Ter gelegenheid van het 50-jarig jubileum van Het Nationale ballet vroeg artistiek directeur Ted Brandsen een aantal vooraanstaande choreografen om nieuw werk voor het gezelschap te maken. Dit resulteert in een bijzonder en ambitieus programma, met maar liefst negen wereldpremières verdeeld over twee avonden. Een mooi cadeau voor zowel de dansers als het publiek. Hoogtepunten in deel één waren de choreografieën van Hans van Manen, Christopher Wheeldon en Ted Brandsen. Ook de choreografieën van Krysztof Pastor en Juanjo Arqués waren interessant, maar minder onderscheidend.

Variations for two couples
In een voorstelling met nieuwe werken mag een creatie van vaste choreograaf Hans van Manen natuurlijk niet ontbreken. Op 80-jarige leeftijd weet hij het publiek nog steeds te verrassen met zijn tijdloze choreografieën. Voor Variations for two couples liet hij zich inspireren door twee koppels (Igone de Jongh en Jozef Varga, en Anna Tsygankova en Matthew Golding) met ieder een eigen stijl.

Het eerste koppel is lyrisch, het tweede pittig en virtuoos. Beide koppels hebben een krachtige en zelfverzekerde uitstraling en voeren de choreografieën met karakter uit. De balletten van Hans van Manen zijn puur dans: ze zijn abstract en vertellen geen verhaal. De betekenis zit in de beweging. De koppels staan in relatie tot elkaar, maar deze relatie wordt niet geromantiseerd. Dit maakt zijn choreografieën menselijk en down to earth.

Duet
De choreografie van Christopher Wheeldon is zachter en romantischer van aard. Hij creëerde een duet op het Pianoconcert in G Major van Ravel. Hij heeft zich voornamelijk laten inspireren door het romantische element in de muziek. Op de achtergrond is een kleurrijk aquarel te zien dat een zonsopgang afbeeldt, wat zorgt voor een dromerige sfeer. De dans is licht en zweverig, waarbij de vrouw (Anu Viheriäranta) voortdurend op spitzen staat en ondersteund en gelift wordt door haar partner (Jozef Varga). Wheeldon’s choreografie bevat duidelijk invloeden van het neoklassiek ballet, die hij weet te combineren met emotie en gevoel.

Raï
De avond wordt afgesloten met Raï van artistiek directeur Ted Brandsen. Op de gelijknamige muziek van Tarik O’Regans creëerde hij een energiek en feestelijk slotballet. De dansers zijn gekleed als gladiatoren, en steeds wanneer de muziek fel oplaait zoeken zij de confrontatie op. Met krachtige bewegingen en sprongen profileren de mannen zich als ware strijders. De vrouwen bewegen zich licht maar uitdagend over het podium.

Wanneer de muziek harmonieuzer wordt, zoeken de mannen en vrouwen toenadering tot elkaar. De muziek is ritmisch en verrassend, en bevat Ierse en Arabische invloeden. Brandsen speelt hier op in door een Ierse volksdans in zijn choreografie te verwerken, waarbij de dansers sprongen maken en virtuoos tapdansen. Het is een dynamische en kleurrijke choreografie, en daarmee een krachtige afsluiter van het eerste deel van het festival.

Gepubliceerd op: 23-02-2012