‘Ken je Manuel? Manuel, die van de snackbar? Nee. Die Spanjaard, die met het zusje van die jongen van de discotheek had? Nee, de broer van Dennis, je weet wel die vroeger bij ons op school zat. O die, ja die ken ik van vroeger toen ik met zijn broer in de klas zat, die was echt grappig joh.’  Anderen, daar gaat het over  in het toneelstuk Anderen van Likeminds. Tenminste zo lijkt het in eerste instantie. Uiteindelijk gaat het vooral om (de zoektocht naar) jezelf, want wie ben jij nog zonder die anderen?

Amicaal en toegankelijk opent de voorstelling. De spelers zitten in huiskamer setting en als publiek voel je je door hun warme ontvangst meteen uitgenodigd om het theater binnen te komen. Het publiek wordt gebruikt als klankbord en doet gewillig mee. Deze formule houden de spelers de gehele voorstelling vol: zonder afnemend enthousiasme of verminderde concentratie schakelen zij tussen contact met het publiek en met medespelers.

Likeminds is een gezelschap dat zich ten doel stelt de veranderende wereld te bekritiseren en te verbeelden. Daarnaast heeft dit theatercollectief als doel jonge theatermakers op te leiden en hen de mogelijkheid te bieden om gehoord te worden op professionele podia. Cliché´s worden omver geworpen waardoor er verder gekeken wordt en grenzen vervagen. Zo geeft Likeminds niet alleen een weergave van de veranderende wereld maar verandert het zelf ook.

Grappen en grollen
Facebook, Twitter, roddel en geruchten. Wie praat er niet over? Anderen zijn vaak het onderwerp van gesprek. Wij spiegelen ons aan hen, en zij aan ons. Maar wie zijn we zonder anderen? Zonder context, wat dan? Bestaan we dan nog? Soortgelijke vragen worden in Anderen besproken. Met veel humor kabbelt de voorstelling voort. Terwijl de cast  voortdurend anekdotes opdoet waarin ‘de ander’ centraal staat, schiet het publiek vaak in de lach.

De buitengewoon sterke timing van de acteurs, die als een geoliede machine op elkaar ingespeeld zijn, is een genot om naar te kijken. Het is alsof je een groep vrienden met elkaar ziet praten, grappen en grollen en daarin het publiek meenemen. Zo nu en dan ontbreekt jammer genoeg het volume waardoor er flarden tekst wegvallen en het publiek een grap mist. Er blijven gelukkig nog genoeg grappen over die het publiek wel kan volgen.

Morgen is alles anders
Een van de anekdotes gaat over een dagelijkse ontmoeting in de trein. Acteur Glen Faria ontmoet tijdens zijn treinreis een man die zijn luxe telefoon uitgebreid showt door er veelvuldig gebruik van te maken. Deze etalering van de rijkdom van een medepassagier, die Faria zelf niet bezit, roept grote ergernis bij hem op. ´Het is alsof hij het erom doet, hij weet toch dat niemand in ´mijn´ coupe zo´n ding heeft´ verzucht Faria. Uit de anekdote blijkt dat vooral de grote afstand tussen hem en de medereiziger hem dwarszit, het is alsof de man hem niet ziet wanneer hij hem groet. Aan de ene kant veracht hij de reisgenoot, aan de andere kant bewondert hij hem. Gefrustreerd mompelt Faria: ‘Dwars door iemand heen kijken en groeten voor de vorm, dat zou ik ook wel willen kunnen.’

Drie banken en een toren van gevulde champagne glazen.  Dat is voldoende om de laatste dag te vieren. De laatste dag waarin ze angstig en eenzaam zijn, want morgen is alles anders. Wat er dan precies gaat gebeuren is open. Maar morgen is er vrede met de plaats van de ander, zoals actrice Khadija Massaoudi tot slot zegt: ´Besta ik? Ik verzamel de ander in mij. Ik ben de ander in mij.´

Anderen geeft kritiek op de manier waarop we anderen zien en anderen ons beïnvloeden. Door naar de ander te kijken, richten we ons niet op onszelf en stellen we geen fundamentele vragen als ‘wie ben ik?’.

Gepubliceerd op: 04-11-2010