STOMP – Out Loud!: heerlijke ritmische herrie!

STOMP / Out Loud! Recensie

mei
26

Door:

Dat je met vuilnis een heleboel dingen kan doen, wisten we al. Dat je er ook ritmische herrie mee kan maken is voor sommigen misschien nieuw. Voor liefhebbers van STOMP is het oude koek. Al tien jaar treedt STOMP succesvol op over de hele wereld. STOMP is een moderne combinatie van percussie, choreografie en visuele humor. Na 15.000 voorstellingen voor zo’n tien miljoen bezoekers is het tijd voor een derde bezoek aan Nederland. De show van 2005 is vernieuwd en is t/m 12 juni te zien.

Wat in 1991 in Brighton op straat begon, is uitgegroeid tot Engelands grootste muzikale successtory. Het samenwerkingsverband tussen de Britse theatermakers Luke Cresswell en Steve McNicholas resulteerde zeventien jaar geleden in STOMP. Hun groep Yes/No Productions maakte in eerste instantie vooral muziek- en straattheater, maar groeide al snel uit tot een hels spektakel vol subtiele klanken en knalharde percussie.

De show wordt heel voorzichtig geopend door een ruige kerel met slechts een bezem in zijn hand. Hij kijkt wat onwennig om zich heen en veegt hier en daar wat rommel bij elkaar. Het duurt echter niet lang voordat hij de veger ombouwt tot muziekinstrument en dat slechts door ritme aan te brengen in het veegpatroon. Zodra de eerste ‘klanken’ de zaal in worden geveegd, introduceren ook één voor één de andere STOMP-leden zich. Zes mannen en twee vrouwen met de nodige spierballen, gekleed in afgetrapte kleren staan uitdagend klaar voor een enorme stellage met potten en pannen, de bezem in de hand.

Wie groots slagwerk verwacht moet even geduld hebben, want de spanning wordt langzaam opgebouwd. De bezems worden vervangen door luciferdoosjes, aanstekers en grote zilveren vuilnisbakkendeksels. Zodra één van de spelers met zand strooit, waar iedereen vervolgens met zijn voeten doorheen schuift is het duidelijk. Deze groep doet niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk stof opwaaien!

De balans blijft goed bewaard. Het op druppend regenwater lijkende getik met rubberen buizen wordt afgewisseld met blikkerig geklapper van ijzeren klapstoeltjes. Groepswerk maakt plaats voor solo-optredens, en de muziek wordt soms onderbroken door hilarische toneelstukjes.

De meest uiteenlopende voorwerpen worden erbij gehaald. Het voetenwerk, de knippende vingers en lange houten stokken liggen wellicht voor de hand. Maar wees niet verbaasd als er met plastic zakjes, ontstoppers en zelfs complete wasbakken een heus klankconcert wordt gecomponeerd.

Naarmate het einde van de anderhalf uur durende show nadert, wordt de sfeer muzikaal agressiever. Tijd voor het echte werk! Het decor, de stellage met potten en pannen, dient plots al klankorgel voor de mannen die als klokkenluiders voorlangs zweven. De Grande Finale is één groot spektakel van strakke choreografie, allerlei vuilnisachtige instrumenten en vooral: ritmische herrie. Toeschouwers kunnen niet weerstaan mee te tikken op het ritme, de spanning voel je in de hele zaal. De show eindigt terecht in een daverend applaus.

Deze recensie werd op 26 mei 2008 ook gepubliceerd op www.theatercentraal.nl

Gepubliceerd op: 26-05-2008

Comments Closed