Met veel rook en weinig zicht begint de voorstelling. Duistere stemmen en woest gitaargeluid geven het publiek toegang tot het gruwelijke, snelle verhaal waarin muziek de basis vormt. De voorstelling staat zo bol van diversiteit dat het direct de continuïteit terug in de voorstelling brengt.

Verrassingen
De voorstelling zit vol verrassingen. De mannen (Kaspar Schellingerhout, Erik van der Horst en Viktor Griffioen) komen letterlijk uit het podium, gaan zitten poepen op een wc en zijn waakhonden aan kettingen, muilkorf included! Echter de grootste verrassing zit hem in de muzikale laag van de voorstelling. Niet alleen wordt alles superstrak gespeeld, zijn de stemmen van de mannen zwoel en sterk en is de muziek aanstekelijk; ook kunnen de mannen onderling wisselen van instrumenten.

Dat er geen vaste bezetting van de instrumenten is, wordt duidelijk getoond wanneer de drie met banjo, contrabas en gitaar staan te spelen. Eerst wordt er onderling gewisseld, maar het eindigt in een trio waarbij de banjospeler de slag van de banjo speelt en de tonen van de contrabas, de slag van de contrabas wordt gecombineerd met de tonen van de gitaar en de slag van de gitaar met de tonen van de banjo. Een briljant stukje show-off dat getuigt van de hoge mate van muzikaliteit van de heren.

Verhaal?
Het verhaal is zeer complex: probeer maar eens de bijbel, kettingzagen en rockabilly muziek in één verhaal te plaatsen, dan begrijp je de complexiteit van het verhaal. De chaos op het podium is wellicht hoe de wereld er na de Apocalyps bij ligt, maar laten we het vooral niet hopen.

Een verhaallijn is lastig te vinden en ook de muziek is zodanig divers dat het geen duidelijk verloop heeft. De opbouw van de voorstelling in zijn geheel maakt echter de show tot een echte show: felle belichting, veel rook, ruige kostuums en grappige onderbrekingen zorgen ervoor dat de toeschouwer alert blijft. Met simpele attributen en slimme decors wordt een voorstelling gecreëerd die bijblijft. De show is zo spetterend en de muziek neemt de toeschouwer zodanig mee dat het een geweldige voorstelling is voor iemand die van sterk theater houdt zonder altijd te zoeken naar een diepere betekenis: je wordt een van de post-apocalyptische zombies die aan de voeten van The Sadists ligt.

Alle elementen uit een doorsnee huiskamer zijn opgestapeld tot één grote hoop. De meubelstukken hebben dezelfde grijze kleur en er is een motief op geschilderd, alsof alles ingepakt is in hetzelfde pakpapier. Op de stapel meubilair zitten moeder, vader, dochter en zoon. Ze gedragen zich als apen. Vader (Willem Westermann) benadert moeder als een ware zilverruggorilla en moeder (Christine Bijvanck) kauwt met grote mondbewegingen op een appel.

Routine
Dan begint het circus. Eerst lief lachen naar de camera, alsof hier thuis alles koek en ei is. Vervolgens worden de meubels in huiskamersetting gezet en treedt de sleur in. De eentonigheid wordt verbeeld door de dagelijkse beslommeringen van de hoofdpersonen. Vader leest, moeder stofzuigt, dochter (Berenice van Leer) eet en zoonlief (Guido de Wijs) kijkt de hele dag TV.

Doorbraak
Pas als ze gek worden van elkaars herhalingen en even uit de band springen, lijkt het alsof er een steen in de rivier valt zodat het water niet langer dezelfde richting in stroomt. Vader en moeder vinden elkaar weer even aantrekkelijk en flirten sinds lange tijd. Maar de rivier is te sterk en sleurt de steen mee, waarna alles weer hetzelfde wordt.

Aapjes kijken
Doordat de voorstelling zich in het midden van de ronde brandtoren afspeelt, kunnen de toeschouwers elkaar goed in de gaten houden. Sommigen kijken met open mond naar de flippende zoon, anderen lachen een beetje onzeker. Op je gemak voel je je in ieder geval niet. De huiselijke situatie staat constant op scherp en de agressiviteit van de spelers wordt op slechts tien centimeter afstand van je neus geuit.

Voelbare spanning
Op deze confronterende manier weet regisseuse Fransje Christiaans, die zich bij het tekstschrijven baseerde op het eerder ontworpen decor van Tessel Braam, de kracht van onderdrukte driften goed over te brengen. Het spel is overtuigend; het schiet in de roos. Maar hoelang je er ook over na blijft denken en filosoferen, de vernieuwende, diepere laag openbaart zich niet.