Het is alsof hij het heeft voorzien. Tijdens een winter waarin de temperatuur nog geen dag onder nul is geweest, speelt cabaretier Bert Visscher een theaterprogramma dat juist helemaal draait om vrieskou. Dus wie de ijspret heeft gemist, kan zich dit voorjaar alsnog een avond winters vermaken. Daarbij moet je je af en toe even door wat flauwe grappen heen werken, maar de combinatie van een theatrale sfeer en een scala aan absurditeiten is ook deze keer weer uniek.

Een plaatselijke ondernemer is vast van plan de Olympische winterspelen van 2020 naar zijn stad te halen. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Een complete ijsbaan heeft hij al, maar er moet nog een Russische kunstschaatsster van het vliegveld worden gehaald, er moeten sponsoren worden geworven, en iemand moet voor het eten zorgen. Met een incapabele chef-kok en twee onhandige medewerkers wordt dat alles nét wat lastiger. En hoe zorg je in Nederland voor voldoende kou?

Wervelwind
In deze chaotische setting speelt de nieuwe voorstelling van Bert Visscher zich af. Ook ditmaal is hij weer lekker druk, doet hij onhandig, praat hij tegen zichzelf en zet hij komische typetjes neer terwijl hij zich als een wervelwind over het podium beweegt. Maar dat is niet het enige wat er te zien is, want waar het decor bij andere cabaretiers meestal vooral uit loze ruimte bestaat, is het bij Bert Visscher één van de hoofdbestanddelen van zijn show.

Hij haalt alles eruit wat erin zit – inclusief de nodige verrassingen en vreemde voertuigen – en creëert zo een bijzondere theatrale sfeer die ervoor zorgt dat je je even in een andere wereld waant. En dan hebben we het nog niet eens over zijn twee medespelers, die zich moeiteloos van de ene rol in de andere verplaatsen en net als de cabaretier om de haverklap van kostuum veranderen. Ze zeggen daarbij niet veel, maar hun gezichtsuitdrukking spreekt boekdelen.

Tenenkrommend
Wie wél veel praat is natuurlijk Visscher zelf. Op sommige momenten is dat eigenlijk een beetje jammer. Het gehalte aan platte humor lijkt in deze voorstelling hoger dan anders en de flauwe woordgrapjes zijn voor taalliefhebbers soms tenenkrommend. Zonde, want hij heeft nog steeds veel meer in huis. Dat blijkt bijvoorbeeld bij een ontroerend ‘telefoongesprek’ met zijn zoontje of een ‘meertalig’ lied van een restaurantbezoeker.

Deze man moet het niet hebben van losse woorden, maar van verhalen. Met alles erop en eraan. Misschien dat die na dertig jaar cabaret wat schaarser beginnen te worden. Dat is niet erg, als er maar wel iets anders voor in de plaats komt. Iets meer vaart, diepgang en actualiteit zouden Afijn een stuk sterker maken. Voor wie het geen probleem vindt dat die elementen af en toe ontbreken, is deze voorstelling zeker de moeite waard. Het is eigenlijk net als met elke winter: het kan vriezen en het kan dooien, maar uniek is ‘ie in ieder geval.

Gepubliceerd op: 14-01-2012