Dansers en musici lopen samen over het toneel, schuddend en snuivend. Dansers zingen en zangers dansen, Bulgaarse en klassieke muziek smelten samen. Leine en Roebana staat niet bekend als een doorsnee dansgroep, en dat wordt opnieuw aangetoond in de nieuwe voorstelling GAP. Verschillende culturen worden mooi met elkaar gecombineerd, maar de intentie van de choreografen gaat verloren in een overload aan kunstvormen.

Bulgaarse cultuur
Zangeres Galina Durmushliyska opent de voorstelling met haar krachtige, soepele stem in een Bulgaars volkslied. Begeleid door een kaval en gadulka, traditionele instrumenten uit de Balkan, transformeert zij de lege ruimte tot een vlakte in Bulgarije. Dit beeld wordt verstoord als een schijnbaar dood meisje het lege toneel opgesleept wordt en zonder veel ceremonie wordt achtergelaten.

Experimenteel
Na deze veelbelovende opening verandert de sfeer op het toneel. Het optreden wordt wat experimenteel, met snuivende, schuddende en schreeuwende dansers. De artiesten werken met een intensiteit die bijna dreigend aanvoelt, wat nog eens benadrukt wordt door de onheilspellende muziek.  Een meisje wikkelt zich in elektrische draden, en met veel emotie worden zinnen van T.S. Eliott gedeclameerd: ‘There is always another one walking beside you’. Deze regels worden ook gezongen door operazangeres Claron McFadden, maar ondanks haar mooie, zuivere sopraan klinken de zinnen geforceerd. Wat de artiesten precies willen bereiken met de abstracte teksten blijft onduidelijk, het lijkt bij velen alsof ze zelf niet zeker weten wat de boodschap is die ze over willen brengen.

Kracht in eenvoud
Het beste aan deze voorstelling zijn de meer simpele momenten, waarin alleen dans en muziek gebruikt worden om emoties over te brengen. De Bulgaarse muziek is krachtig en smekend tegelijk, en wordt mooi gecombineerd met de klassiek geschoolde stem van McFadden. De dansers bewegen zich met grote soepelheid en weten de muziek te vangen met hun lichamen. De dramatische teksten en de chaotische drukte op het toneel doen echter afbreuk aan de choreografieën en de kracht van de dansers.

Georganiseerde chaos
Hoewel er in GAP veel mooie elementen ontdekt kunnen worden, gaat veel van het effect verloren door overbodige uitingen in de vorm van snuivende geluiden en paniekerig gefluister. Dansers en muzikanten lopen door elkaar heen en nemen elkaars rollen in. Het resultaat is een georganiseerde chaos die geen recht doet aan het talent van de artiesten. Choreografen Andrea Leine en Harijono Roebana hebben ervoor gekozen zo veel mogelijk kunstvormen in één voorstelling te verenigen, maar in dit geval is het geheel minder dan de som der delen.

Gepubliceerd op: 05-02-2011