Misschien wil je het helemaal niet weten, maar alles wat er op het toneel gebeurt is niet echt. Alle woorden, emoties en bewegingen zijn van tevoren zorgvuldig uitgedacht, ook al willen theatermakers dat je vaak doen vergeten. HKU-studente  Margit Odems probeert met haar stuk DWAAL deze ‘stilzwijgende afspraak’ te ontmaskeren: de twee acteurs moeten op zoek naar hun ware identiteit. Maar tegelijkertijd is ook deze voorstelling maar spel. Ingewikkeld, dat is het zeker.

Onderuitgezakt ligt Erwin (Erwin Maas) op het toneel. Ongeïnteresseerd steekt hij zijn vinger in een pot pindakaas en likt hem af. Hij pakt een krant en leest een recensie voor: Op een gegeven moment vraag je je af wat de jongen met het Rolling Stoneskapsel nog op het toneel doet. ‘Nou. Het is eigenlijk meer Andy Warhol’, zegt Erwin, die nog steeds voor het doorschijnende doek ligt dat het toneel in tweeën splitst. Het decor is simpel maar doeltreffend. Het doek in het midden van het toneel geeft de grens aan tussen de realiteit van het echte leven en de ‘realiteit’ in het theater.

Angst
Achter het doek dwaalt Willemijn (Willemijn Goos) rond. Je ziet haar vaak niet, en hoort haar af en toe overdreven toneelteksten opdreunen. Erwin en Willemijn zoeken elkaar, maar daarvoor moeten ze wel allebei in de realiteit komen. Buiten het theater. Voor het doek, dus. Willemijn durft niet. Ze is bang om zichzelf bloot te geven en buiten haar rol stappen. Ze leest de recensies over het stuk voor uit de krant en is continu bezig met wat andere van haar vinden.

Tegelijkertijd probeert Erwin haar achter het doek vandaan te krijgen. Hij maakt hierbij veel contact met het publiek, en dankzij zijn charmes en gevoel voor humor wordt het stuk vlotter en interessanter. Spelen dat je ‘echt’ bent is moeilijk. Zeker wanneer je realiseert dat ook hij zijn teksten gewoon uit zijn hoofd geleerd heeft. Knap gespeeld.

Zoektocht
Tijdens hun zoektocht naar elkaar zijn beide hoofdpersonen toch vooral op zoek naar zichzelf. Willemijn kruipt langzaam steeds meer uit haar rol, en gluurt af en toe langs het doek naar haar publiek. De spanning wordt opgebouwd tot het moment dat Willemijn voor het doek al haar frustratie over sociale codes eruit gooit. ‘Ken je die mensen die denken dat je op een verjaardag iets aan iemand vraagt omdat je het niet weet? Terwijl je gewoon iets vroeg voor de gezelligheid? GEK word ik ervan!’

Realiteit
Regisseur Margit Odems heeft haar plek op het Festival a/d Werf te danken aan de  Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten, door wie de jonge theatermaakster geheel terecht is voorgedragen. Het originele concept zorgt voor een opvallende productie waar je de eerstvolgende keer dat je in het theater komt nog aan terug denkt, en het sterke slot zorgt ervoor dat het publiek in totale verwarring de zaal verlaat. Want: wanneer houdt het theater op en sijpelt de realiteit weer naar binnen?

Gepubliceerd op: 29-05-2011