Nadat Rick Engelkes eerder de rol van vader vertolkte in de film Kruimeltje, brengt hij het verhaal nu terug bij het publiek als musicalproductie in het Eftelingtheater. De musical Kruimeltje is een aanrader voor het hele gezin. Terwijl jonge bezoekers zich kunnen vergapen aan de streken van Kruimeltje, vermaken de ouderen zich met het guitige duo Kruimeltje en hond Moor. Het klassieke feel good einde zorgt ervoor dat de hele familie met een goed gevoel naar huis gaat.

Kruimeltje vertelt het verhaal van een jochie dat op jonge leeftijd wordt afgestaan door zijn moeder. Vrouw Koster (Kim Scheerders) ontfermt zich over hem, maar doet dit vooral om er zelf beter van te worden. Wanneer Vrouw Koster sterft, geeft ze hem een medaillon dat ze van zijn moeder heeft gekregen. Met dit medaillon begint voor Kruimeltje (Jesse Pardon) de zoektocht naar zijn ouders.

Hierbij wordt hij geholpen door de vriendelijke kruidenier Wilkes (Jeroen Phaff). Hij blijkt een goede vriend van Kruimeltjes vader te zijn. Terwijl Wilkes op zoek gaat naar zijn vader die in Amerika woont, probeert Kruimeltje samen met zijn hond en trouwe kameraad Moor te overleven in het opvanghuis van Vader Keijzer (Marcel Jonker). Zal Kruimeltje ooit weer een echt ‘thuis’ krijgen?

Jesse Pardon overtuigt als Kruimeltje
Na een zoektocht op televisie kreeg Joes Brauers in het programma Wie wordt Kruimeltje de grote pet van Kruimeltje opgezet. Omdat kinderen maar een beperkt aantal speelbeurten per jaar mogen hebben, spelen de overige vijf finalisten ook allemaal per toerbeurt de hoofdrol.

Jesse Pardon laat zien dat hij een volwaardige vervanger van Joes is. Met name vocaal imponeert hij enorm, al kost het hem soms wat moeite om in alle drukke dansjes goed verstaanbaar te blijven. Naast een fantastisch stemgeluid beschikt Jesse over de twee eigenschappen waaraan een goede Kruimeltje moet voldoen. Hij kan zowel vertedering opwekken, maar ook de lachers op zijn hand krijgen met gekke maniertjes en brutale teksten.

In de schaduw van Kruimeltje, zet Jeroen Phaff op zeer geloofwaardige wijze de rol van Wilkes neer. De emoties die zijn contact met Kruimeltje opwekken komen erg oprecht over. Toch is het acteerwerk in de gehele musical niet bijster indrukwekkend. De rollen worden aardig ingevuld en regelmatig valt er wat te lachen. Maar de aandachtige toeschouwer bekruipt regelmatig het gevoel dat er wel erg geacteerd wordt.

Weinig vloeiende overgangen tussen de scènes
Het decor is goed in elkaar gezet, multifunctioneel (een sleebaan wordt een loopplank) en geeft een leuk stadsbeeld. Ook zitten er af en toe verrassende effecten in, bijvoorbeeld wanneer Kruimeltje tijdens het concert van pianiste Vera di Borboni (Carmen Danen) ineens midden in de zaal opduikt.

Wel is het jammer dat het verhaal in de musical niet vloeiend wordt uitgevoerd. Overgangen van scène naar scène zijn vaak plotsklaps en soms valt een scène zelfs buiten de context van de rest van het verhaal. Zo is er een lied over Amerika waarin wel een heel kneuterig beeld van de States wordt neergezet.

Sterke overeenkomsten met Ciske de Rat
Wie naar Kruimeltje kijkt, krijgt al snel het gevoel naar een licht aangepaste versie van Ciske de Rat te kijken. Verander Wilkes in Meester Bruijs, Vrouw Koster in Ma Vrijmoeth en natuurlijk Kruimeltje en Ciske en je bent een heel eind. Beide musicals beschrijven het leven van een straatschoffie dat zowel ontroert als uitblinkt in brutaliteit, alleen zijn nagenoeg alle facetten van Ciske professioneler en van een hoger niveau.

Toch doet deze vergelijking Kruimeltje te weinig recht. Wie de Van den Ende-norm even opzij schuift en zich laat meeslepen door de vrolijke liedjes zoals ‘Koning Kruimeltje 1′ en ‘We hebben niet dit, we hebben niet dat,’ heeft een zeer vermakelijke avond. Na een niet heel verrassend feel good einde kan de hele familie in opgewekte stemming huiswaarts keren.

Gepubliceerd op: 04-12-2010