Als de sultan bedrogen wordt door zijn prachtige geliefde, bedenkt hij een gruwelijk plan om te voorkomen dat hij ooit weer gekwetst zal worden. Elke avond trouwt hij een maagd, die hij direct na de huwelijksnacht laat onthoofden. Maar dan is daar Sheherazade, de 1001^ste aanstaande (gespeeld door Marc-Marie Huijbregts). Om haar wrede lot zo lang mogelijk uit te stellen vertelt ze de sultan een reeks bloemrijke verhalen. Deze verhalen staan centraal in het theaterspektakel Vertellingen van 1001 nacht van Het Zuidelijk Toneel. En dat levert een leuk, luchtig stuk op, dat soms ook pijnlijk uit de bocht vliegt met een overdaad aan platheid.

Sheherazade vertelt de verhalen aan de sultan (John Buijsman), terwijl andere acteurs het uitbeelden voor hun rekening nemen. Elk van deze vertellingen heeft de liefde als onderwerp. Van pure en onvoorwaardelijke liefde, tot botergeile en zelfs ziekmakende liefde. Het decor is groots en prachtig vormgegeven. Er staan drie grote zwarte blokken op elkaar, waar de verschillende vertellingen gespeeld worden. Dit zorgt voor indrukwekkende toneelbeelden. En door de mysterieuze doorkijkluikjes in de blokken, de kleurrijke kostuums en de Arabische muziek wordt de sensuele oosterse sfeer treffend weergegeven.

Huijbregts schittert in al zijn eigenheid
Het Zuidelijk Toneel heeft gretig gebruik gemaakt van de populaire Huijbregts. Hij speelt als verhalenvertelster Sheherazade de allergrootste rol. En dat doet hij met verve. Zonder zijn eigenheid te verliezen geeft hij vorm aan de aandoenlijke aanstaande. Hij weet op een natuurlijke en meeslepende manier de verhalen te vertellen, en weet het publiek goed te bespelen. Huijbregts heeft -zoals we van hem gewend zijn- de lach aan zijn kont hangen, maar toont in een paar mooie liederen ook zijn kwetsbaarheid. Zijn tegenspeler John Buijsman maakt minder indruk. Zijn spel is wat vlak, en hij kent weinig variatie in zijn bromtonen en norse gezichtsuitdrukkingen.

De Ashton Brothers zorgen voor het spektakelelement. En wat kunnen die mannen toch veel. Ze acteren, transformeren tot wilde apen, maken muziek en zorgen voor kolderieke acrobatische taferelen. Ook zorgen zij voor de mooiste scène, waarin een bejaard echtpaar over een hoog koord schuifelt. De echtgenoot blijft elke dag trouw toenadering zoeken tot zijn demente vrouw, die hem telkens weer afwijst. Want wat moet die vreemde man toch van haar? Dit levert een schitterend en ontroerend moment op.

Plaatsvervangende schaamte
Maar helaas zijn niet alle scènes zo geslaagd. Zo wordt de plank behoorlijk misgeslagen als een man de namen van de geslachtsdelen van drie zussen moet raden. Een eindeloze opsomming van synoniemen voor de vagina passeert de revue, wat gepaard gaat met afgezaagde geluidseffecten. En het wordt nog erger als diezelfde man een enorme stoffen piemel uit zijn broek tovert, en hierop luchtgitaar gaat spelen op het nummer Still got the blues van Gary Moore. Het is behoorlijk flauw en banaal, en het roept zelfs plaatsvervangende schaamte op.

Het is kenmerkend voor de voorstelling dat er vaak voor de gemakkelijke lach wordt gegaan. De vet gespeelde, soms flauwe humoristische toon staat voorop. Mooie dialogen en diepgang lijken minder belangrijk te zijn. Dat is wel een beetje jammer. Maar met het verstand op nul is Vertellingen van 1001 nacht toch een vermakelijk luchtig verhaal. En de mooie oosterse sfeer, de aandoenlijke eigenheid van Huijbregts en het clowneske spel van de Ashton Brothers zorgen ervoor dat de flauwheid vaak ontstegen wordt.

Gepubliceerd op: 24-04-2012