Geïntrigeerd door elkaars werk besloten performers en choreografen Maria Hassabi en Robert Steijn samen te werken. De uitkomst van hun samenwerking is de voorstelling Robert and Maria, waar zij een uur lang onafgebroken oogcontact maken. Zowel voor de performers als voor het publiek een moeilijke opgave.

Echt contact maken is moeilijk. Iemand zien, zonder dat de ander zich kan verschuilen achter woorden, zonder dat blikken afdwalen. Robert en Maria gaan deze confrontatie met zichzelf en de ander onvoorwaardelijk aan en ontmoeten elkaar. Een ontmoeting zonder enig masker, waar het publiek getuige van is. Dat levert een voorstelling op die niet voor iedereen is weggelegd, maar wel de moeite loont voor hen die écht kunnen kijken.

Respect
Gelijktijdig betreden ze het podium, waar enkel een paar lampen staan en wat snoeren op de grond liggen. Qua uiterlijk verschillen zij als dag en nacht van elkaar. Zij is tenger, hij juist stevig. Gearmd staan de performers naast elkaar in het schemerende licht, het publiek de rug toekerend.  Langzaam veranderen zij van posities, maar blijven elkaar spiegelen. De doodse stilte wordt soms onderbroken door een steeds harder wordende ruis die tot een climax komt en stopt. De blikken van de dansers stralen een sterk wederzijds respect uit die een gevoel van rust en acceptatie meebrengen in de hele zaal, en dat is prettig. Ook de stilte is niet onaangenaam. Het lijkt alsof Robert en Maria willen zeggen dat alleen het samen aanwezig zijn in het moment voldoende is. Dat geldt voor Robert en Maria zelf, maar ook voor het publiek.

De microscoop op elke beweging
Robert and Maria is een bijzondere voorstelling die niet makkelijk te duiden is. Er gebeurt niet veel, maar tegelijkertijd vertellen de performers met hun stilte en blikken duizenden verhalen. Ze zetten een microscoop op zichzelf en hun bewegingen. Doordat er weinig fysieke actie is wordt de betekenis van de handelingen die wel plaatsvinden uitvergroot en wordt de impact groter.

Verademing zonder trucjes
Als toeschouwer word je geconfronteerd met jouw eigen manier van kijken. De kleine ruimte die Robert en Maria innemen biedt veel plek voor eigen reflecties, maar dwingt je nergens toe. Je moet bereid zijn om mee te gaan met Robert en Maria in hun proces. Een uur lang kijken naar mensen die alleen naar elkaar kijken is niet voor iedereen weggelegd. Dat kost moeite, zeker voor de ongetrainde kijker die actie en spektakel wil. Maar het levert wel wat op als je Robert en Maria toelaat. Hun absolute acceptatie naar elkaar toe straalt een enorme rust uit. Een rust waarin niet om een oordeel gevraagd wordt en het pure zijn en zien volstaat. Dat is een verademing in een tijd waarin dans en performance te vaak beoordeeld wordt op trucjes en stunts.

Gepubliceerd op: 23-05-2012