Jonge dansers en choreografen krijgen bij het Nederlands Dans Theater 2 de kans om hun kunsten te tonen en zich verder te ontwikkelen. Aan passie en liefde voor dans ontbreekt het hen niet. De voorstelling Cacti zorgt voor een avond vol energie, intimiteit, humor en zelfs een vleugje romantiek. De voorstelling is een drieluik dat bestaat uit de stukken Lieder eines fahrenden Gesellen, Fine Line en Cacti.

Lieder eines fahrenden Gesellen
De avond begint met Lieder eines fahrenden Gesellen – een prachtig klassiek dansstuk van Jiři Kylián uit 1982. Op een mooie compositie van Mahler ontpopt zich een verhaal over partnerschap en onbeantwoorde liefde die tot eenzaamheid leidt. Uiteindelijk wordt toch troost en tederheid gevonden. Intieme duetten passeren de revue, gevormd door vloeiende bewegingen en prachtige liften. De dans symboliseert hiermee de tijdelijkheid en vluchtigheid van geluk.

De mannelijke dansers zijn gekleed in pak en de danseressen dragen prachtige, wijdvallende jurken van de ontwerper John F. Macfarlane. Het decor verbeeldt een wandelpad en oogt melancholisch maar liefelijk tegelijk. Het publiek heeft de taak zijn eigen fantasie te laten spreken. Gaan de geliefden ieder hun eigen weg, of bewandelen ze uiteindelijk toch hetzelfde pad?

Fine Line
De choreograaf Ken Ossola creëerde Fine Line, waarin elke danser een eigen, unieke rol vertolkt. De nadruk ligt zowel op individualiteit als op het dansen in een collectief. Tussen de dansers ontstaan als het ware ‘fijne lijnen’ die laten zien dat sociaal gedrag invloed op anderen uitoefent. De sierlijke, maar ook strakke bewegingen en sterke krachtsinspanningen vormen een mooie tegenstelling in de dans. Deze tegenstelling wijst erop dat communicatie niet altijd even gladjes verloopt. De bewegingen van de dansers verwoorden de kracht van interactie en emoties tussen mensen. Dit wordt prachtig weergegeven in de solo’s duetten en groepschoreografieën.

Cacti
Vier muzikanten van Holland Symfonia betreden het podium. De dansers zijn gekleed in huidkleurige bovenkleding en zwarte broeken. Ze dragen grote plateaus met zich mee. De geluidsband die met de muziek meespeelt, brengt de kunstvisie van choreograaf Alexander Ekman ten gehore. Ekman focust op de manier waarop wij kunst waarnemen, en nadrukkelijk op het idee van ballet als elitekunst.

In Cacti voegen dansers geluid toe aan de voorstelling, door middel van hun lichamen, stemmen en adem. Niet alleen de bewegingen zijn essentieel in de dans, maar ook  geluiden, kleding, het licht en de decorstukken, zoals cactussen. Dit maakt de dans vermakelijk en voortreffelijk tegelijk. De dansers duiken achter de plateaus, ze springen, maken grapjes en nemen poses aan alsof ze elk moment gefotografeerd kunnen worden. Er zit een enorme snelheid in de voorstelling – aan energie en ritmiek geen gebrek! Tussen dit alles door wordt een duet gedanst. Op de geluidsband is een dialoog hoorbaar tussen twee dansers. De dansers dansen op de gesproken woorden. Dit creëert een grappig, apart en ontzettend leuk effect.

De voorstelling Cacti staat al een tijd in de theaters, maar is zeker een aanrader voor de dansliefhebber. Het is een schitterende voorstelling, waarbij humor en emotie de leidraden vormen.

Gepubliceerd op: 23-11-2011