Posts Tagged ‘Australie’
|Aboriginal art today! is veel meer dan alleen stipjes
maandag, juli 26th, 2010
Het Aboriginal Art Museum te Utrecht toont met Aboriginal art today! de diversiteit van de Aboriginal kunst. Sinds de jaren ‘70 heeft de Aboriginal kunst door contact met de westerse cultuur een verandering ondergaan. De combinatie van traditionele en vernieuwende kunstwerken zorgt voor een verrassende tentoonstelling. Er wordt een breed beeld geschept van de Aboriginal kunst, die net als westerse kunst wat te bieden heeft voor iedereen.
De tentoonstelling toont een overzicht van hedendaagse Aboriginal kunst vanaf 1970. Voorheen maakten Aboriginals ceremoniële objecten voor eenmalig gebruik, maar vanaf de jaren ’70 zijn zij bewust kunst gaan maken. De authentieke beeldtaal en technieken worden toegepast op doek en hout zodat het verkoopbaar is. Sinds die tijd kopen ook Nederlandse musea en verzamelaars Aboriginal kunst. In de tentoonstelling is zowel werk van particuliere verzamelaars, alsook van musea (waaronder het Groninger Museum, Wereldmuseum Rotterdam en uiteraard het Aboriginal Art Museum) te zien.
Abstract fantasierijk
De traditionele Aboriginal schilderijen zijn zonder voorkennis niet erg toegankelijk, maar bieden tegelijkertijd de mogelijkheid om als autonoom werk te worden beschouwd. Zonder voorkennis lijken de stipjes-schilderijen abstract, maar voor de Aboriginals vertellen deze werken vaak over de droomtijd: een andere tijdsdimensie waarin de wereld werd gecreëerd door hun voorouders. De Aboriginals herkennen de sporen die zij hebben achtergelaten en proberen ze terug te roepen door middel van dans, zang en vertellingen. De titels verwijzen veelal naar een plek of een droom, wat ons de mogelijkheid geeft om zelf te bepalen wat het voorstelt.
Mooi contrast
Sommige werken zijn op natuurlijke materialen aangebracht, zoals Wadjina-figuren op boombast. Twee figuren boven elkaar – zonder mond, maar met stralenkrans – zijn zeer treffend afgebeeld. De witte, enigszins doorschijnende verf op de donkere barst creëert diepte, terwijl tegelijkertijd de houtstructuur nog zichtbaar is. Als omlijsting zijn er stukken bamboe om de kromme boombast bevestigd. Dit lijkt het ultieme Aboriginal kunstwerk, waardoor je des te meer wordt verrast door het werk van Paddy Bedford (ca. 1922-2007) dat om een hoekje hangt. Zijn schilderij Untitled uit 2004 doet door de primaire kleuren en zwarte strepen aan als een Mondriaan met vloeiende lijnen. Achter glas en met strakke witte lijst staat het in contrast met de boombast-schilderingen, als het ultieme bewijs dat Aboriginal kunst veelzijdig is.
Ook andere werken, zoals het schilderij Thundi (2008) van Mirdidingkingathi Juwarnda Sally Gabori (ca.1924), zou niet misstaan tussen westerse kunst. De dikke vegen oranje, witte en zwarte verf creëren een abstract beeld dat niet direct aan Aboriginal kunst doet denken. Even verderop brengen de YawkYawk sculpturen je weer in Aboriginal sferen. De beelden zijn uit hout gesneden, maar zijn tegelijkertijd simpel, met prachtige versieringen en zelfs een haardos. Deze kunstwerken moet je in het echt zien om te ervaren met welke precisie de details zijn aangebracht.
Vermenging van Aboriginal en westerse cultuur
De grootste verandering in Aboriginal kunst is te zien in het werk van stedelingen. Zij zijn wel van oorsprong Aboriginal, maar doordat ze niet op traditionele wijze leven, laat hun kunst de vermenging met de westerse cultuur zien. Zo stelt Richard Bell (1953) met zijn werk Sanctions (1992) de positie van de Aboriginals ter discussie. Met dikke lagen acrylverf verbindt hij afbeeldingen van slaven en traditionele Aboriginal kunst. In de verf heeft hij symbolen uit zowel de westerse als de Aboriginal cultuur uitgespaard.
Aboriginal art today! toont de diversiteit van de hedendaagse Aboriginal kunst. Uiteraard zijn er de welbekende roodbruin, gestipte schilderijen, maar Aboriginal kunst blijkt zoveel meer dan je in eerste instantie verwacht. Juist door de verrassende combinatie van traditioneel en vernieuwend werk, aardkleurige en kleurrijke schilderijen brengt de tentoonstelling de Aboriginal kunst tot leven.
Tags: AAMU, aboriginal art, aboriginal art museum, aboriginal kunst, Australie, dromen, droomtijd, gabori, grafpaal, groninger museum, Mondriaan, nynke, Nynke Besemer, Paddy Bedford, richard bell, sanctions, stipjes, thundi, Utrecht, wadjina, wereldmuseum
Posted in Kunst, Recensie | 1 Comment »
The Temper Trap in Melkweg
woensdag, december 23rd, 2009
Tijdens Lowlands liet de Australische band The Temper Trap al eens zien wat ze waard zijn. Zondagavond deden ze dit kunstje nog eens over in de Melkweg te Amsterdam. Zelfs het weeralarm kon hun fans niet weerhouden om, met grote vertragingen en risico om te stranden, naar het concert te komen. Gelukkig was het al deze moeite meer dan waard.
Hoewel zanger Dougy Mandagi zich die middag nog afmeldde voor het geplande interview wegens keelproblemen, was hier ’s avonds gelukkig niets meer van te merken. Na een kort voorprogramma begonnen de bandleden aan hun muzikale avontuur.
De weg naar succes
The Temper Trap is een relatief onbekende rockband met vier leden: Dougy Mandagi (zanger), Lorenzo Silitto (gitarist), Jonathan Aheme (bassist) en Toby Dundas (drummer). Hun muziek kenmerkt zich door een atmosferische sound met klinkende gitaren, bombastische ritmes en hunkerende zang. De mannen uit Australië zijn in eigen land nog niet echt bekend. Het was dan ook een grote verrassing toen hun debuutalbum aansloeg in Europa. In sneltreinvaart braken ze door in met name Engeland, maar ook in Nederland worden ze momenteel groots gepresenteerd. Deze week is het nummer ’Sweet disposition’ zelfs Megahit op radio 3fm. Hun verhuizing onlangs naar Londen, geeft de band meer bewegingsvrijheid om hun succes in Europa uit te breiden.
Show van strakheid en muzikaliteit
Zodra de mannen van The Temper Trap het podium betreden zit de sfeer er goed in. Hun inzet is meteen strak en blijft dit gedurende de hele show. Het is duidelijk dat ze erg goed op elkaar ingespeeld zijn en, nog belangrijker, dat ze veel plezier in hun werk hebben. De bandleden houden zich niet in en stoppen al hun energie in het spektakel. Waar Mandagi zijn armen regelmatig de lucht ingooit om zijn enthousiasme te tonen, danst Aheme met basgitaar wild in het rond. Ook qua zang is Mandagi in vorm en de passie die hij hierin gooit geeft de muziek een bijzondere tint. De grote favoriet van het publiek lijkt in eerste instantie ’Sweet disposition’ te zijn, maar als ze afsluiten met ’Drum Song’ blijken ze duidelijk nog veel meer in hun mars te hebben. Mooie muzikaal sterke solo’s volgen elkaar op en het water spettert letterlijk van de drum die Mandagi ter hand neemt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het publiek uit zijn dak gaat en duidelijk om meer vraagt. Dit is echter moeilijk voor een band met maar één album. Na een uur waren ze toch echt door hun repertoire heen.
Interactie met het publiek
The Temper Trap geeft de voorkeur aan kleine zaaltjes boven grote festivals. In de knusse ruimte van de kleine zaal van de Melkweg voelen ze elkaar beter aan kunnen ze beter communiceren. Door de zuinige belichting die vanachter de bandleden vandaan komt, krijgt het concert nog een extra geheimzinnig tintje mee dat hun strakke optreden versterkt. Naast hun gedans en enthousiasme is het contact met het publiek in het begin nog wat voorzichtig. Pas bij de toegift wordt Mandagi spraakzamer en komt hij met grote verhalen die het publiek nog enthousiaster maken dan dat het al is. Een cover van Bruce Springsteen passeert de revue met de opmerking: “An amazing song, we wish we made it!” De band is duidelijk verrast dat deze generatie de ‘oude’ song kent en luidkeels mee begint te zingen. Met een eigen nieuw nummer en ten slotte ’Science of Fear‘ was de geweldige avond dan toch echt ten einde. Van deze mannen gaan we zeker meer horen in de toekomst.
Tags: Australie, Dougy Mandagi, Eelke Snoeren, Jonathan Aheme, Lorenzo Silitto, Melkweg, Muziek, Reportage, The Temper Trap, Toby Dundas
Posted in Muziek, Reportage | Reacties uitgeschakeld
