I.N.D.O., de nieuwe muziektheaterproductie van Het Volksoperahuis, wordt omschreven als een zoektocht naar de ziel van de Indo. De identiteit van ‘de Indo’ blijkt nog altijd lastig vast te stellen: gaat het hier nou om een bijproduct of tweederangs burger, of is de Indo allang ‘net zo agressief en assertief als een blonde vent’? Tijdens de zoektocht van I.N.D.O. is er voor één bekende Indo een hoofdrol weggelegd: Wie is nou eigenlijk Geert Wilders?

Bekende Indo’s
Meteen in de eerste minuut van I.N.D.O. – een afkorting voor ‘In Nederland Door Omstandigheden’ – wordt de toon gezet door frontman Jef Hofmeister: denk maar niet dat hij al die bekende Nederlandse Indo’s na gaat doen! In plaats daarvan krijgt het publiek een knullige diapresentatie voorgeschoteld met bekende en minder bekende Nederlandse Indo’s. Dat Patty Brard en Marion Bloem oorspronkelijk uit Indonesië komen was al wel bekend, maar wie wist dat ook Xander de Buisonjé en Don Diablo Indische voorouders hebben?

En wat te denken van Geert Wilders? Wanneer als laatste zijn foto op het scherm verschijnt, wordt het rumoerig in de Casa Mundo op de Parade. Dat ook Wilders een bekende Indo is, wordt blijkbaar niet door iedereen gewaardeerd. En dat is eigenlijk precies waar I.N.D.O. om draait. Muzikaal begeleid door een gitaar, drums en een contrabas, wordt Wilders’ afkomst onder de loep genomen.

Wilders’ roots
Via een wat flauwe en enigszins overbodige omweg, waarbij het publiek kennismaakt met het personage ‘Junglepulpblondje’ (Rixt Leddy), leren we Theodoor Wilders (Jef Hofmeister) kennen. Theodoor, die zichzelf introduceert als een neef van Wilders, heeft alle gebeurtenissen tussen 1602 en 1945 rondom Nederlands-Indië meegemaakt en slijt nu zijn oude dag in een Nederlands verzorgingstehuis. Als belichaming van de Nederlands-Indische geschiedenis, staat hij symbool voor de afkomst van Wilders.

I.N.D.O. is een interessante muzikale voorstelling, die wel even op gang moet komen. Wat begint als een ietwat flauwe schets van de Indo, eindigt in een geëngageerd stuk over niemand minder dan Geert Wilders. De introductie van personage Theodoor Wilders is een goede keus. Enerzijds weet hij een aanvaardbare verklaring te geven voor het omstreden gedrag van zijn neef, anderzijds staat hij ook niet helemaal achter hem. Zoals hij het zelf verwoord met een authentiek Indisch accent: “Als ik aan Wilders denk, vechten trots en schaamte naast elkaar.” Uiteindelijk is het toch de schaamte die overwint:  “Geert, sluit alsjeblieft vrede met de Indo in jezelf.”

Gepubliceerd op: 31-07-2011