Wie K’s Choice nog kende van hun pop-rocknummers in de jaren negentig, moest deze avond even omschakelen; in de theatertour komt vooral de singer-songwriterkant van de band naar voren. Broer en zus Gert en Sarah Bettens en toetsenist Reinoud Swinnen brengen akoestische versies van oude en nieuwe eigen nummers, en een aantal covers. De sfeer is kalm, bijna meditatief, met de bijzondere stem van Sarah als dromerig middelpunt.

‘Quiet little place’
Het concert opent wat serieus met het melancholische ‘Killing dragons’, ‘16’ en titelsong ‘Echo mountain’. Hieraan is te horen dat de band ouder is geworden, minder onschuldig en onbevangen dan in de beginjaren. Toch weten ze het gevoel van toen nog terug te halen, zo blijkt uit de opgewekte en krachtige uitvoering van ‘Quiet little place’. Een zeer toepasselijk nummer, want een stille plek is Tivoli deze avond letterlijk. Afgezien van een paar vallende bekers althans.

Discoperiode
Maar dat wil niet zeggen dat álle liedjes rustig en ingetogen zijn. Een vrolijke Amerikaanse sound is bijvoorbeeld te horen in het nieuwe nummer ‘I wanna get lost’. En Sarah zorgt voor een verrassing door 29 jaar na haar ‘discoperiode’ eindelijk een cover te brengen van ‘I’m so excited’, compleet met discolampen en een mondharmonicasolo van Gert. Gevolg: een lachende, klappende en juichende zaal.

Ook ‘I will carry you’ – oorspronkelijk van Gerts rockgroep Woodface – klinkt stoerder, net als het door Gert gezongen ‘River to the moon’, dat een mooie combinatie is van gevoelige en meer pittige passages.

Antarctica
Toch zijn het uiteindelijk de ‘stille’ nummers die de meeste indruk maken, getuige ook de reactie van het publiek. Groot applaus is er bijvoorbeeld voor de kippenvel veroorzakende Damien Rice-cover ‘Cannonball’. Hiermee trad K’s Choice in december op in het Vlaamse Glazen Huis. Momenteel werkt de band aan muziek voor een documentaire over een Belgische expeditie naar Antarctica. In een voorproefje daarvan hóór je de weerspiegeling van de zon op de uitgestrekte sneeuw- en ijsvlaktes.

Genoeg bijzonders te beleven dus, ondanks de eenvoudige akoestische insteek. Het is dan ook moeilijk om de band te laten gaan. Al bij het voorstelrondje tijdens een lange en levendige uitvoering van ‘If you’re not scared’ is de zaal uitzinnig. En als Sarah bij de derde toegift meldt dat dit echt de laatste keer is dat ze terug op het podium komen, roept iemand “Dat zullen we nog wel eens zien!”. Hij krijgt ongelijk, helaas. Maar in ieder geval was het, in de woorden van Sarah, “zoals altijd weer gezellig in Tivoli.”

Een plaatselijke ondernemer is vast van plan de Olympische winterspelen van 2020 naar zijn stad te halen. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Een complete ijsbaan heeft hij al, maar er moet nog een Russische kunstschaatsster van het vliegveld worden gehaald, er moeten sponsoren worden geworven, en iemand moet voor het eten zorgen. Met een incapabele chef-kok en twee onhandige medewerkers wordt dat alles nét wat lastiger. En hoe zorg je in Nederland voor voldoende kou?

Wervelwind
In deze chaotische setting speelt de nieuwe voorstelling van Bert Visscher zich af. Ook ditmaal is hij weer lekker druk, doet hij onhandig, praat hij tegen zichzelf en zet hij komische typetjes neer terwijl hij zich als een wervelwind over het podium beweegt. Maar dat is niet het enige wat er te zien is, want waar het decor bij andere cabaretiers meestal vooral uit loze ruimte bestaat, is het bij Bert Visscher één van de hoofdbestanddelen van zijn show.

Hij haalt alles eruit wat erin zit – inclusief de nodige verrassingen en vreemde voertuigen – en creëert zo een bijzondere theatrale sfeer die ervoor zorgt dat je je even in een andere wereld waant. En dan hebben we het nog niet eens over zijn twee medespelers, die zich moeiteloos van de ene rol in de andere verplaatsen en net als de cabaretier om de haverklap van kostuum veranderen. Ze zeggen daarbij niet veel, maar hun gezichtsuitdrukking spreekt boekdelen.

Tenenkrommend
Wie wél veel praat is natuurlijk Visscher zelf. Op sommige momenten is dat eigenlijk een beetje jammer. Het gehalte aan platte humor lijkt in deze voorstelling hoger dan anders en de flauwe woordgrapjes zijn voor taalliefhebbers soms tenenkrommend. Zonde, want hij heeft nog steeds veel meer in huis. Dat blijkt bijvoorbeeld bij een ontroerend ‘telefoongesprek’ met zijn zoontje of een ‘meertalig’ lied van een restaurantbezoeker.

Deze man moet het niet hebben van losse woorden, maar van verhalen. Met alles erop en eraan. Misschien dat die na dertig jaar cabaret wat schaarser beginnen te worden. Dat is niet erg, als er maar wel iets anders voor in de plaats komt. Iets meer vaart, diepgang en actualiteit zouden Afijn een stuk sterker maken. Voor wie het geen probleem vindt dat die elementen af en toe ontbreken, is deze voorstelling zeker de moeite waard. Het is eigenlijk net als met elke winter: het kan vriezen en het kan dooien, maar uniek is ‘ie in ieder geval.

Het Bloemaert-effect is onderdeel van een reeks tentoonstellingen waarbij het Centraal Museum het beeld van de kunst uit de Hollandse Gouden Eeuw bij wil stellen. Met de presentaties wordt bewezen dat de schilderkunst uit de zeventiende eeuw gevarieerder was dan de realistisch uitgevoerde genrestukken, landschappen en portretten die we nu als typisch Hollands beschouwen. Er waren ook kunstenaars, onder wie Abraham Bloemaert en zijn leerlingen, die zich lieten beïnvloeden door de schilderkunst in Italië.

Variatie
Het Centraal Museum toont 47 schilderijen van Bloemaert in een ruime opstelling. De thematische ordening laat zien hoe gevarieerd het werk van Bloemaert was: van een altaarstuk met enorme afmetingen tot een intiem portret van een fluitspeler; van mythologische scènes tot uitgestrekte landschappen.

Ook de schilderstijl van Bloemaert heeft verschillenden kanten, die minder duidelijk naar voren komen in de tentoonstelling. Zo schilderde Bloemaert aan het begin van zijn carrière op een manier waarbij de natuur en figuren buitengewoon geïdealiseerd worden uitgevoerd, zoals in de mythologische voorstelling van Mercurius, Argus en Io uit circa 1592. De spieren zijn hier door Bloemaert heel nadrukkelijk en gedetailleerd weergegeven. In andere schilderijen is juist een sterke Italiaanse invloed te zien en voor zijn latere werk schilderde hij rustige composities in een meer klassieke stijl, bijvoorbeeld in het landschap met Latona en de Lycische boeren uit 1646. De scene speelt zich op de voorgrond af, de rest van het landschap oogt kalm. Bloemaerts diversiteit in zowel onderwerp als stijl laat zien hoe getalenteerd en veelzijdig de Utrechtse schilder was.

Naast de schilderijen zijn in de zalen en in de hal ook 48 tekeningen van Bloemaerts hand te zien. De werken op papier zijn opgesteld op kleurrijke tafels met stoelen die uitnodigen tot een verdere bestudering. Een paar tekeningen zijn geplaatst bij de bijbehorende schilderijen. Deze manier van presenteren geeft een goed inzicht in de werkwijze van Bloemaert.

Leermeester
Abraham Bloemaert heeft zelf nooit een goede opleiding gehad tot schilder. Ondanks dat bleek hij wel een uitstekende leermeester te zijn en heeft hij veel leerlingen opgeleid in zijn atelier. Niet alleen via zijn werkplaats maar ook via zijn tekeningen had hij veel invloed op de jonge talenten. Bloemaerts zoon Frederick bundelde zijn tekeningen en bracht ze uit als tekenboek dat als studieboek werd gebruikt. Het tekenboek wordt uitgelicht op de entresol en biedt meer verdieping.

Het Bloemaert-effect is een overtuigende tentoonstelling die je kennis laat maken met een andere kant van de Hollandse Gouden Eeuw en Bloemaert in zijn welverdiende spotlight zet.

Slammen
Op elk slam-NK is al snel duidelijk dat goede poëzie alleen niet genoeg is. Zoals de titel al zegt, speelt de voordracht een belangrijke rol bij de beoordeling van zowel jury als publiek. Van papier lezen is niet de bedoeling – inhoud en non-verbale overtuigingskracht wegen even zwaar tijdens het NK. Slammen is dus geen voorlezen, maar de dichter moet het publiek meevoeren. Dit lukte de elf finalisten zaterdag met wisselend succes; een enkeling had toch een spiekbriefje mee genomen.

Herkenbaar jasje
Ook dit smokkelen behoort na tien jaar tot de formule van het NK, dat inmiddels een herkenbaar jasje heeft gekregen: de hele avond staan, aandachtig luisteren, een uitbundig publiek, eerlijk jurycommentaar en een heftige battle op het eind. Het NK vormt een prettige mix van diepgang en plezier. Humor, politiek engagement of juist iets plats als de stoelgang passeerden de revue. De krachtige versregels blijven na afloop in het brein van de toeschouwer kleven.

Een paar van die krachtregels werden de zaal in geslingerd door Jee Kast (“Ik kom pas buiten als het kompas een nieuwe richting vindt“) en winnares Kira Wuck (“Alles waar je net doorheen past kun je niet negeren“). De bezoeker was keurig op de hoogte van de elf finalisten uit de verschillende provincies door het handige programmaboekje met achtergrondinformatie. Ook de charismatische presentatoren, voormalige winnaars Daan Doeshborg en Ellen Deckwitz, stonden hierin vermeld.

Beoordeling
Alleen de jury miste in het programmaboekje. Deze bestond uit de dichters Wim Brands, Menno Wigman en Jaap Blonk. Hun commentaar varieerde van ‘te poëtisch’ tot ‘authentieke gekte’, wat niet altijd bij alle bezoekers in de smaak viel. Het publiek kon echter zelf ook weer de uitslag beïnvloeden door de applausmeter die – na de ophef over het slecht functioneren van vorig jaar – was onderzocht en bijgesteld, zo verzekerde het Poëziecircus de toeschouwer. Dit bleek juist: na twee afvalrondes bleven Boris de Jong en Kira Wuck terecht over in de finale.

Boris de Jong, die zich nog zwak door de afvalrondes heen sloeg, liet zich in de eindbattle van zijn sterkste kant zien en verpulverde vriend en vijand met een overtuigende voordracht. Hoewel Kira Wucks teksten inhoudelijk tot de sterkste van de avond behoorden, was haar voordracht onzeker en minder overtuigend. Toch gaf het publiek het minieme voordeel van de twijfel aan Wucks verzen, waarmee de 33-jarige 1000 euro prijzengeld en de Gouden Vink (vernoemd naar Simon Vinkenoog) in ontvangst mocht nemen. De verslagen De Jong ging met 250 euro naar huis.

Charme
Terecht? Nee, Wuck was één van die smokkelaars met een spiekbrief en dat hoort niet bij een battle. Maar zelfs deze uitslag draagt bij aan de charme van het NK. Het publiek beslist uiteindelijk – al dan niet gestuurd door jurycommentaar – en de eeuwige strijd tussen voordracht en inhoud was ook dit jaar weer aanwezig.

Het NK Poetry Slam stond voor de tiende keer garant voor een gezellige avond met diepgang. Het bevestigt maar weer dat luisteren naar metaforen en beeldspraak prima samengaat met een glas bier.

Het ene moment zit je op de tribune in een theaterzaal, het volgende moment kijk je naar een voorstelling vanuit een tent in de tuin of een container op de stoep. Tijdens de laatste editie van het Utrechtse Festival Yo! Opera worden alle ruimtes in Huis aan de Werf benut om de diversiteit van opera te tonen. Het festival heeft zich de afgelopen tien jaar ingezet om jongeren op een leuke manier in aanraking te brengen met opera. Naast de wat langere voorstellingen van 45 minuten, zijn er een hele hoop Short Opera’s te zien.

One-man performance
De sfeer tijdens het niet-uitverkochte concert in het Utrechtse Tivoli aan de Oude gracht is relaxt. Het publiek, van verschillende leeftijden en afkomst, deint mee op de eerste paar rustige nummers die een beetje jazzy klinken. Naast jazz hoor je ook de soul, blues, folk en reggae-invloeden terug in de muziek van Midon. Het publiek komt pas echt los wanneer hij de eerste paar klanken laat horen van zijn bekende hit Sunshine (State of Mind, 2005).

De eerste paar zinnen zingt hij a capella en vervolgens gaan het publiek en de band met hem mee. Zijn band bestaat slechts uit één basspeler, één drummer en zonder vocals: zelf speelt hij met één hand akoestisch gitaar en met zijn andere hand djembe. Hij weet als geen ander een one-man performance neer te zetten wanneer hij ook nog met zijn mond levensechte trompetgeluiden weet te produceren. Het publiek gaat uit zijn dak voor dit muzikale wonder en Midon geniet zichtbaar van de reacties.

Grote sterren
Raúl Midon werd geboren in New-Mexico en heeft Argentijns en Afrikaans bloed. Vanaf zijn vierde levensjaar begon hij gitaar en drum te spelen en studeerde hij later jazz op het conservatorium in Miami. Hij was voor het eerst in Nederland te zien op het North Sea Jazz festival in 2007. Daar trad hij op met de Afro-Amerikaanse R&B- soul zangeres India Arie. Daarnaast toerde hij met Shakira en werkte hij samen met onder anderen Alejandro Sanz, Julio Iglesias, Jason Mraz en zijn eveneens blinde idolen Stevie Wonder en José Feliciano. Maar Midon doet niet onder voor deze groten en past er prima tussen.

“Hij doet me denken aan een mix van Ray Charles en Stevie Wonder”, zegt Elaenaes (26) uit Utrecht. Ook namen als James Brown en José James worden genoemd. Met een paar vrienden staat Elaeneas voor de bar een paar biertjes te drinken. ‘Hij is zo ontzettend muzikaal. Het is heerlijk, ik had nog nooit van hem gehoord tot vandaag.’

Nieuw geluid
De Amerikaanse zanger maakte zijn entree in de muziekwereld met zijn debuutalbum State of Mind uit 2005. Daarvoor maakte hij al drie albums en nu verovert hij de wereld met zijn laatste album Synthesis uit 2009. Voor het eerst kon Midon zelf zijn nummers opnemen en editen: een audioprogramma voor blinden maakte dat mogelijk. Met Synthesis gaat Raúl Midon met een nieuw latin en flamencogeluid terug naar zijn roots. Nummers als ‘Everyone deserves a second chance’ en ‘Don’t take it that way’ maken het album swingender dan State of Mind.

Maar het album bevat ook veel rustig nummers en special-effects heeft hij daarbij niet nodig: met slechts een simpel spotlight weet hij met Bonnie’s song en When you call my name het publiek te pakken en muisstil te krijgen op het juiste moment. Wanneer hij het publiek vertelt waar zijn album over gaat zegt hij: “It’s about how you can be very angry with somebody and still love them. Or how you meet people who teach you things, but you don’t want to be like them. I’m talking about how I feel about the world and how I fit into it.” En de staande ovatie aan het einde van de avond vertelt dat hij daar perfect in past.

Miss Saigon speelt zich af tijdens de oorlog in Vietnam. Een Amerikaanse militair, Chris, wordt tijdens zijn verblijf verliefd op de Vietnamese prostituee Kim. Tijdens de evacuatie uit Vietnam verliest het koppel elkaar uit het oog. De jaren gaan voorbij en Chris trouwt met de Amerikaanse Ellen. Maar wanneer hij hoort dat Kim nog leeft en dat hij de vader is van haar kind, keert hij terug naar Vietnam en neemt hij Ellen mee. De confrontatie leidt tot hoge spanningen met een tragisch einde.

Sterke emoties en krachtige zang
Na-Young Jeon (Kim) en Ton Sieben (Chris) tonen een sterke emotionele zeggingskracht. Zo spatten vonken van het toneel wanneer zij een van hun engelachtige duetten laten klinken. Bij elke zoen die ze elkaar geven, kan je niet anders dan je warm voelen van binnen. Een traantje wegpinken is dan ook onvermijdelijk bij het tragische einde.

Ondanks de prachtige zang blijft het jammer dat de gezongen dialogen hier en daar tot vreemde intonaties en zinsconstructies leiden. De solo’s van Brigitte Heitzer (Ellen) raken het niveau van aria’s uit een opera. Hoewel de duidelijkheid van de tekst enigszins verloren gaat, zorgt de krachtige harmonische zang van het ensemble voor kippenvel.

Indrukwekkend maar over de top
Zoals je kunt verwachten van een Joop van den Ende-musical is er ook bij deze productie gebruik gemaakt van een indrukwekkend en een complex toneelbeeld. Zo is er bij Miss Saigon veel werk besteed aan multifunctionele decorstukken.

Het is bijna niet voor te stellen hoeveel functies enkele ingenieuze decorstukken hebben. Zo worden tijdens een ‘flashback’ naar de evacuatie uit Vietnam, de situaties aan beide kanten van het hek laten zien door eenvoudigweg de hekken zelf op het toneel naar binnen en buiten te draaien.

Bijzonder realistisch is het moment waarop, door uitstekende geluidseffecten, een militaire helikopter over het publiek lijkt te vliegen en via een videoprojectiescherm op het toneel lijkt te landen. Het is filmisch en over de top, maar blijft zeker indrukwekkend.

Door de naadloze timing in het wisselen van decors, word je meegezogen in de mysterieuze Aziatische sfeer op het toneel. De huisconstructies van bamboe en de met neon verlichte uithangborden creëren een klein Vietnam in het Utrechtse Beatrixtheater.

Stanley steelt de show
Het verhaal kent niet bepaald een ‘happy ending’ en van al die hartverscheurende emoties krijg je toch al snel zin in een oppepper. Ook aan het humoristische element is gedacht. De glitter and glamour ligt in de handen van Stanley Burleson. Zijn sterke timing en onweerstaanbare charme laten menig toeschouwer schuddebuiken.

In zijn rol als regelaar van ‘vrouwelijk vermaak’ is hij helemaal in zijn element. Vooral tijdens de song The American Dream steelt hij de show. Onder felgekleurde spotlights, omringd door schaars geklede vrouwen, tientallen dansers en zelfs een witte cabrio maakt hij van Miss Saigon een compleet spektakel.

Bruisende energie
Kleding valt vanaf het plafond op het podium. Wijde broeken, T-shirts en sneakers liggen verspreid over de vloer. De zaal bruist van de energie wanneer de dansers het podium opkomen om de kleding aan te trekken. Het liefst sta je op en dans je mee met de harde muziek die door een uitverkocht Beatrixtheater in Utrecht schalt. Wanneer iedere danser zichzelf introduceert door een solo stukje te dansen, joelt het publiek op zijn hardst. De jongens en meiden op het podium stralen en nemen het luide applaus zorgvuldig in ontvangst.

Van Lady Gaga tot Bee Gees
Het overgrote deel van de choreografie is gericht op jongeren en bevat street- en breakdancemovies als locking en popping. De ‘dans van de 21^e eeuw’ wordt ondersteund door muziek van onder anderen Lady Gaga, Michael Jackson, Snoop Dogg en Justin Timberlake. Maar ook de oudere dansliefhebbers komen tijdens deze show aan hen trekken: de choreografie wordt vaak afgewisseld met moves uit de jaren ’70 en ’80. Het hele publiek gaat dan ook uit hun dak wanneer vier dansers in een flowerpower outfit losgaan op muziek van de Bee Gees.

De dansers laten zien dat ze van alle markten thuis zijn: ook ballet, capoeira en tapdans komen terug in de show. Dat doen ze continu met een blije uitdrukking op hun gezicht en brengen dat gevoel ook bij het publiek over. Hoewel ze naast dansen niet acteren hebben de dansers toch veel interactie met de zaal. Zo worden er toch kleine toneelstukjes opgevoerd of verhalen verteld door middel van dansbewegingen en de wisseling van outfits. Een badjas om een ochtendritueel uit te voeren en witte jassen met shuttershades om wetenschappers na te spelen.

Wereldwijd talent
Blaze is geregisseerd door topchoreograaf Anthony van Laast van West End. In 2005 regisseerde hij de streetdanceshow Bounce en laat deze stijl van dansen nog verder ontwikkelen in Blaze. Na een serie audities waarvoor wereldwijd zo’n 400 kandidaten zich opgaven, werden er uiteindelijk twaalf dansers geselecteerd. Ze komen uit alle hoeken van de wereld: Frankrijk, Luxemburg, Duitsland, Engeland, Denemarken, Portugal en Nederland. Jomecia Oosterwolde zit al bij het dansgezelschap sinds de start in 2009, maar tijdens deze tour is nu ook Angelo Pardo toegevoegd. Hij werd bekend door de Nederlandse versie van So You Think You Can Dance en The Ultimate Dancebattle, waarin hij samen met Jomecia met topchoreografen uit Nederland en België mocht samenwerken.

Koffers en dozen
Ook voor deze streetdanceshow heeft van Laast de vijf beste choreografen uit Engeland en Amerika gevonden. Daarnaast is de set een belangrijk onderdeel voor de blijvende interactie tussen dansers en decor. Het decor voor Blaze bestaat uit opgestapelde koffers, dozen en laatjes waar de dansers in verdwijnen of uitkomen. Het geeft de show de look en de feel van de straat en de dansruimte wordt niet alleen beperkt door de vloer: er kan nu op verschillende hoogtes gedanst worden. Omdat er zo veel aandacht is besteed aan elk detail, maakt dat van Blaze een bijzondere en unieke show.

Ondanks de staande ovatie aan het einde reageren sommige toeschouwers minder positief. ‘Het was bijna exact dezelfde show als vorig jaar. Alleen de nieuwe dansers brachten wat nieuws op de vloer’, aldus Neshon (24) uit Utrecht. Maar ook zonder vernieuwd repertoire blijft de show een sensatie. ‘Volgende keer ga ik absoluut weer. Zoiets straks heb ik nog nooit gezien.’

De ‘standaardversie’ van Het Zwanenmeer vertelt in vier aktes het verhaal van de tragische liefde tussen Prins Siegfried en de Zwanenkoningin Odette. Als Prins Siegfried zijn 18e verjaardag viert, vertelt zijn moeder dat hij een vrouw moet zoeken. Tijdens de jacht, bij een afgelegen meer, valt zijn oog op de zwanenkoningin Odette. Ze vertelt hem over de betovering van tovenaar Von Rothbart: alleen door de liefde van een man met een zuiver hart kan ze weer een mens worden. Voordat de Prins kan antwoorden, drijft de slechte tovenaar de twee geliefden uiteen.

De volgende dag wordt de Prins gedwongen een bruid te kiezen, maar hij blijft trouw aan Odette. Von Rothbart presenteert daarop zijn dochter Odile, vermomd als Odette, aan de Prins. In blijdschap verklaart de Prins haar de liefde. Dan onthult Von Rothbart Odile’s ware identiteit en Prins Siegfried heeft direct spijt van zijn belofte. Odette heeft alles gezien en vlucht terug naar het meer. De Prins volgt haar en legt alles uit, en zij vergeeft hem direct. Maar Von Rothbart, als roofvogel, en Odile, als zwarte zwaan, eisen dat Siegfried zijn belofte houdt.

Het einde kent vele versies. Eén van de bekendste is dat de Prins en Odette kiezen voor een gezamenlijke dood en zich verdrinken in het meer. Ook Von Rothbart en Odile vinden de dood. In de versie van Rudi van Dantzig sterft alleen Prins Siegfried aan een verdrinkingsdood, terwijl hij probeert Von Rothbart te trotseren.

Geen vrouwen of zwanen, maar idealen
Choreograaf Rudi van Dantzig, voormalig artistiek leider van Het Nationale Ballet, liet zich voor deze bewerking inspireren door de muziek van Tsjaikovski. Met de ‘standaardversie’ uit 1895 van Marius Petipa en Lev Ivanov als basis, heeft Van Dantzig ervoor gekozen de witte en zwarte zwaan niet alleen als vrouwen neer te zetten maar ook als idealen. Prins Siegfried laat zich verleiden door de zwarte zwaan Odile, het symbool voor kapitalisme en sensualiteit, waardoor hij de witte zwaan Odette, als het symbool voor oprechtheid en eenvoud, volledig uit het oog verliest.

In deze versie krijgt de beste vriend van de Prins, Alexander, een bijzondere rol. Hij organiseert een verjaardagsfeest voor Siegfried. Ook is hij degene die Prins Siegfrieds ontzielde lichaam vind. Zoals in het programmaboekje wordt omschreven, zullen de idealen van Siegfried voortleven in Alexander.

Imperfectie maakt perfect!
Een romantisch ballet dansen is hard werken: alles moet lijken alsof het niets is. Dat is waar in dit meesterwerk naar is gestreefd. Zo vormt het zwanenensemble een harmonisch geheel en laat het fantastisch georganiseerde formaties zien.

Bij het zien van de solo’s en duetten van Jozef Varga als de Prins, James Stout als de tovenaar en Larissa Leshnina als de witte én zwarte zwaan, valt je mond spontaan open. Toch is het juist de imperfectie, het schoonheidsfoutje hier en daar, die Het Zwanenmeer zo indrukwekkend maakt. Het laat je beseffen dat je naar iets wonderbaarlijks kijkt, dat zich in het hier en nu voor je ogen afspeelt.

Een majestueus droombeeld
Wat het droombeeld afmaakt zijn de majestueuze decorstukken van Toer van Schayk. Het decor van het kasteel en het bos zijn net 17e eeuwse schilderijen. De bomen op de coulissen en de pilaren in de kasteelmuren tonen prachtige kleuren en geven het toneelbeeld ongekende diepte en mysterie.

Toevoeging?
En wat voegden die nieuwe festivallocaties toe aan het ambitieuze GDMW Festival? Na een zinnenprikkelende avond kan gesteld worden: veel sfeer.

De funky rockband Half Way Station zorgde in Theater Kikker voor een knallende opening met opzwepende, vrolijke liedjes die gespeeld werden op bijzondere instrumenten (zoals de zelfgemaakte ‘bas’: een plastic instrument in elkaar geknutseld met een omgekeerde wastobbe en een plastic buis met draad, waaraan vrolijk geplonkt werd).

Na het spetterende optreden van Half Way Station en een introductie van de presentator van de Grote Zaal, Oscar Kocken, kon het publiek zelf haar pad uitstippelen door het gevarieerde festivalaanbod. Je kon bijvoorbeeld na de opening in de Grote Zaal blijven zitten om publiekstrekker Peter Buwalda in samenwerking met Half Way Station te aanschouwen, die voorlas uit zijn populaire debuut Bonita Avenue, of je kon één van de andere festivallocaties ontdekken.

Gevarieerd aanbod
De keuzes waren soms moeilijk te maken, want er lonkte zoveel moois in het gevarieerde aanbod. De programmering stak echter slim in elkaar, zodat er voor ieder wat wils was op elk tijdstip.

De individuele route was al snel uitgestippeld: eerst naar Marijn Sikken luisteren, de winnaar van de schrijfwedstrijd Write Now!, die het prachtige verhaal ‘Bal’ voorlas tussen de kledingrekken in Daens. Met messcherpe zinnen vertelde zij over Dirkje, een jongetje met het syndroom van Down, waarover de hoofdpersoon simpel opmerkt “dat mensen die anders zijn dan wij altijd maar voor even leuk zijn”.

Daarna was er de mogelijkheid om in lunchzaak Bigoli naar Venlose carnavalliedjes en –verhalen te luisteren, ten gehore gebracht door Frans Pollux en Jan van Mersbergen. Sidney Vollmer, Utrechts trots die voorlas uit zijn absurde boek Alles ruikt naar chocola, wisselde het duo af met een dosis humor door een scene voor te lezen waarin de hoofdpersoon tijdens het tweede huwelijk van zijn moeder haar trouwring doorslikt terwijl het ja-woord aan de gang is.

Publiekstrekkers
Andere publiekstrekkers waren ook aanwezig, zoals beroemd cabaretier Kees van Kooten en literaire grootheid Renate Dorrestein. Toch zorgden juist de minder bekende namen vaak voor een aangename verrassing, zoals het duo Ype +  Willem, dat een workshop over fotostrips gaf. In hun uiterst geestige presentatie wisten zij een ongedwongen en luchtige sfeer onder het publiek te creëren, dat er zin in had.

Want het publiek was hier en daar toch afwezig: GDMW Festival verdient veel meer bezoekers, zeker nu er meerdere locaties aan het programma zijn toegevoegd. De sfeer was gemoedelijk, de organisatie was tot in de puntjes geregeld en de kwaliteit van de optredens lag hoog.

Rijker
Utrecht is een hoogstaand cultureel festival rijker met het GDMW Festival, zeker in deze uitgebreide vorm. De extra locaties zorgen voor een nieuwe dimensie, die het nóg leuker maakt om naar fijne optredens te komen kijken. Het vernieuwde GDMW Festival voelt daardoor als een feestje.

Volgend jaar is het GDMW Festival terug in Utrecht. Gaat dat zien!