Gadaffi en Hitler die zonder een woord te zeggen elkaar de hersens inslaan zoals Jan Klaassen en Katrijn. Deze stijl van mimetheater krijg je te zien in Bambie F-16. De zestiende voorstelling van theatergroep Bambie (de aanvulling F- maakt het politieke tintje duidelijk) is een poppenkast met foute wereldleiders als hoofdfiguren. Vier mannen in uniform die met elkaar de machtsstrijd aangaan met behulp van een emotieloze lichaamstaal. De acteurs tonen het gewelddadige en koelbloedige ‘achter de schermen’-gedrag van dictators met flauwe slapstick en ritmisch bewegingstheater. Het levert weliswaar bijzonder krachtige beelden op, maar erg grappig is het – verrassend genoeg – niet.

Schurken aan de macht
Verkleed als dictators zitten vier mannen met hun rug naar het publiek toegekeerd. Er klinkt gejoel en gejuich van een fictieve menigte – zijn het protesten of aanmoedigingen? De mannen lijken zich in een vergadering te bevinden. Ze begluren elkaar, schuiven naar elkaar toe en van elkaar af. Geïnspireerd door machtsmisbruik op het wereldtoneel tonen Jochem Stavenuiter, Paul van der Laan, Martin Hofstra en Thijs Bloothoofd wereldleiders die elkaar om zeep helpen en tot in het oneindige blijven herrijzen. Een verwijzing naar de opvolgers die altijd weer klaar staan om een schurk aan de macht na zijn dood op te volgen.

Ballonnen als opgeblazen ego’s
Enkele keren lukt het de makers van Bambie F-16 om treffende beelden te creëren, die soms net zo idioot zijn als sommige wereldleiders die op aarde rondlopen. Al snel volgen de absurditeiten elkaar in hoog tempo op. Met ballonnen voor hun borstkassen, die worden opgeblazen (mogelijk symbool voor hun ego’s) en door de anderen kapot worden geprikt. Met megafoons die een korte kreet of leus kunnen opnemen en in de handen van het volk worden gedrukt nadat ze eerst door een wereldleider zijn ingesproken.

Schiettent
Niet alleen hebben de wereldleiders het op elkaar gemunt, maar ook het volk, hier vertolkt door het aanwezige publiek bij de voorstelling, toont zich ‘gewelddadig’. Hoogtepunt van de voorstelling is het moment waarop de vier mannen fungeren als de mikpunten in een schiettent, alsof er een prijs op hun hoofd staat. Uit het geluidsdecor, dat uit de richting van de tribune met toeschouwers komt, klinken geweerschoten. Wanneer een wereldleider is geraakt verdwijnt die heel even uit het zicht. Begeleid door het geluid van een mechaniek dat het mikpunt weer overeind zet, komen de wereldleiders weer tevoorschijn. Timing en precisie in de bewegingen van de acteurs speelt hier een grote rol in het komische en krachtige effect van deze scène.

Niet heel erg komisch
Hoe sterk en veelzeggend de vondsten in Bambie F-16 ook lijken, gedurende de voorstelling wordt helaas wel veel van hetzelfde getoond. Bepaalde handelingen worden veelvuldig herhaald, de humor is af en toe erg flauw, met vrijwel geen emotie in het spel. Daardoor is het soms een beetje saai om naar te kijken. De machtsgeile, Arabische wereldleiders die de laatste tijd volop in de media staan worden door Bambie behoorlijk op de hak genomen. Dat is heerlijk om te zien. Het is een geweldig concept voor een komische en kritische voorstelling met een interessant (geluids)decor, maar het komische effect is er snel vanaf. Bambie had meer uit deze poppenkast kunnen halen dan dit.

Gepubliceerd op: 20-03-2012