Daar zit zeker wat in. Tussen de tenten van waaruit harde technobeats klinken, hebben creatievelingen zich flink uitgeleefd. De aanblik alleen al maakt dat er eigenlijk geen zon nodig is voor een vrolijke sfeer. Het terrein verandert op zaterdagavond – nadat regenwolken zich boven Roermond dreigend samenpakken - in een bescheiden modderbad. Maar niet voordat De Jeugd van Tegenwoordig zijn status als publiekstrekker op de Mixed Main stage waarmaakt. Tussen de buien door zet elektropunk ‘feestbataljon’ Bonaparte de boel vervolgens compleet op z’n kop, en laat Goose het inmiddels aardig doorweekte publiek nog eens flink dansen in de regen.

‘Zon’dag
De volgende dag begint voortvarend. Het optreden van de altijd vrolijke Krystl (3FM Serious Talent in 2010) doet de zon spontaan doorbreken. Ook de Haagse formatie Splendid zweept het publiek op met pop/rocksongs met een vleugje soul en reggae. Veel beter kan de laatste dag van Solar niet beginnen. Een sfeerimpressie in beeld!

Pas toen je ging studeren durfde je dus over een carrière in de muziek na te denken, was die gedachte niet eerder bij je opgekomen?
“Stiekem wilde ik het natuurlijk heel graag. Maar toen mijn basleraar zei dat ik moest proberen, had ik nog niet echt nagedacht over een carrière ofzo. Op een gegeven moment moet je toch gaan nadenken wat je echt wilt en toen dacht ik van, wel verrek muziek is toch wel het aller-leukste. Ik heb de wens om muzikant te worden echter nooit hard uitgesproken, het was een stil verlangen. Nu het gelukt is, ben ik er echt super blij mee.”

Was er iets wat je aantrok tot de popmuziek?
“Mijn ouders stimuleren het van harte, maar zijn zelf geen muzikanten. Mijn zus en ik moesten eerst op blokfluitles en daarna mochten we beginnen met gitaar. Ik kwam er snel achter dat de basgitaar echt meer mijn ding is. Waar het vandaan komt weet ik niet, maar het instrument ligt me gewoon.”

Waar ben je op dit moment in muzikaal opzicht mee bezig ?
“Ik heb sowieso twee bands op het moment. Een daarvan is The Yards, een rauwe soul band. De andere is Little Miss Jane, een blues-rock band waarmee ik de laatste tijd redelijk veel optreed. En daarnaast speel ik ook als bassist in de band van Lisa Lois. Die ken je misschien wel van X-Factor.”

Hoe kijk je tegen de invulling van je muzikale carrière aan?
“Die eigen bandjes zijn echt mijn eigen keuze. Het werk met Lisa is ook een eigen keus, maar daar ben ik voor gebeld door haar bandleider. Het is natuurlijk geweldig om dat te mogen doen. Met eigen bandjes verdien je gewoon niet zoveel in het begin, dat is vooral investeren in de toekomst.”

Wat is het grootste verschil tussen mannelijke en vrouwelijke muzikanten?
“Ik merk niet zoveel verschillen, het gaat eigenlijk wel goed onderling. Ik zit nu in twee bands met alleen maar mannen. Negen van de tien muzikanten in bands zijn toch mannen, dus daar zit je als vrouw toch aan vast. Ik werk nu natuurlijk wel samen met Lisa en daarnaast heb ik ook eerder een vrouwenband gehad en dat werkte ook prima. Ik ben het gewoon gewend zo.”

Was het moeilijk om een carrière op te bouwen als vrouwelijke popmuzikant?
“Wat ik steeds merk, is dat mensen bij optredens vaak verbaasd zijn dat ik basgitaar speel. Als ik ergens binnenkom, denken ze toch automatisch dat ik de zangeres ben. Als ik zelf drie mannen en een vrouw het podium op zie lopen, denk ik ook automatisch dat de vrouw in het gezelschap de zangeres is. Dat is toch een soort van gouden regel. Maar ik denk dat het alleen maar een leuke bijkomstigheid is dat ik een vrouwelijke bassist ben. Het is gewoon een beetje speciaal. Wij vrouwen kunnen dit ook.”

Wat zijn je plannen voor de toekomst?
“Ik wil eerst een solo EP maken. Dat wordt echt iets van mezelf, waar ik de touwtjes in handen heb. Dat vind ik wel tof, dat ik echt mijn eigen stijl kan spelen. En daarnaast gewoon met alle bands zoveel mogelijk optreden, dat is ook wel een doel voor de toekomst.”

Kun je aangeven wat het muzikantenleven voor jou zo speciaal maakt?
“Ik heb vrij snel na mijn studie op toffe podia gestaan. Het mooiste moment was toch wel bevrijdingsfestival vorig jaar, toen ik samen met Lisa Lois en de band voor tienduizenden mensen speelde. Ik vind het een leuke wereld, maar de onzekerheid vind ik soms lastig. Het is vooral doen. De kansen die je krijgt moet je goed benutten en dat heb ik tot nu toe ook wel goed gedaan.”

Maar wat moeten we ons nou voorstellen bij een ‘creatief cross-over festival’?  Nou, combineer Valtifest met Lowlands, gooi er een vleugje Parade bij en druk daar vervolgens het stempel van Extrema op. Drie dagen feest, muziek,  vertier en bovenal: gezelligheid. Het festival vormt op zichzelf een surrealistische wereld. De boten op het water en het overzicht over het terrein maken dat gevoel helemaal compleet.

Naast de camping, waar gasten voor een ‘3- daagse vakantie’ hun tent, caravan of camper konden stallen, was de ingang van het grote feest. Bij binnenkomst liep men vrijwel direct tegen het Rauw Lab van Joost van Bellen aan. In Utrecht en Amsterdam is hij voornamelijk bekend als artistiek leider van de ‘Roxy’ en de feesten ‘Speedfreax’ en natuurlijk ‘Rauw’.  Van Bellen had in deze hangar allerlei upcoming artists uitgenodigd om te komen experimenteren met electro, dubstep en techno.

Zelf was de meester het werk nog niet verleerd. Zoals altijd stond een trouwe schare van fans vooraan bij het podium. Door de mix van stijlen blijft Van Bellen een constante factor in de electro-scene, waar het voornamelijk draait om het verleggen van de grenzen en steeds iets nieuws bedenken. De lappen en lampen aan het plafond, ‘freaks’en spoken en een grote hoeveelheid Post-its maakten de hangar tot een ludieke circusact. Gek is goed, dat is het credo.

In dezelfde zone als het Rauw Lab was tevens een ouderwetse spiegelzaal van de kermis opgezet. Dit was de plek waar de Nederlandse hip-hop de scepter zwaaide, met namen Zwart Licht, Jiggy Dje, Space Kees en Winne.

Op de mainstage trad een divers aantal grote artiesten op. Van hiphopformatie Fakkelteit, de dance acts Baskerville, Junkie XL en Boys Noize tot zangeres Caro Emerald. Het knallende optreden van de Britse Audio Bullys sloot de zaterdag van Solar af. Om half tien had een groot aantal toeschouwers zich verzameld rond het podium; velen hadden gewacht op dit moment. Dit jaar bracht het duo een nieuw album uit, getiteld Higher than the Eiffel.  De combinatie van DJ Tom Dinsdale en zanger/ tekstschrijver Simon Franks mixten het nieuwe werk (‘The Future belongs to us’) met het oudere. Hits als ‘Generation’, ‘I’m in love’, ‘Snake’ en ‘We don’t care’ blijven toch bekender voor de toehoorders. Bij inzet van sample’s van deze nummers zong het publiek uit volle borst mee.

Ondertussen ging ook in de Techy Tent het dak eraf met Secret Cinema B2B, Egbert en de Duitse Chris Liebing. De commerciëlere dance was vertegenwoordigd in de ‘House of House’ waar de meeste bezoekers naartoe kwamen. Op zaterdag traden Hardwell, Sunnery James & Ryan Marciano, Erik E en Funkermann op. Allemaal Nederlandse DJ’s die het publiek in de open lucht opzweepte.

Tussen al deze stages was het alsof je je in een ‘neverland’ voor volwassenen waande, waar iedereen weer even kind kon zijn. Hier bevond zich namelijk de ‘speeltuin’ voor het collectief van VAgEgASTEN. Dit is een gezelschap bestaande uit 15 kunstenaars bekwaam in verschillende kunsten, maar voornamelijk schilderen. Zowel de kleurrijke taferelen als de diversiteit aan mensen, maakte het Solar Festival tot een bont geheel.

Alle ingrediënten voor een geslaagd festival waren aanwezig. Ondanks het wisselvallige weer trotseerden deze mensen met gekleurde poncho’s de regenspetters. De sfeer bleef gemoedelijk en gezellig. De kracht van Solar zat dus niet alleen in het weer; maar in de ongelofelijk positieve vibe.

Op 6, 7 en 8 augustus worden de oevers van de Maasplassen ingenomen door het crossover evenement Solar Weekend Festival van Extrema. Samen met BNN presenteert Solar een moddervette line-up met meer dan driehonderd artiesten, veel creatieve initiatieven en driehonderdvijftig Solartistiekelingen. Verdeeld over meer dan tien area’s en net zoveel creatieve dorpen. De ultieme minivakantie in Roermond!

Deze prijsvraag loopt t/m 2 augustus 2010

Simone van der Vlugt begon haar schrijverscarrière vijftien jaar geleden met het schrijven van historische jeugdromans. In 2004 debuteerde zij met haar eerste thriller De reünie. Het succes was overweldigend en al snel volgden er meer. Haar thrillers zijn meerdere malen genomineerd en bekroond. Op klaarlichte dag is Van der Vlugts zevende thriller.

In Op klaarlichte dag maken wij kennis met Nathalie en Julia. Nathalie is samen met haar baby op de vlucht voor haar gewelddadige ex-vriend. De lezer volgt Nathalie in haar bloedstollende tocht door Nederland, Duitsland, Zwitserland en Italië. Tegelijkertijd volgen wij het leven van Julia, rechercheur bij de politie in Roermond. Zij is ingeschakeld om de moord op een stel in de wijk Donderberg te onderzoeken. Halverwege het boek ontmoeten de hoofdpersonen elkaar, met noodlottige gevolgen.

De cover van het boek is een bewegende foto van een moeder met een baby. Het geeft een gevoel van onrust en haast. De kaft sluit dan ook perfect aan op het eerste deel van het boek. De stukken over de vlucht van Nathalie hebben veel vaart. Dit in combinatie met de vlotte schrijfstijl van Van der Vlugt zorgt ervoor dat de lezer wordt meegezogen en het boek niet meer weg kan leggen. Telkens vraagt de lezer zich af hoe het verhaal nu toch verder gaat lopen. Het is de kracht van Van der Vlugt om haar hoofdpersonen uit de meest hachelijke situaties te krijgen, zonder daarbij al te veel aan geloofwaardigheid in te boeten. Wat overigens niet wil zeggen dat alle plotwendingen even realistisch zijn.

De lezer wordt continu op het verkeerde been gezet. Tot vlak voor het einde heeft de lezer geen enkel idee hoe de situatie nu in elkaar zit. Dit geldt ook voor de karakters van de hoofdpersonen. Naarmate het verhaal vordert, leer je Nathalie en Julia beter kennen en lees je veel over hun gevoelens en hun beweegredenen. Desondanks blijven ze je tot het einde verrassen en maken zij andere keuzes dan verwacht.

Op 35 bladzijden voor het einde van het boek bereikt het verhaal een dood punt. Bijna alle vragen zijn beantwoord, maar het verhaal kabbelt verder. De aanhouder wint, want zoals het Van der Vlugt betaamt, weet ze in de laatste vijf bladzijden van het boek het verhaal toch nog een andere wending te geven. Een totaal onverwacht einde is het resultaat.

Voorstel: ophouden met de eeuwige discussie over de vraag of de boeken van Van der Vlugt literair mogen worden genoemd, maar je gewoonweg mee laten zuigen in het spannende verhaal. Van der Vlugt levert met Op klaarlichte dag vooralsnog haar beste psychologische thriller af.