Het leven van een danser: dansen, hard werken, veel rusten en goed eten.  Maar de lach op het gezicht van een kind is de mooiste beloning die je hiervoor kunt krijgen. Dat blijkt wel uit de berichten die CultuurBewust.nl de afgelopen week ontving uit Lyon. Het Introdans Ensemble voor de Jeugd hield een blog bij over hun tournee in de Franse stad.

Hard werken
In zes dagen werkte het Introdans Ensemble voor de Jeugd negen KYLIÁN4KIDS2-voorstellingen af. Dat heeft er wel ingehakt bij de dansers, schrijft danseres Elena Pampoulova. “Ik ben ook moe, maar het optreden voor de kinderen hier geeft je een hoop energie. Ze lachen, en kijken met een oprechte interesse in hun ogen. Ze weten niet dat we moe zijn en het zou ook niet netjes zijn om voor de ene groep beter je best te doen dan voor de andere. Elke dag geef je 200%.”

Beloning
“Vandaag waren er een aantal gehandicapte kinderen in het publiek en het geeft mij echt een geweldig gevoel om hen gelukkig te maken. Na de voorstelling hadden we een nabespreking met de kinderen. We stellen onszelf dan voor en de kinderen mogen vragen stellen. Ze waren erg nieuwsgierig naar hoe lang het duurt om de voorstelling te maken, en of het moeilijk is om een danser te zijn. Toen de nabespreking ten einde was wilden ze nog niet gaan, en ik bleef nog wat langer. Ze hadden héle verhalen in het Frans en ik kon er maar weinig van verstaan, maar enthousiast en blij waren ze zeker”, aldus Elena.

Rust
Na de voorstellingen genieten de dansers meestal even van het zonnige weer in Lyon. Ze rusten vooral goed uit. Er worden after-dinner naps gedaan, of de dansers gaan gewoon meteen na de maaltijd naar bed: “We eten jumbogarnalen met groenten en drinken een biertje, want dat is goed voor de spieren. Daarna gaan we snel slapen. Morgen moeten we alweer om 07:30 opstaan”, schrijft Elena. Verstandige mensen, die dansers. Maar dat moet ook wel.

Hectiek
Bij optredens en tournees komt namelijk ook de nodige stress kijken. Op de laatste dag werkten de dansers een strak schema af om weer op tijd in het vliegtuig naar Nederland te kunnen zitten. “Na de voorstelling hadden we maar een half uur voordat we in de bus moesten zitten. We konden tijdens onze laatste dans daarom bijvoorbeeld geen poeder in ons haar doen, want het kost teveel tijd om dat eruit te halen”, schrijft danseres Karin. Er wordt gerend met kleding, koffers en make-upboxen. Kortom: hectiek.

Inmiddels danst het ensemble de voorstelling weer gewoon in Nederland. Na een dag rust op zondag beginnen dezelfde optredens voor kinderen weer gewoon opnieuw. Ook dat is het leven van een danser. KYLIÁN4KIDS2 is nog te zien in april en mei in diverse Nederlandse theaters.

Gepubliceerd op: 14-04-2011