Utrechtse theaterliefhebbers werden 2, 3 en 4 maart getrakteerd op theater in de kroeg, tijdens het Café Theater Festival. Speciaal voor het festival werden voorstellingen gemaakt en ingedeeld in thematische ‘routes’ langs cafés en restaurants door de stad. Eén van de routes dit jaar bestond uit verwerkingen van Who’s afraid of Virginia Woolf?, het klassieke toneelstuk over echtelijke strubbelingen die onderhuids woeden (en plots kunnen exploderen). Theatermaker Malou van Sluis gebruikte het thema om een ouder stuk uit haar repertoire te remaken in samenwerking met toneelschrijver Koen Caris. Het resultaat: Voor wie er nog te vrezen valt, opgevoerd in tapasrestaurant Maria.

Malou speelt zelf de vrouwelijke hoofdrol in het stuk, naast haar collega Alex van Bergen. Alex: “Als je Who’s afraid of Virgina Woolf kent kijk je natuurlijk op een ander niveau naar onze voorstelling dan als dat niet zo is. Maar wij proberen als theatermakers altijd om de voorstelling voor iedereen toegankelijk te maken. Juist bij deze voorstelling op locatie is dat belangrijk, omdat het publiek soms gewoon rustig een bordje zit te eten.” Vlak na hun zondagmatinee sprak CultuurBewust de twee jonge makers over het festival, en over hoe het is om in een café te spelen. 

Hoe ging het?
Malou & Alex in koor: “Goed!”
Malou: “We waren een beetje bang dat er weinig mensen zouden zijn op zo’n zondagmiddag, maar om tien voor drie stroomt het toch helemaal vol – en dan gieren de zenuwen weer door ons lijf.
Alex: Je merkt toch dat het ’s middags anders spelen is dan ’s avonds. Een mooie stilte laten vallen is er niet bij als ‘s avonds iedereen aan het bier en de tapas zit. ’s Middags is de voorstelling subtieler, en dan ontstaat er meer ruimte om meerdere lagen te zien. Ons stuk gaat in eerste instantie over een stel dat ruzie maakt in een café, maar er zit er veel meer in… Als je goed kijkt, ga je je afvragen wat voor spelletjes dat koppel met elkaar speelt. Hebben ze altijd ruzie? En vinden ze het stiekem wel leuk dat men met ze mee kan kijken?”

Helpt de bijzondere locatie bij het vertellen van dat verhaal?
Alex: “Het restaurant is zelfs een soort derde speler. We hebben de voorstelling speciaal voor dit restaurant, en in dit restaurant gemaakt, dus we werken met alles dat zich in die ruimte bevindt.”
Malou: “En dat we in zo’n echte locatie staan, werkt ook heel goed voor dit publiek. We hebben voor echt kroegpubliek gespeeld; niet de typische toneelgangers. Maar wij spelen concreet, in het hier en nu, en kunnen de kijkers daarom echt bereiken, ze echt verrassen. Mijn begin is ook prettig choquerend. Ik roep hard ‘Jezus Christus!’, en spring op de bar. Dan hebben we de aandacht wel.”

Is dat niet eng?
Malou: “In het begin was dat heel spannend! Ik doe ook nogal wat kunstjes, loop te balanceren tussen de lampen op hoge hakken. En op vrijdagavond, tijdens de première, was het ook nog stampvol. Toch was dat fantastisch. Ik liep op een gegeven moment achteruit het publiek in en de mensen gingen voor me opzij, heel natuurlijk. Ze deden gewoon mee. Het begin is spannend, maar als je ze dan hebt, heb je ze wel voor de rest van de avond.”
Alex: “En ik hoef vanaf dan alleen maar te reageren. Je voelt je namelijk ook echt voor schut gezet als een vrouw voor je op de bar springt en je van alles naar je hoofd slingert…”

Hebben jullie qua spel door deze voorstelling nu inspiratie opgedaan, nieuwe inzichten gekregen voor als jullie weer in een ‘gewoon’ theater staan?
Alex: “Het is een versterking geweest van hoe we altijd al graag spelen. We spelen graag concreet. Niet overdreven theatraal, maar als mensen van vlees en bloed. We zeggen misschien geen alledaagse zinnen, maar zeggen ze wel direct, gericht. Er zitten geen verborgen, romantische laagjes in.”
Malou: “Als toneelmaker wil je vaak een soort artistieke beelden gebruiken, maar hier in de kroeg zijn we er nog meer achter gekomen dat al die poespas eigenlijk helemaal niet nodig is. Alles dat aanwezig was in de Maria hebben we kunnen gebruiken om een compleet verhaal te vertellen. En dat concrete is heel waardevol als acteur –  ook als je Shakespeare speelt. Hoe concreter je speelt, hoe meer mensen zich ermee kunnen identificeren.”

Volgend jaar weer dus?
Malou: “Dat zou heel leuk zijn! Ik vind het heel jammer dat ons stuk vanavond weer klaar is.”
Alex: “Het mooie aan dit festival is dat je een publiek bereikt dat je normaal niet zo snel zou zien. ’t Is ook leuk om in je eigen stad te spelen. We wonen alle twee in Utrecht, en hebben hierdoor wel meer feeling met de stad gekregen. Ik was nog nooit in de Maria geweest, maar ga daar nu binnenkort zeker een keer tapas eten. Bovendien zijn wij acteurs gewoon speeldieren. In de kroeg of in het theater, als we maar bezig kunnen blijven.”

Tijdens het Café Theater Festival wonnen Malou en Alex de prijs voor meest veelbelovende theatermakers. Zij zijn daarom binnenkort te bewonderen op het Amsterdam Fringe Festival.

Gepubliceerd op: 19-03-2012