Elk jaar hetzelfde concept maar elk jaar is het programma van TWOOLS, het dansspektakel van Scapino Ballet Rotterdam, weer verrassend. Tijdens TWOOLS 14 krijgt de band King Jack de kans om met hun blues-rock de dansers te begeleiden. In combinatie met een spectrum aan absurdistische choreografieën maakt Scapino Ballet Rotterdam van TWOOLS 14 een bonte voorstelling.

King Jack & de Koning
Vier langharige rockers van de band King Jack openen de voorstelling met de meest meeslepende gitaarsolo’s. De stem van de leadzanger is zo intrigerend dat het de immer lyrische choreografieën van artistiek leider Ed Wubbe, Scapino Ballets eigen koning, soms overschaduwt. Desondanks staan alle dansers in Wubbes Say cheese to the mob 1,2 en 3 hun mannetje, strijdlustig in elke beweging.

‘Oude’ talenten
Het Rotterdamse dansgezelschap heeft veel ruimte gegeven aan ‘oude’ en nieuwe talenten uit eigen keuken. De solo Laat me met mij meegaan van duo Maria Voortman en Robert de Jonge is het enige ‘oude’ stuk dat deze avond gepresenteerd wordt. Echter nog altijd bewonderenswaardig door de expressiviteit van danseres Bryndis Brynjolfsdottir.

Met groepschoreografie Irreversible slaat opkomend talent Felix Landerer compositorisch de spijker op zijn kop. Onder een rij spotlichten laat Landerer de alledaags geklede dansers een reeks bewegingen steeds op een andere wijze uitvoeren. Het geheel is complex maar tegelijkertijd zo helder als een opgeloste puzzel.

Absurd (goed)
Hoewel danser Mischa van Leeuwen zeker potentie toont als choreograaf, is zijn Chromosomes gewoonweg absurd, compositorisch simplistisch en muzikaal te eentonig. In hun strakke glimmende broeken blijven de dansers van het begin tot het einde om elkaar heen draaien. Hier tegenover staan Mind the gap van Pedro Goucho Gomes, Par la main… van Loïc Perela en Min Li’s Find me, please! als ook enigszins absurde maar absoluut originele werken.

In Mind the gap worden tientallen witte gympen in de lucht gegooid en als handschoenen gedragen. Een prachtig vervreemdend moment treedt op wanneer Min li, hier als danser, alle gympen op zijn buik gelegd krijgt en zich als een insect op handen en voeten voortbeweegt. In de hypnotiserende minimalistische dans Par la main… lijken de vijf danseressen gehuld in dunne witte jurkjes al stappend op de plaats in het roze podiumlicht steeds sneller naar de zaal toe te rennen.

Ondanks het klungelige acteerwerk in Li’s stuk is het verhaal over de behoefte aan Facebook-vrienden helder. Gedurende de hele choreografie wordt de kleine danseres Yi-Chun Liu als een lappenpop genadeloos door elkaar geschud: alles voor een vriendschapsverzoek.

Jan Kooijmans debuut
Bijzonder in deze editie is het debuut van presentator, soap-acteur en oud Scapino-danser Jan Kooijman als choreograaf met zijn eerste dansstuk All the things we don’t know. Kooijman is een samenwerking aangegaan met de filmmakers van Defix Media en SYTYCD-ster Juvat Westendorp. In dit emotioneel geladen en zeer expressieve liefdesdrama is Kooijman erin geslaagd moderne dans en breakdance strak met elkaar te verweven.

Een boeiende, bonte avond
Het drukke, uiteenlopende programma van TWOOLS 14, waar inhoudelijk geen touw aan vast te knopen valt, neigt naar een soort bonte avond. Wubbes choreografieën als rode draad is te geforceerd, want een zekere chaos hoort bij het concept. Het spectrum aan dans- en choreografietalent in TWOOLS 14 blijft hoe dan ook boeien tot het einde.

Gepubliceerd op: 12-06-2012