Het lijkt wel een trend bij moderne dansgezelschappen: programma’s opzetten waarin jonge choreografen mogen werken met dansers van het gezelschap. Na Brand New van Conny Janssen Danst en Switch van het Nederlands Danstheater presenteert Dansgroep Amsterdam van choreografe Krisztina de Châtel voor de tweede keer Viewture. Voor deze editie maakten choreografenduo Ivgi & Greben, Jussi Nousiainen en Sjoerd Vreugdenhil nieuw werk. Het strakke, witte decor- en lichtontwerp van Vreugdenhil voor alle drie de stukken zorgt voor de structuur van de avond. Hij maakt een memorabel scenebeeld dat helaas meer bijblijft dan de choreografieën zelf.

In I could almost taste you baby van Uri Ivgi en Johan Greben voeren de hard kreunende dansers alle mogelijke seksposities uit. Zij wisselen tussen weinig verhullende poses en spectaculaire kamasutra standjes. Man op vrouw, vrouw op vrouw, en man op man, er worden geen combinaties geschuwd. Hoeveel indruk al dit seksueel geweld ook op het publiek maakt, een diepere laag om het stuk interessant te maken ontbreekt. Het is zeker niet de eerste keer dat neukbewegingen als dans worden opgevoerd, en Ivgi & Greben voegen weinig nieuws toe. Een stuk dat weliswaar zal aanslaan, want ‘seks sells’, maar dat verder weinig aan het lijf heeft.

Overvloed
De relatie tussen universele gevoelens als verdriet en eenzaamheid en onze persoonlijke ervaring daarvan staat centraal in AWOOM – Are We One Or More van Jussi Nousiainen. De in stemmig zwart gehulde dansers voeren het stuk op zowel technisch als expressief vlak overtuigend uit. Vooral Natasha Rodina valt op met haar krachtige maar toch gevoelige uitstraling en jaloersmakend goede techniek.

Hoewel AWOOM een sterk begin heeft, met mysterieus fluisterende stemmen in de duisternis, verdrink je als toeschouwer al snel in een teveel aan bewegingen. Nog maar weinig van de thematiek komt in de bewegingen naar voren. Een ontroerend einde met een duet tussen de videoprojectie van een vrouw en een ‘live’ man kan hier helaas geen redding meer bieden.

Een fleurig geraamte
Sjoerd Vreugdenhil baseert zijn stuk op zijn herinneringen aan zijn danscarrière, ‘toen zijn lichaam nog in volle glorie was.’ In zijn stuk is de hoofdrol weggelegd voor een met bloemen begroeid skelet. Een ietwat bizarre maar fascinerende vondst, wat het concept meteen duidelijk maakt.

Vreugdenhil maakt duidelijke keuzes in het gebruik van licht, muziek en decor. Hierdoor creëert hij sterke beelden, zoals het moment waarop het gigantische kamerscherm door de ruimte geslingerd wordt. Once I was Body ontbeert helaas een heldere structuur die de toeschouwer houvast geeft. Ook hier is teveel dansmateriaal met te weinig relatie tot het thema. Ondanks de inleving van de dansers kan het versierde skelet daarom de show stelen.

Overkill
In Viewture II staat vooral de techniek van de dans op een hoog niveau. De dansers doen erg hun best om de stukken goed te brengen, maar geen van de choreografieën maakt een sterke indruk. Inhoudelijk gebeurt er veel te weinig en choreografisch weer veel te veel. Teleurstellend dat het gezelschap van de minimalistische choreograaf Krisztina de Châtel nu een programma presenteert met zo’n enorme ‘overkill’.

Gepubliceerd op: 22-04-2012