Europe in Motion beweegt niet

Europe in Motion, Springdance 2012 Recensie

mei
8

Door:

Echte voorstellingen zijn het niet, deze ‘work-in-progress’ presentaties van de choreografen die deelnemen aan Europe in Motion. Twaalf jonge choreografen zijn uitgekozen om hun werk te tonen bij vier internationale festivals. Tijdens Springdance worden iedere avond vier van hun stukken getoond. Na de voorstelling gaan ze in discussie met elkaar en het publiek over hun werk, werkmethodes en fascinaties. Hierbij komt echter pijnlijk duidelijk naar voren dat de makers bijster weinig te zeggen  hebben. De gestelde vragen worden steevast beantwoord met ‘eh’ of ‘I don’t know’. En dit is helaas ook terug te zien in de stukken.

De aftrap van vanavond is de solo 1+ van de Turkse deelneemster Bahar Temiz, gebaseerd op een groepsstuk dat Temiz eerder heeft gemaakt. In de volledig gestripte ruimte met witte muren en vloer neemt Temiz ongebruikelijke posities in. Ze staat half op het podium, in het midden met haar gezicht naar het publiek of in een handstand tegen de achterwand. Temiz voert in dit stuk vrijwel alleen maar poses uit, waardoor zij meer een statisch object is dan een danser of performer. Door de afstandelijkheid die dit oproept kan de toeschouwer zich niet inleven in de voorstelling en door de trage opbouw van het stuk raak je al snel je concentratie kwijt.

Braaf
De Finse Satu Tuomisto is de enige met een meer klassieke achtergrond en dat is ook te zien. In Vimaa maakt ze een duidelijke breuk met het klassieke repertoire, maar het is nog wel het meest dansante stuk van de avond. De belofte van ‘een extreem fysiek stuk’ zoals in het programmaboekje staat is echter nogal overdreven. Het bewegingsmateriaal is erg braaf, en ze herhaalt dezelfde frase drie keer waardoor ook in dit stuk de ontwikkeling ontbreekt.

Schoenen, verjaardagen en Harry Potter
De Oostenrijkse deelnemers Inge van Bruystegem en Veronika Zott baseren hun stuk op brieven die ze elkaar hebben geschreven. Waarom zij in deze tijd voor brieven hebben gekozen in plaats van smsjes, e-mails of What’s Apps wordt totaal niet duidelijk, tenzij ze de verveling tijdens het wachten op een antwoord leuk vinden. Je hoort beurtelings flarden van de conversatie uit de rechter- of linkerspeaker komen, die de danseressen in enkele bewegingen omzetten. Tijdens het nagesprek merken de choreografen op dat ze in de eerste plaats ‘een dans wilden maken’. Er gebeurt echter zo weinig dat de conversatie over schoenen, verjaardagen en Harry Potter veel boeiender is dan de ‘dans’ zelf.

Middelmatig is vanavond goed genoeg
Gelukkig brengt Canan Yücel enige luchtigheid in My Motto. Zij geeft zelf al aan dat ze niet het beste stuk ooit heeft gemaakt, maar dat vindt ze oké. Middelmatigheid is goed genoeg. Wil het publiek mooie bewegingen met muziek zien, dan doet ze dat. Wil het publiek een intellectuele uitdaging? Dan leest ze iets voor over de Nederlandse belastingwet. Ondanks haar eigen bescheidenheid is Yücels middelmatige stuk nog het beste van de avond.

Verwachtingen inlossen
Bij een programma getiteld Europe in Motion verwacht je als toeschouwer beweging. Niet alleen in dans, maar ook in opvattingen. Een frisse wind die door de danswereld waait, aangewakkerd door dit jonge talent. Helaas lossen de makers geen van deze verwachtingen in en is niks van wat er wordt gezegd of getoond de moeite van het luisteren en kijken waard.

Gepubliceerd op: 08-05-2012

Facebook reacties