In een aaneenschakeling van niet erg gelikte sketches, balanceert deze voorstelling tussen ontegenzeggelijk grappige en tenenkrommend clichématige momenten – waar desalniettemin het enthousiasme vanaf druipt. Ook voor wie een beetje Michael Jackson-moe is.

Dubbele battle
Michael versus Madonna is meer dan een humoristische synopsis van het leven van beide supersterren. Volgens de makers is de voorstelling naast een ‘battle of idols’ namelijk ook een ‘battle of sexes’. Niet alleen wordt dus de vraag gesteld wie van de twee er, ondanks de vroege dood van Michael, het meest onsterfelijk is. Ook wordt er gestreden om het patent op een arsenaal aan geslachtsgebonden eigenschappen.

Zo zet Eva Marie de Waal – afgestudeerd aan de Amsterdamse Toneel en Kleinkunst Academie en bij het grote publiek voornamelijk bekend van de televisieserie De Co-assistent – een buitengewoon vrouwelijke Michael neer. Terwijl Wouter de Jong, die al eerder de succesvolle Paradevoorstelling Wouter speelt wel aardig ten tonele bracht, Madonna juist speelt als de sterke vrouw die te mannelijk is voor haar vrouwzijn.

Seksegerelateerde grappen
Deze cross-gender eigenschappen, die zowel Jackson als Madonna worden toegedicht, worden ingezet om mooie bruggetjes te maken naar seksegerelateerde grappen over het gebrek aan humor en richtingsgevoel bij vrouwen, en voor geintjes over het (te) hoge libido van mannen.

Het zijn deze opendeuren die de basis voor de humor vormen. Maar; de manier waarop De Waal en De Jong de clichés van de twee eerdergenoemde battle’s met elkaar verbinden, is dermate goed, dat de toeschouwer niet anders kan dan er hartelijk om lachen.

Grenzen opzoeken
Daarbij zijn ze overigens niet bang de grens van wat grappig of origineel is op te zoeken. Wanneer Madonna zich waagt aan de wetenschap en begint te filosoferen over de eventuele aanwezigheid van Elvis-moleculen in haar lichaam, slaat de voorstelling een zijweg in die zowel oninteressant als overbodig lijkt.

Ook wanneer de ‘battle of sexes’ daadwerkelijk uitmondt in een vrijpartij tussen Michael en Madonna, waarbij ze strijden over wiens fantasieën – Michael’s vermeende pedofilie of Madonna’s masochisme – ze in de praktijk zullen brengen, is het voelbaar dat de voorstelling af en toe wringt.

De sfeer zit er dan echter al dermate in, dat er een potje gebroken kan worden. Bovendien wordt er met deze seksscène op artistieke wijze de spot gedreven met Jackson en Madonna als massaproduct: Camp met de hoofdletter C dus. Met deze wetenschap in het achterhoofd is de scène beter te verteren!

Passend slot
In deze stijl wordt de voorstelling dan ook afgesloten; soms over de top, maar wel spitsvondig en ontzettend grappig. In een medley waarin nummers van Michael Jackson en Madonna elkaar afwisselen, wordt aan de hand van op elkaar aansluitende liedteksten het stereotypebeeld van de sekse en de twee idolen nogmaals bevestigd.

Al mimend en dansend wordt duidelijk dat het icoon Michael slechts een afspiegeling van de ware Michael is, en dat hij altijd die Man in the mirror zal blijven. En Madonna? Zij is Like a Virgin, met de nadruk op like.