In een eenvoudig maar krachtig decor zingt tenor Adriano Graziani vol passie zijn Japanse bruid van vijftien toe in de opera Madama Butterfly. Het einde van de voorstelling waarop de musical Miss Saigon is gebaseerd is een spektakel en daarmee een waardige afsluiting van het seizoen van Opera Zuid. De akoestiek van de Schouwburg Almere laat echter te wensen over, waardoor de solisten worden overstemd door Het Brabants Orkest.

Cio-Cio-San, oftewel Madama Butterfly, is de vijftienjarige bruid van de Amerikaanse marineofficier Pinkerton. Na hun huwelijk verlaat hij haar om pas drie jaar later terug te keren. Hertrouwd, welteverstaan. Madama Butterfly’s hart breekt als haar wordt gevraagd hun zoon aan het echtpaar af te staan. Ze zegt toe en pleegt zelfmoord.

Puccini
Hoewel zijn eerste versie te exotisch werd bevonden, oogstte Giacomo Puccini later veel lof met zijn opera Madama Butterfly. De rechten had hij gekocht van toneelschrijver David Belasco, die op verzoek van auteur John Luther Long het verhaal had omgezet in een toneelstuk. De muziek schreef hij na een intense studie van Japanse muziek, riten en gebruiken en Aziatische architectuur.

Muzikale passie
In het verhaal is Cio-Cio-San een ‘jonge bloem’ van vijftien. De Koreaanse sopraan Soojin Moon voldoet niet aan dat beeld, maar compenseert haar voorkomen met overtuigend spel. De passie tussen de kersverse echtgenoten is goed zichtbaar, maar nog hoorbaarder in hun duetten. Tenor Adriano Graziani zingt in zijn moedertaal en door zijn heldere stem en duidelijke articulatie is hij goed verstaanbaar. Door de tegenvallende akoestiek in de schouwburg worden de solisten echter vaak overstemd door het orkest, waardoor je als toeschouwer niet helemaal op kan gaan in hun passie.

Vliegend tapijt
Zo complex als het Japanse schrift, zo eenvoudig is het decor van deze uitvoering van Madama Butterfly door Opera Zuid. Decorontwerper Paul Gallis heeft de achterwand van het toneel afgeschermd met een groot doek waarop à la Bob Ross een bergketen is getekend. De hele opera speelt zich af op en rondom een groot houten vliegend tapijt midden op het podium, dat het huis voorstelt waarin Madam Butterfly zichzelf drie jaar lang opsluit. Ze zweert haar trouwjurk niet uit te trekken tot hij terugkomt en na de pauze zien we inderdaad een vuile rand aan de onderkant van haar rok.

Ook de andere spelers zijn in prachtige kostuums van ontwerper Yan Taks gestoken. De huwelijksmakelaar Goro (Elmar Gilbertson) beweegt als een slang over het podium in zijn zwarte kostuum van glimmend stof. Zijn zang en spel zijn fris en daardoor een genot om naar te kijken. Ook bediende Suzuki (Karin Strobos) overtuigt met haar gezichtsuitdrukkingen en de hoorbare passie in haar stem.

Rijst
De lichteffecten van de hand van ontwerper Marc Heinz maken het Oosterse, bijna fabelachtige scenebeeld helemaal af. Wanneer Madama Butterfly zelfmoord pleegt, kantelt het lotusbloemvormige ‘huis’ en regent het over de volledige breedte van het toneel rijst. Dit surrealistische beeld is overweldigend en vormt een vrij groot contrast met de eenvoudige enscenering en de overstemde solisten. Het toont wel het lef dat Opera Zuid heeft. Als dit de brug slaat naar het nieuwe seizoen waarin de heroïsche vrouwen Manon, Pagliacci en Tosca gaan stralen, dan mag het publiek de borst vast nat maken!

Gepubliceerd op: 26-05-2012