In War Horse ontstaat er een onbreekbare band tussen de Engelse boerenzoon Albert en het prachtige paard Joey. Wanneer de Eerste Wereldoorlog in 1914 uitbreekt, wordt Joey door Alberts vader aan het Engelse leger verkocht om aan het front in Frankrijk te dienen. Verscheurd door verdriet belooft Albert aan Joey dat ze elkaar terug zullen zien. Dit is het begin van een ongelooflijke reis die Albert en Joey beiden naar de hel op aarde brengt: de loopgraven en slagvelden van de Eerste Wereldoorlog.

Disney-gevoel
De film begint met prachtige shots waarin het Engelse landschap en de natuur goed tot hun recht komen. Dit staat in sterk contrast met de verschrikkingen die het paard Joey in het door de oorlog geteisterde Frankrijk meemaakt. War Horse is echter niet alleen een oorlogsfilm, het is tevens een film over vriendschap en onvoorwaardelijke liefde tussen mens en dier.

Spielberg is een meester als het gaat om het laten zien van emoties, zelfs bij een paard, die beeldt hij op een prachtige manier uit. Dit zorgt soms wel voor een hoog Disney-gehalte, ook omdat het extreme geweld en de slachtingen niet expliciet in beeld worden gebracht. Het geweldige camerawerk van Janusz Kaminski zorgt er daarentegen wel voor dat het soms zoetsappige sentiment niet de overhand neemt.

Paard in de hoofdrol
Steven Spielberg laat zien dat er geen mensen nodig zijn om een film te dragen. De paarden die Joey vertolkten verdienen zeker een Oscar. De kijker voelt de emotie van het paard en leeft mee vanaf zijn geboorte in het lieflijke Devon. War Horse laat de verschrikkingen en geweld zien van de Eerste Wereldoorlog, één van de donkerste bladzijden uit de wereldgeschiedenis. Maar de film toont ook de wilskracht en de liefde tussen mens en dier. De film is een ode aan alle paarden die in deze oorlog vochten en sneuvelden.

Schoonmaakster Emma (Ingeborg Elzevier) werkt al veertig jaar voor meneer Kalsbeek (Bram van der Vlugt). Een man die twee maanden minister is geweest, en het daar jaren later nog steeds over heeft. Al zijn geklaag, gezeur en commentaar heeft Emma aan moeten horen, elke dag weer. Emma verdient net genoeg om voor haarzelf en haar kleinzoon Maarten (Wouter de Jong) te kunnen zorgen. Maarten moet maar eens wat gaan doen met zijn leven vindt minister Kalsbeek. Een schuurtje in brand steken bijvoorbeeld, om zo aan een werkproject voor criminelen mee te kunnen doen. Dit idee wordt al vrij snel in het begin van het toneelstuk geopperd, maar wordt pas later gezien als een bruikbare tip.

Kies je voor de baas of voor jezelf?
Emma wordt plotseling door Kalsbeek ontslagen. Dus wanneer Maarten bewijsmateriaal vindt van een fraudezaak waar Kalsbeek bij betrokken is, worden de verhoudingen op scherp gezet. Kalsbeek kan alles kwijtraken wat hem lief is. Verraadt Emma de man bij wie ze veertig jaar lang in trouwe dienst is geweest, of is ze nu voor één keer trouw aan zichzelf?

Bram van der Vlugt is overtuigend als louche, corrupte maar charmante (ex)minister die alles naar zijn hand probeert te zetten. Welk idee meneer Kalsbeek ook oppert: in eerste instantie geloof je als publiek dat hij echt het beste voor heeft met Emma en haar kleinzoon. Maar eigenbelang gaat voor alles, dat blijkt wel uit de vele teksten en verrassende wendingen die dit toneelstuk rijk is.

Chantage tegenover trouwe dienst
Schoonmaakster Emma lijkt op het eerste gezicht ietwat dom en oppervlakkig, maar dankzij de speelstijl van Ingeborg Elzevier worden langzamerhand ook wat andere karaktertrekjes van Emma zichtbaar. Zo kan dat domme en oppervlakkige gedrag ook heel goed een act zijn, van iemand die alleen maar ‘speelt’ dat ze een zorgzame geïnteresseerde schoonmaakster is. Elzevier laat haar personage zelfs in momenten van stilte nog boekdelen spreken. Het ene moment weet ze medelijden op te wekken, het volgende moment deelt ze meedogenloos de genadeklap uit.

Niet alleen verbaal zit de voorstelling goed in elkaar, ook alle drie de acteurs weten een geheel eigen invulling aan hun rol te geven. Zo wordt Maarten (Wouter de Jong) neergezet als een ietwat naïeve jongen, maar wel iemand die de touwtjes maar al te graag in handen neemt.

Rechtop slapen
Het decor is eenvoudig maar zorgt wel voor de nodige afleiding. Op het toneel staan slechts een bank en een stoel: de huiskamer van Kalsbeek. Met vlak daarnaast een tafel en een bed: de woning van Emma en Maarten. Simpel maar doeltreffend, want de wijze waarop deze decorstukken bespeeld worden, zorgt voor hilarische momenten.

Wanneer Maarten en Kalsbeek onderhandelingen willen voeren over of Kalsbeek wel of niet voor de rechter gedaagd zal worden, valt er een korte stilte. Dit omdat er even een aanloop genomen moet worden zodat beide personen op de rechtopstaande bank kunnen klimmen. En dan maar goed vasthouden, om te voorkomen dat je er niet af lazert. Slapen in een rechtopstaand bed, is trouwens ook niet zo makkelijk als het lijkt.

Emma’s Feest
‘Ik heb bestaan. Onzichtbaar en bescheiden, maar ik heb bestaan,’ aldus Emma. En dat pakt niemand haar meer af, ook minister Kalsbeek niet. Emma’s afscheid van het schoonmakersbestaan wordt geen knalfeest met bloemen, kaviaar, champagne en duizend gasten. Maar na al dat geklaag, gezeur en gezeik van Kalsbeek te hebben aangehoord, gaat haar afscheid nu eens precies zoals Emma het wil. En dat mag ook wel eens, na veertig jaar…

Yuanyuan is bij het grote publiek vooral bekend vanwege haar choreografie voor de openingsceremonie van de Olympische Spelen van 2008 in Beijing. Nadat in China een lange tijd alleen traditionele theater- en dansvormen waren toegestaan, is het Beijing Dance Theater sinds datzelfde jaar het eerste officiële dansgezelschap voor hedendaagse dans in China.

Soberheid
In Haze (betekenis: damp, nevel, waas) bewegen veertien dansers, zowel mannen als vrouwen, zich in een nevelige ruimte. Ze dragen allemaal dezelfde kleding, behalve dat de mannen ontblote bovenlichamen hebben en de vrouwen niet. Vrijwel alle kleur lijkt uit de ruimte verdwenen. Donkere pastelkleuren overheersen het toneelbeeld. De achterwand van het toneel bestaat uit een groot doek dat doet denken aan een oude muur uit een grot of tempel. Zachte verlichting en een continu actieve rookmachine roepen samen met het decor een romantische en mystieke sfeer op. De muziek die de dansers begeleidt, varieert van klassieke strijkinstrumenten tot ultramoderne elektro-soundscapes. Maar wat bovenal opvalt is de soberheid en ingetogenheid van deze performance.

Wat Haze tot uitdrukking brengt is het zoeken naar een weg door de duisternis in tijden van spirituele verwarring en sociale crisis. Deze onderwerpen zijn enigszins in de dans terug te lezen: de enkeling die zich onttrekt aan de groep of zich erbij voegt, het achter elkaar aan rennen, het plotseling neervallen en door een ander weer overeind geholpen worden. De mimiek van de dansers blijft echter ingetogen en dat geeft de performance een wat oppervlakkig karakter. Toch is het een genot om de dansers zo atletische en krachtig bezig te zien.

Opgevangen door matras
De uitgevoerde bewegingen bestaan voor een groot deel uit vallen en weer opstaan. De dansers laten zich regelmatig stijf naar achteren op hun rug vallen, maar de klap van de val wordt opgevangen door de vloer zelf, die bestaat uit een grote sponsachtige mat. Door het terugverende effect van de dansvloer kan er volop gerold en geduikeld worden, en lijken de dansers zo licht als veertjes. Enerzijds raken ze erdoor uit balans, maar het biedt ook een hoop fraaie mogelijkheden in de dansbewegingen.

Haze laat duidelijk zien dat de Chinezen de schoonheid van moderne dans hebben ontdekt. De sobere en ingetogen performance staat in schril contrast met de traditionele Chinese danskunst en wekt daarom een verrassend westerse indruk. Er wordt krachtig en met toewijding gedanst, maar door de magere emotionele expressiviteit van de dansers blijft het wat vlak. Dat neemt niet weg dat er in Haze prachtige beelden ontstaan, dankzij de spitsvondige terugverende dansvloer en de energie en souplesse van de lichamen van de dansers.

Voordat de studententijd begint, heeft Philip een relatie met Elisabeth. Algauw wordt Philip, tijdens zijn studie, bevangen door de schoonheid van studente Karen met wie hij vervolgens ook een relatie begint. Matt, een brassende student, en Jacob, een aanstaand intellectueel, zijn de vrienden van Philip. Samen zijn ze lid van de Amsterdamse studievereniging Vondel. De roman zet de studententijd neer als de herfst van ieders jeugd. Vooral Jacob ziet het allemaal zwaarmoedig in. Hij beschouwt het studentenleven als de laatste koestering van je leven, daarna kan het alleen maar slechter gaan.

Popsongroman
Niemand in de stad is een popsongroman. Dit genre ontstond rond de jaren ’90 in Duitsland. Inmiddels bezigen nu meerdere Nederlandse auteurs dit genre en is de popliteratuur sterk in opkomst in ons land.

Huffs roman is doordrenkt met titels en songteksten uit naoorlogse popsongs. Deze intertekstualiteit wijst telkens op een bepaald motief of een vooruitwijzing in het verhaal. Zo luistert Philip met zijn vriendin Elisabeth naar het liedje August and Everything After. Hij schaamt zich terwijl ze luisteren naar het lied. Vanaf augustus is er inmiddels veel veranderd in Philips leven als student, zoals de stiekeme relatie met Karen.

Zelfdestructief
Achter de relatie met Karen lijkt een vreemde kracht schuil te gaan die ervoor lijkt te zorgen dat Philip keer op keer gewond raakt, hoewel hierbij vaak ook alcohol, drugs, of geweld in het spel is. Aanvankelijk zijn het kleine ongelukjes waarmee Philip te maken krijgt. Later in het verhaal krijgt hij steeds ernstigere verwondingen. De verwondingen blijken vooruitwijzingen te zijn naar de destructieve relatie met Karen. Als Philip de betekenis van haar naam zoekt, vindt hij als antwoord ‘wild unclean man’.

Philip is tijdens zijn studententijd vooral op zoek naar zijn eigen identiteit. Hij zoekt naar een eigen karakter dat hem houvast biedt, maar zo makkelijk blijkt de zoektocht niet te zijn. Hij is verdwaald:

‘Het is een eind fietsen naar de Indische Buurt en ik verdwaal weer eens. Ik dacht altijd dat ik niet zo’n jongen was die verdwaalt in zijn eigen stad, maar dat ben ik dus wel: verdwaald.’

Tegelijkertijd valt hier tevens de zwakte van de auteur te zien: hij laat te weinig aan de lezer over en schrijft op een te onthullende wijze. Herhaling komt soms te vaak voor. In bovenstaand voorbeeld noemt hij drie maal het werkwoord ‘verdwalen’ in maar twee zinnen. Daarenboven mag Huff ook wel eens een groene appel proeven: in tegenstelling tot wat hij beweert, zijn deze vaak zuur.

Nieuwe held
Wellicht zijn dat de laatste fouten van een jonge auteur. Philip Huff weet met Niemand in de stad een stoere en gevoelige roman neer te zetten die geschikt is voor een breed leeftijdspubliek. Als Huff op deze voet doorgaat, kan hij uitgroeien tot een nieuwe held binnen de Nederlandse literatuur. De poëtische woorden van Joost van den Vondel die terugkeren in het boek, duiden de kracht van Huff wellicht het beste na het lezen van de volledige roman: ‘Eeuwig gaat voor ogenblik.’

In Gesplitst heeft het tekort aan donoren en het abortusvraagstuk geleid tot een Tweede Burgeroorlog in de Verenigde Staten. Met de Wet op het Leven komt er een einde aan deze problematiek, maar door extreme maatregelen. Ouders kunnen hun kind tussen hun dertiende en achttiende levensjaar afstaan als splitser aan de staat. Die haalt hun lichaam uit elkaar zodat alle lichaamsdelen gebruikt kunnen worden voor donorschap. De kerk ziet het zelfs als het ultieme offer aan God. Deze kinderen worden tienders genoemd.

Op de vlucht
Drie jongeren komen elkaar bij toeval tegen en vluchten samen om aan hun doodsvonnis te ontkomen. Connor is een probleemjongen, Risa een wegbezuinigd weeskind en Lev een tiender uit een strenggelovig gezin. Lev is er heilig van overtuigd dat het zijn lotsbestemming is om zichzelf op te offeren, maar begint te twijfelen wanneer zijn priester hem maant te vluchten en hij  jongeren tegenkomt die vechten voor hun leven.

Connor lijkt altijd in de problemen te komen, maar Risa weet hem op het rechte pad te houden. Ze raken verliefd, maar moeten accepteren dat er geen toekomst mogelijk is met elkaar. Samen met honderden andere jongeren komen ze terecht op een kerkhof voor oude vliegtuigen dat onder toezicht staat van een ex-admiraal. Ze lijken daar veilig te zijn, maar dan ontstaat er een opstand onder de jongeren. Risa en Connor belanden alsnog in een oogstkamp, waar ze gesplitst zullen worden.

Splitsproces
Gesplitst is een spannend verhaal dat de lezer af en toe letterlijk koude rillingen bezorgd. Vooral de beschrijving van het splitsingsproces is te afschuwelijk voor woorden. Shusterman maakt ieder plastisch en tragisch detail voelbaar.  Systematisch verwijderen de chirurgen elk onderdeel, terwijl de jongere steeds meer het bewustzijn verliest. Ondanks de lugubere beschrijving is het goed dat dit proces in het boek voorkomt, zodat het niet alleen een vage voorstelling in het hoofd van de lezer blijft.

Perspectief op de thematiek
Naast Connor, Risa en Lev komen ook andere personages aan het woord. Door het perspectief steeds af te wisselen werpt Shusterman op slimme wijze steeds een ander licht op de thematiek.  Leef je voort wanneer je bewustzijn bewaard blijft in de gedoneerde organen? Hoe waardevol is een leven? En wie bepaald wiens leven waardevoller is dan dat van een ander?

Deze ethische vragen bestaan al eeuwen, maar zijn een direct gevolg van de extreme maatregelen van De Wet van het Leven. Ze bieden inzicht in de problematiek van nu, waardoor het boek een maatschappelijke relevantie krijgt. Dat neemt niet weg dat Gesplitst in de eerste plaats vooral een heel spannend verhaal is. Laten we hopen dat dit griezelige toekomstbeeld geen werkelijkheid wordt.

Nederland van nu
Hans van der Meer publiceerde al eerder enkele foto’s onder de titel Het raadsel Nederland in de Volkskrant, maar het NAi toont nu voor het eerst de volledige serie van 114 foto’s. De tentoonstelling schetst een beeld van het huidige Nederland in plaatsen zoals Nunspeet, Mijdrecht, Raalte en Barneveld; gemeentes die de afgelopen jaren aanzienlijk zijn gegroeid. Elke gemeente is in die voortgaande groei op zoek naar haar eigen identiteit, maar in de ontwerpopgave lijkt alleen plek te zijn voor variatie, niet voor vernieuwing. Zo lijken de straten en pleinen in Woerden volgens Van der Meer op die van Valkenswaard, het verschil zit hem enkel in de kleur of vorm van de geplaatste prullenbak.

Treurig
Van der Meer schetst een treurig beeld van hedendaags Nederland  en gedurende de tentoonstelling bekruipt je een gevoel van kneuterigheid en Hollandse zuinigheid. De foto’s tonen een eenzijdig beeld van de Nederlandse verstedelijking door het gehele land. Van der Meer fotografeert winkelstraten, parkeerplaatsen, pleinen en diverse interieurs van cafés of restaurants. Zijn foto’s zijn niet geënsceneerd maar registreren de stedelijke situatie met toevallige passanten. Zo toont een foto van de Jumbo in Leusden willekeurige inwoners die hun dagelijkse boodschappen doen tegen de achtergrond van gestandaardiseerde afzetpaaltjes. Deze stijl van fotograferen, maakt dat niet alle foto’s visueel interessant zijn. Via de tentoonstellingstekst probeert Van der Meer je vervolgens mee te nemen in de gedachtegang van de verschillende gemeentes, maar licht hij slechts een vijftal foto’s toe. Het uitgangspunt van de maakbare stad mist diepgang. Na enkele foto’s te hebben gezien, is de boodschap duidelijk en verlang je naar een nieuwe invalshoek.

Bouwplaats
De tentoonstellingsinrichting geeft wel reden tot blijdschap. Er is een duidelijke structuur, de foto’s zijn mooi uitgelicht en zijn zowel op zichzelf als in samenhang met de rest van de serie te bekijken. De routing leidt je door middel van trappen over een soort bouwpakket van blank hout en trekt nergens de aandacht naar zich toe. Op de buitenkant van deze constructie vind je de catalogus van straatmeubilair geprojecteerd, afgewisseld met objecten zoals een serie afzetpaaltjes en prullenbakken.

Visuele maakbaarheid
Hoewel de tentoonstelling helder is opgezet en de foto’s van Hans van der Meer optimaal tot hun recht komen, is vooral de catalogus van straatmeubilair fascinerend. Het toont een visueel interessant beeld van fietsenstallingen, glasbakken, terrasstoelen en bestrating tot en met overkappingen voor winkelwagentjes. De afbeeldingen zijn compleet met artikelnummer en lijken inderdaad kant-en-klaar besteld te kunnen worden. De maakbaarheid van Nederland komt hier goed tot zijn recht, maar de tentoonstelling vraagt om meer. Hoewel de tentoonstelling een interessant fenomeen aanhaalt, mist het gelaagdheid. Van der Meer toont ons de kleinere gemeentes en bestempeld dit als typisch Hollands, maar hoe staat het met de grote steden in Nederland? Wat is de status in andere landen?

Het NAi toont slechts een beknopt overzicht van de maakbaarheid van Nederland. Hoewel het concept een verdere uitwerking verdient, komt de eerste indruk van het huidige Nederland hard aan.

Hoewel in Nederland vrijwel onbekend, is Abrahamson geen nieuwkomer. Haar debuutalbum Lights dateert van 2007, opvolger While the sun’s still up and the sky is bright is uit 2009. Met de release van The Sound of Your Beating Heart is de kans groot dat Abrahamson’s talent ook buiten de grenzen van haar thuisland wordt erkend. Eentje om in de gaten te houden dus.

Drijvende percussie
Het album opent sterk. Na een kort instrumentaal intro volgt het ietwat mysterieuze ‘Wolf Hour’. Het geluidspalet van strijkers en synths wordt opgezweept door een dansbaar ritme en Abrahamson’s fluwelen stem, die doet denken aan een jonge Kate Bush of montere Tori Amos, doolt gecontroleerd in het rond. De single ‘Hard To Come By’ gaat in datzelfde frisse timbre verder: aanstekelijk en speels. Na één keer blijft het nummer onontkoombaar in je hoofd hangen.

Catchy ritmes kleuren het hele album. Soms subtiel, zoals in ‘Running’ waar Abrahamson’s stem naar het einde toe stilletjes na-echoot, soms groots zoals bij ‘Give It Up’ waar drijvende percussieklanken in combinatie met de Kate Bush-achtige uithalen een indrukwekkende klankmuur construeren. Hier klinkt Abrahamson’s op haar venijnigst: “Give it up, give it up / it’s time to go now / give it up, give it up / it’s time to leave now”.

Synthesizer deuntjes
Toch, écht vilein wordt het nergens. Abrahamson’s stem is daarvoor te helder, te gepolijst. Dat pakt vaak goed uit, maar soms iets minder. In ‘She Don’t Lie’ en ‘A Better’ klinkt de zangeres te gladgestreken en de synthesizer deuntjes te gekunsteld. Gelukkig weet ze het goed te maken met pareltjes als ‘Raphael’ en ‘Crash’ waar ze met haar glasheldere, haast kinderlijke stemgeluid het melancholische spectrum van emoties feilloos weet te treffen.

Pop pur sang
The Sound of Your Beating Heart is een geslaagd album, pop pur sang. De meeste nummers zitten knap in elkaar. Volle composities en kleine liedjes wisselen elkaar af, en Abrahamson weet met beide te overtuigen. Ja, deze dame heeft veel in haar mars, zeker als je weet dat ze ook een groot deel van de productie op zich nam.

De New Yorkers Bill T. Jones en Arnie Zane startten hun samenwerking in 1971. Samen richtten zij in 1982 het gezelschap Bill T. Jones/Arnie Zane Dance Company op. De stijl van hun gezamenlijke choreografieën wordt gedefinieerd door thema’s van raciale en etnische oorsprong. Samen met artistiek directeur Janet Wong creëerde Jones Body Against Body: een avondvullende voorstelling met vintage stukken over schoonheid, de betekenis van het leven en de ‘echtheid’ van de danser.

‘Echtheid’ in tableaux vivants
Op de vloer is een vierkant uitgelijnd met wit tape, in het midden daarvan een kruisje. Vanuit de zijdeuren van de zaal in het Korzo komen twee dansers al pratend met elkaar aangelopen. Ze duwen een houten box op wielen met een ronde opening aan de bovenkant binnen het vierkant. De kleine Erick Montes en de grote gespierde Talli Jackson zijn beide gekleed in een donkerblauwe catsuit. Jackson tilt zich kalm op de box en Montes neemt een pose aan naast de box; ze kijken elkaar aan, klaar om te beginnen met Monkey Run Road.

Monkey Run Road en Blauvelt Mountain kunnen eigenlijk niet los van elkaar worden gezien. Niet alleen komen de bewegingen uit het eerste duet terug in het tweede, maar ook thematisch lijken ze samen te smelten. Ze vormen een ode aan het werk dat Bill T. Jones en Arnie Zane maakten in hun beginjaren. De duetten bevragen de vorm van een ‘duet’ en de Amerikaanse ‘hedendaagse’ dans van de jaren tachtig door invloeden van turnen, sport en populaire dans in de choreografie te verwerken. Een goed voorbeeld van het bevragen van het concept ‘duet’, is wanneer de twee dansers hun rol binnen het duet ook apart van elkaar dansen, verspreid binnen het afgetapete vierkant.

Beide duetten bevatten een zekere kalmte. De choreografie is door alle dansers zo eigen gemaakt dat de bewegingen tot in de puntjes gearticuleerd kunnen worden. Door ‘stop and go’-momenten ontstaan er een soort van tableaux vivants die steeds weer een nieuw verhaal of een scène lijken neer te zetten. Dit houdt de stukken dynamisch en interessant. Elke beweging krijgt een diepere betekenis, een extra laag door de manier waarop de choreografen het materiaal telkens weer uit elkaar trekken. Wat de duetten precies ‘vertellen’, is voor iedere toeschouwer anders.

Hartverwarmende chemie
Wat de duetten bijzonder maakt, is de chemie tussen de twee dansers. Niet alleen hun bewegingen sluiten naadloos op elkaar aan, maar ook de mimiek wordt fascinerend goed getimed. Ze vertrouwen elkaar volledig en kennen elkaars stappen tot in de details. Zelfs als ze blindelings krukken overgooien. De combinatie van de Latijns-Amerikaanse danser Erick Montes samen met twee ‘grotere’ Amerikanen zorgt eveneens voor een vleugje slapstick.

Naar het einde toe voel je dat de sympathie voor de dans en de dansers dermate is gegroeid, dat je hoopt dat er geen einde aan komt. Kortom, de veelzijdigheid in de dansbewegingen in combinatie met de hartverwarmende chemie tussen de dansers maken Monkey Run Road en Blauvelt Mountain tot de perfecte ode aan twee legendes uit de postmoderne dans.

Ook als de mensen niet veranderen in gekke wezens weet Kroos de lezer te verrassen. Ze maakt daarbij gebruik van korte alleszeggende dialogen:

- Wij hebben nog chips thuis.
- Wat voor?
- Gewone.
- Lekker. Van die met rood erop krijg ik jeuk aan de hoeken van mijn mond.

Meer woorden heb je niet nodig om je voor te stellen hoe twee kinderen aan een klimrek met elkaar communiceren.

Lekker kort
De verhalenbundel bestaat uit vierentwintig hoofdstukken van gemiddeld vijf pagina’s lang. Ideaal voor in de trein of op het nachtkastje. Na elk verhaal met een opsommende titel als ‘Pannenkoekenrestaurant. Rood-witgeblokte gordijnen. Man en vrouw van midden dertig. Fluisterboot. Zomer’ moet je het boek even dichtslaan om het in te laten werken.

De verhalen zijn  sterk, doordat Kroos door het schild van de mensen breekt en zich in hun gedachten nestelt. Door alles te beschrijven wat ze daar ziet kun je je als lezer verplaatsen in de (waan)ideeën van sommige personages. Gekke dingen worden daardoor normaal, totdat je jezelf even de tijd geeft om erover na te denken. Je wil het voor je zien en als dat lukt, schud je glimlachend je hoofd: ‘wat een fantasie heeft die meid’, denk je dan.

Alledaagse sprookjes
De verhalen lijken sprookjes voor het slapen gaan, maar dan wel gebaseerd op alledaagse situaties. Geen ridders en jonkvrouwen, maar Zeeuwse inwoners die niet weten hoe ze met een moslima om moeten gaan. Geen kabouter op een paddenstoel, maar een oma die expres haar plas laat lopen en honderddertig wordt.

Grappig
De cabaretière kan in haar prozadebuut ook de nodige grappen kwijt. Soms verschijnt er ongemerkt een glimlach op je gezicht, soms zit je plotseling hardop te lachen. Doorkijk is een aanrader voor iedereen die zich buiten de gebaande paden durft te wagen en houdt van een licht absurdistische kijk op de werkelijkheid. Na het lezen van dit boek kijk je heel anders naar je medemensen. Pret verzekerd.

De wereld over
Wie de speellijst van zijn laatste album Lohengrin heeft bekeken weet al dat Hamel zich veel laat inspireren door steden. De titel van het album zelf verwijst naar de straat waar Hamel is opgegroeid. Toronto en Zhavaronki zijn twee andere titels die verwijzen naar plaatsen waar hij is geweest.

Maar niet alleen via deze nummers neemt hij het publiek mee op reis. Ook door verschillende muziekstijlen te gebruiken creëert Hamel op het podium andere werelden. Percussionist Gijs Anders van Stalen strijkt met de hakken van twee witte lakdansschoenen langs een wasbord, Thierry Castel zit achter een klein orgeltje en drummer Jasper van Hulten heeft een rode kazoo in zijn mond. Naast de contrabas en gitaren zorgt dit ervoor dat Touch the stars bijvoorbeeld een Mississippi-tintje krijgt.

Meerdere keren neemt hij je ook mee naar Parijs. Op pianoklanken die zo uit een cafeetje in Montmatre kunnen komen, zingt hij liedjes als Rue Damremont en What’s left. Dit laatste nummer, vertelt Hamel, is geïnspireerd door de Moulin Rouge. Hij vroeg zich af hoe het was om een stiptease-danseres te zijn. Bij What’s left is de podiumverlichting dan ook fluweelrood.

Klein en intiem
Door de anekdotes die Hamel vertelt tussen de verschillende nummers door, vooral over hoe de nummers tot stand kwamen, is het of hij je een blik achter de schermen toont en meer van zichzelf laat zien. Dit wordt ook versterkt door het huiskamerdecor. Zes panelen maken het podium een stuk kleiner. Hamel zit op een oude houten keukenstoel onder een kapstok waar twee gleufhoedjes op liggen en twee stropdassen en een roodgestipte zakdoek aan hangen. Twee andere panelen zijn gevuld met fotolijstjes en weer een ander is een raam met een bloemetje in de vensterbank. Zo weet Hamel van zijn theaterconcert een huiskamerconcert te maken: klein en intiem.

Out of the box
Niet alleen met het decor blijkt Hamel creatief te zijn. Ook met zijn muzikanten. Zij bespelen niet alleen hun eigen instrument. Zo begint het concert met GiuGiu dat op het album klinkt als een pop jazzy nummer met een harde drums, gitaar en piano. Bij het concert worden de drums en piano echter achterwege gelaten en bespelen alle muzikanten een gitaar, waardoor het liedje meer akoestisch wordt. Een ander voorbeeld waarbij de muzikanten uit hun ‘comfortzone’ worden gebracht is Interpretation of love, waarbij zij met Hamel een a-capellakoortje vormen.

Met Wouter Hamel Theatertour 2012 zet Wouter Hamel een klein, intiem en erg creatief concert neer. Hij pakt het publiek in, neemt je mee op reis en laat je wegdromen. Een concert om bij achterover te leunen en te genieten.

Wil je ook naar de theatertour van Wouter Hamel? Koop hier je kaarten!