Onderdrukte driften In de bloei van je leven

donderdag, juli 29th, 2010

In de brandtoren op het Parade-terrein voerde het performance collectief ANA/KATA op dinsdag 27 juli de première op van In de bloei van je leven. De voorstelling laat het publiek van heel dichtbij zien hoe vier verschillende mensen proberen los te breken uit de dagelijkse sleur.

Alle elementen uit een doorsnee huiskamer zijn opgestapeld tot één grote hoop. De meubelstukken hebben dezelfde grijze kleur en er is een motief op geschilderd, alsof alles ingepakt is in hetzelfde pakpapier. Op de stapel meubilair zitten moeder, vader, dochter en zoon. Ze gedragen zich als apen. Vader (Willem Westermann) benadert moeder als een ware zilverruggorilla en moeder (Christine Bijvanck) kauwt met grote mondbewegingen op een appel.

Routine
Dan begint het circus. Eerst lief lachen naar de camera, alsof hier thuis alles koek en ei is. Vervolgens worden de meubels in huiskamersetting gezet en treedt de sleur in. De eentonigheid wordt verbeeld door de dagelijkse beslommeringen van de hoofdpersonen. Vader leest, moeder stofzuigt, dochter (Berenice van Leer) eet en zoonlief (Guido de Wijs) kijkt de hele dag TV.

Doorbraak
Pas als ze gek worden van elkaars herhalingen en even uit de band springen, lijkt het alsof er een steen in de rivier valt zodat het water niet langer dezelfde richting in stroomt. Vader en moeder vinden elkaar weer even aantrekkelijk en flirten sinds lange tijd. Maar de rivier is te sterk en sleurt de steen mee, waarna alles weer hetzelfde wordt.

Aapjes kijken
Doordat de voorstelling zich in het midden van de ronde brandtoren afspeelt, kunnen de toeschouwers elkaar goed in de gaten houden. Sommigen kijken met open mond naar de flippende zoon, anderen lachen een beetje onzeker. Op je gemak voel je je in ieder geval niet. De huiselijke situatie staat constant op scherp en de agressiviteit van de spelers wordt op slechts tien centimeter afstand van je neus geuit.

Voelbare spanning
Op deze confronterende manier weet regisseuse Fransje Christiaans, die zich bij het tekstschrijven baseerde op het eerder ontworpen decor van Tessel Braam, de kracht van onderdrukte driften goed over te brengen. Het spel is overtuigend; het schiet in de roos. Maar hoelang je er ook over na blijft denken en filosoferen, de vernieuwende, diepere laag openbaart zich niet.

Tags: ANA/KATA, Berenice van Leer, brandtoren, Christine Bijvanck, Cynthia Bambach, De Parade Utrecht, Fransje Christiaans, guido de wijs, in de bloei van je leven, Marjolein Theunissen, Recensie, Willem Westermann
Posted in Recensie, Theater | Reacties uitgeschakeld