Een opera met zware muziek van Wagner, nauwelijks beweging en een religieuze ondertoon. Aan het eind van het seizoen heeft De Nederlandse Opera (DNO) het zich niet gemakkelijk gemaakt met de ruim vier uur durende opera Parsifal. De muzikale performance is sterk als altijd, maar door het slechte acteerspel en een gebrek aan actie is de voorstelling visueel oninteressant. De lange, statige compositie zal dan ook alleen de echte Wagner-fans bij de les houden.

Het libretto van Parsifal is duidelijk gebaseerd op de Koning Arthur-legende. De opera draait om een groep graalridders die hun kracht en energie te danken hebben aan een dagelijkse ceremonie waarbij hun koning Amfortas de heilige graal onthult. Wanneer Amfortas een verwonding oploopt in de tuin van de boze tovenaar Klingsor en deze taak niet meer uit kan voeren, lijkt alle hoop verloren voor de moedige ridders. Hulp komt uiteindelijk in de onverwachte vorm van Parsifal, een onschuldige en naïeve man die het opneemt tegen Klingsor om de ridders te redden.

Held en tienermeisje
Ondanks het spannende verhaal is er nauwelijks beweging te krijgen in de hoofdpersonen van Parsifal. In plaats van gevechten of avontuurlijke reizen worden de vier uur vooral gevuld met eindeloze adviezen aan of discussies over de held. Jammer genoeg is ervoor gekozen om deze statische enscenering te compenseren met aanstellerig acteerwerk. Zo kan Koning Amfortas zijn pijn alleen uitbeelden door voortdurend te hinken en zijn handen te laten trillen. Mezzosopraan Petra Lang weet zich ook al geen raad met haar dramatische rol als heksachtige verleidster. Ze zwaait overdreven met haar armen en haar kreten van pijn klinken als een tienermeisje dat haar zin niet krijgt.

Voor een deel wordt dit acteerspel goedgemaakt door de uitstekende stemmen van de zangers, die de vloeiende muziek van Wagner met gemak aankunnen. Petra Lang zal geen carrière maken als actrice, maar op haar stem is niets aan te merken. Daarnaast maakt vooral Falk Struckmann in de rol van graalridder Gurnemanz indruk met zijn warme baritonstem, en weet Mikhail Petrenko zelfs van achter de schermen het publiek te veroveren met een krachtige bas.

Voor de geoefende luisteraar
Een andere aandachtstrekker is het decor van ontwerper Anish Kapoor, dat sterk wisselt tussen dramatische en simpele designs. In de ene akte laat Kapoor de spelers op gigantische, bloedrode rotsen klimmen en in een tweede gebruikt hij alleen een gigantische gong die als een lachspiegel werkt. Op deze manier lukt het Kapoor iets meer leven in de eentonige regie te brengen. De decors worden echter niet optimaal gebruikt en dienen vooral als een leuke achtergrond voor de zangers.

Met Parsifal als seizoensafsluiter heeft het DNO geen crowd-pleaser te pakken. Door de wat saaie setting en het slechte acteerwerk zijn sommige lange scènes moeilijk door te komen. De sterke zangers en opvallende decors zorgen voor mooie momenten, maar de voorstelling is weinig toegankelijk voor de minder geoefende Wagner-luisteraar.

Gepubliceerd op: 19-06-2012