Gevangen in een gouden ei, tot in de oneindigheid zwevend in de ruimte. Dit is een nachtmerrie van Saskia, de vriendin van Rex. Op een dag is Saskia opeens verdwenen en wat volgt is een achtjarige zoektocht. Dit is het uitgangspunt van Het Gouden Ei, een toneelbewerking van het gelijknamige boek van Tim Krabbé, en nu geregisseerd door Léon van der Sanden.

Rex (Victor Löw) is acht jaar geleden zijn vriendin Saskia (Nienke Römer) kwijt geraakt bij een tankstation in Frankrijk. De zoektocht stopt pas als Lemorne (Peter Tuinman) bij hem aanklopt met de belofte dat hij meer informatie heeft over Saskia. Rex gaat met hem mee naar Frankrijk, en hier krijgt hij te horen en zelfs te ondergaan wat er die bewuste dag met Saskia is gebeurd. In de tussentijd wordt het verhaal van Saskia en Rex en het verhaal van Lieneke (de nieuwe vriendin van Rex, gespeeld door Margo Dames) ook nog uitgebeeld Dit zorgt ervoor dat Saskia continu aanwezig is tijdens de gesprekken tussen Rex en Lemorne.

Verloren thema
In een toneelbewerking waarbij getracht is een confrontatie te creëren tussen twee mannen, is het belangrijkste thema van de roman verloren geraakt. Het totaal één willen worden met je geliefde en alles willen weten wat er met haar gebeurd is ook al eindigt dit in je eigen dood. Net als Rex is het publiek bezig met een zoektocht. Een zoektocht naar dit thema. Af en toe komt er een teken van dit thema aan het licht, maar nergens wordt het een geheel, nergens komt het verlangende gevoel van Rex heel goed op het publiek over.

Voorspelbaarheid
Deze bewerking laat niet veel aan de fantasie over. Dit komt onder andere door een achtergrondscherm dat met nogal onechte graphics precies laat zien waar het verhaal zich op dat moment afspeelt. Daarnaast wordt het verhaal ondersteund door voorspelbaar onheilspellende muziek en een rok van Saskia die vanaf het begin al laat zien wat wij aan het einde kunnen verwachten. Door een deel van het boek naar het begin te verplaatsen, vragen wij ons niet meer af wat er precies gebeurd is met Saskia en of ze zelfs wellicht nog leeft. Dit zorgt ervoor dat de spanning niet vastgehouden wordt.

Zelfs als wij door middel van een dialoog tussen Rex en Lemorne een inkijk krijgen in het hoofd van de macabere moordenaar, houdt het publiek de aandacht met moeite vast. Ook als de dunne scheidslijn tussen het hebben en het uitvoeren van moordlustige gedachtes wordt besproken, roept dit geen gevoel van ongemak op. Dit alles resulteert in een bijna saai toneelstuk, waarbij alleen af en toe de acteurs  ons bezig weten te houden.

Kwellingen en conflicten
Een enkele keer weet de regisseur een scène te creëren waarin het publiek kan voelen wat Rex de afgelopen acht jaar continu heeft gekweld: de gedachte aan zijn Saskia. Rex die Saskia maar niet uit zijn gedachtes kan zetten, is weergegeven door haar continue aanwezigheid.

Één scène weet heel goed het innerlijke conflict van Rex tussen de keuze voor een nieuw leven met Lieneke en het niet kunnen loslaten van Saskia over te brengen op het publiek. Deze scène resulteert dan ook in die dringende behoefte van ons als publiek te weten te komen wat Saskia is overkomen. Maar dit is dan ook vrijwel het enige wat tijdens het toneelstuk de aandacht kan vasthouden.

Gepubliceerd op: 20-10-2011