacob Derwig. Kat op een heet zinken dak schommelt heen en weer tussen ironische humor en hartverscheurend drama, dus het is een logische keuze voor Derwigs regiedebuut. Het functionele en eenvoudige decor waarin de scènes worden gespeeld, toont een brede wand met een groot aantal (klap)deuren. Hiermee wordt handig gespeeld om humor in de scènes te brengen. Keer op keer worden bepaalde familieleden buiten vertrouwelijke gesprekken gehouden doordat de deuren voor hun neuzen dichtslaan. Ook de ironie in de tekst pikken de acteurs in hun spel goed op, wat zorgt voor lichtheid in de – toch wel – droefgeestige, emotionele dialogen.

Persoonlijke tragedies
Ondanks de vele lachwekkende steken onder water die de familieleden aan elkaar uitdelen, is er genoeg ruimte om de tragiek te voelen. Ze leggen hun eigen zielen bloot, tevergeefs op zoek naar de liefde van anderen. Waarheden komen pijnlijk aan het licht en worden op verschillende manieren door de personages gedragen. De ene neemt nog een borrel (Brick), de ander blijft strijdvaardig haar zin doordrukken (Maggie). Elke persoonlijke ellende komt treffend uit de verf. Derwig laat het publiek lachend zijn tranen wegslikken.

Dankzij de mogelijkheid van TA-2, het platform voor de ontwikkeling van regietalent, heeft het theaterpubliek mogen kennismaken met Derwigs regietalent. Hopelijk houdt dit platform de komende jaren stand, ondanks alle cultuurbezuinigingen. Want theater zoals dit mag niemand missen.

Gepubliceerd op: 21-06-2012