vrijdag, februari 3rd, 2012
Onder toeziend oog van Hare Majesteit de Koningin is zaterdag 28 januari de 13e editie van het Holland Dance Festival in Den Haag van start gegaan. Holland Dance is sinds 1987 organisator en producent van een breed scala aan hedendaagse dansvormen. Door de jaren heen is zowel de organisatie als het festival uitgroeit tot een van de belangrijkste en meest toonaangevende festivals voor dans wereldwijd. Vanavond zullen onder andere topdansers Sylvie Guillem en Jacoby&Pronk het podium betreden.
A Source of Inspiration
Dans is een bron van inspiratie voor choreografen, dansers, muzikanten, theaters en het publiek. Ze inspireren elkaar en zichzelf door simpelweg te kijken of zelf een dans te creëren. Met het thema A Source of Inspiration wil Holland Dance met haar spectaculaire en bijzondere programmering een betekenisvolle indruk achterlaten. Tijdens het Gala laat Holland Dance daarom het mooiste van dans vandaag de dag zien. Geïnspireerd en met een unieke en bijzondere ervaring op zak zul je de zaal verlaten.
De humor van Jan Kooiman
Ouddanser van het ScapinoBallet, acteur bij Goede Tijden Slechte Tijden en jurylid bij So You Think You Can Dance: dat is multitalent Jan Kooiman. Hij mag het Holland Dance Gala van wel heel dichtbij meemaken. Deze avond ligt de presentatie in zijn handen en heeft hij als taak het publiek te informeren, te vermaken en te inspireren. Zijn humor en verhaaltjes over zijn eigen tijd als danser doen het publiek meerdere malen lachen. Hij brengt de sfeer erin zoals een goede presentator dat behoort te doen, en hij inspireert het publiek.
Ook de artistiek directeur van Holland Dance Samuel Wuersten en de wethouder van Cultuur in Den Haag Marjolein de Jong benadrukken tijdens hun praatje het belang en de kracht van dans. Ingrid Wolf mocht zelfs de Kylián Ring in ontvangst nemen voor haar inzet in de danswereld. Als artistiek directeur van 2 Turven Hoog richt zij zich op dans voor kleine kinderen; zij zijn namelijk onze toekomst en zullen op hun beurt dans in leven houden. Allemaal omarmen ze het thema A Source of Inspiration.
Het mooiste van het mooiste
Om iedereen een unieke ervaring mee te geven zit deze avond vol met het beste van het beste op het gebied van dans. Jacoby&Pronk dansen het mooie One van Annabelle Lopez Ochoa. Dit prachtige duo vult elkaar perfect aan op het podium, ze zijn werkelijk voor elkaar gemaakt. Sylvie Guillem, een van de meest gevraagde danseressen betreed het podium met Two. Ze staat in een met licht weergegeven vierkant. Ze maakt steeds dezelfde bewegingen met haar handen en wanneer de muziek van ritme verandert en harder wordt, uit zich dit ook in haar bewegingen. De prachtige belichting zorgen ervoor dat haar handen en voeten in vuur en vlam staan.
De kleine talentjes komen ook aan bod. Leerlingen uit Havo 2 van Codarts Rotterdam doen een zogenaamde traditionele Saman. In een rij zitten ze op de grond, zelf zingend maken ze snelle bewegingen met hun handen en bovenlichaam. Erg leuk om zulke jonge talentjes op het podium te zien. Ook van Nederlandse bodem is In Memoriam van Introdans. Speciaal voor dit gala hebben ze zangers uit Corsica over laten vliegen om samen met de dansers op te treden. De sfeer die hier op het podium ontstaat is werkelijk magisch. Minutenlang draaien de dansers rondjes om elkaar, en minutenlang staan ze op hun spitzen de meest mooie armbewegingen te maken. Iedereen lijkt betoverd door deze choreografie.
Onder het genot van heel veel moois heeft iedereen kunnen genieten vandaag. Alle dansers, choreografen, musici, medewerkers en het publiek zijn deze avond een hele bijzondere en mooie ervaring rijker geworden.
Tags: 2 Turven Hoog, Codarts Rotterdam, Gala, HDF2012, Holland Dance Festival, Ingrid Wolf, Introdans, Jan Kooiman, Jessie van den Heuvel, Jocoby&Pronk, Kylián Ring, Marjolein de Jong, Samuel Wuersten, Sylvie Guillem
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
vrijdag, februari 3rd, 2012
Als in een denderende liveshow wordt het publiek van de voorstelling Breaking the News van Orkater verwelkomd. Zenuwachtig rennen mensen in de rondte, de presentator wordt snel nog even in de make-up gezet, en een bijna onherkenbare Leopold Witte met pet vraagt aan de technici achterin de zaal wat ze willen drinken na afloop. “We mogen maar tot drie euro, dat weet je toch?”, zegt hij geïrriteerd als er whisky wordt besteld. De sfeer zit er goed in en de aandacht wordt meteen gegrepen. Helaas krijgt Orkater het niet voor elkaar deze de hele voorstelling op hetzelfde niveau vast te houden.
De voorstelling is een persiflage op de manier waarop tegenwoordig, in de tijd van de ‘nieuwe media’ nieuws wordt gemaakt. Medialogica heerst en als er eenmaal een nieuwsfeit de wereld in is geholpen, hoe belachelijk ook, is de malle molen niet meer te stoppen.
Conflicterende belangen
Orkater verbeeldt dit door twee partijen met conflicterende belangen in beeld te brengen: enerzijds de redactie van een nieuwsprogramma, ‘Het Nieuws van de Dag’, dat het midden houdt tussen ‘De wereld draait door’ en ‘Pauw en Witteman’. Anderzijds wordt de voorman van een niet bestaande politieke partij – de Partij voor de Zorg – samen met zijn adviseurs geportretteerd. De scène waarin van tevoren door de twee partijen wordt vastgelegd hoe het programma zal verlopen is pakkend en komisch. Geert Lageveens rol is een mooie parodie op Matthijs van Nieuwkerk en Leopold Witte speelt de beïnvloedbare politicus.
Bradley
De media worden neergezet als de heersende macht in deze voorstelling. Op het moment dat je er tegenin gaat, lig je eruit. Dat gebeurt met een van de redactieleden van ‘Het Nieuws van de Dag’. Zijn idealen zijn te sterk, hij is te veel bezig met de waarheid op tafel brengen; en dus wordt hij ontslagen.
Maar hij besluit wraak te nemen door aan te tonen dat de hele media een groot opgeblazen wereldje is. Hij roept Bradley in het leven: een verstandelijk gehandicapte jongen die veertien jaar vast heeft gezeten aan een ketting. Zowel ‘Het Nieuws van de Dag’ als ‘De Partij voor de Zorg’ happen gretig en Bradley wordt opgehypt tot een waar mediafenomeen dat een eigen leven gaat leiden. Associaties met bijvoorbeeld de ‘Duifmeneer’ zijn niet ver te zoeken.
De grap eraf
Het concept van de voorstelling is tamelijk briljant. De mannen van Orkater weten op een vrolijke en speelse manier iets aan te kaarten wat in de samenleving erg prominent aan de hand is. Het mediacircus wordt alleen te dik aangezet en duurt ook veel te lang. De aandacht verslapt na de zoveelste rare opmerking van Bradley en als hij uiteindelijk zelfs lijsttrekker wordt, is de grap er vanaf.
Susies Haarlok
Op dat moment is er gelukkig nog Susiek Haarlok, de Haarlemse rockband waar Orkater vaak mee samenwerkt. Hoog boven de rest, in een omlijst podium op poten dat aan een beeldscherm doet denken, spelen zij hun ontroerende en soms hilarische muziek. In jaren ’50 kleding en decor vormen zij een scherp contrast met de rest van de voorstelling. Zij zijn een constante factor en een bijna nostalgisch beeld van hoe de wereld was voor de uitvinding van televisie. Terwijl de kostuums en het spel beneden steeds uitbundiger en kleurrijker wordt, blijven zij stabiel. Dat mooie gegeven maakt gelukkig veel goed.
Tags: Duifmeneer, Geert Lageveen, hype, Leopold Witte, media, Merel Zuiderduin, Muziektheater, Nieuws, Orkater, Susies Haarlok, Theater
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
dinsdag, januari 31st, 2012
Tijdens deze editie van het Holland Dance Festival presenteert Korzo Producties drie nieuwe talenten om hun werk aan het publiek te laten zien. Kalpana Raghuraman is hiervan de eerste wiens nieuwe werk Before Dawn op de eerste festivaldag in première gaat. Met haar achtergrond in Zuid-Indiase tempeldans heeft ze al eerder werk gemaakt voor Westerse dansers. In Before Dawn werkt ze samen met Adonis Nebié en Sayouba Sigué, Afrikaanse dansers van het gezelschap Faso Dance Théatre.
Het uitgangspunt van het stuk is de zoektocht naar de overlevingsstrategieën van de moderne mens. Raghuraman wil in het stuk zowel het publiek als de dansers confronteren met emoties zoals angst en pijn. Dit blijkt al uit de openingsscène, waarin een van de dansers krachtige hoofdbewegingen maakt met gesloten ogen. Hierdoor lijkt het alsof hij die emoties van zich af probeert te schudden. Later probeert hij comfort te zoeken op een kussen maar dit lijkt hem niet te bieden wat hij wil. Ook de andere danser die later opkomt, lijkt op zoek te zijn naar rust, maar of hij die vindt blijft nog even de vraag.
Afrikaanse invloeden
Langzaam groeit de energie tussen de twee mannen naar elkaar toe en dat resulteert uiteindelijk in een stuk waarbij de dansers tegelijkertijd hetzelfde dansen. Het is in deze momenten tijdens de voorstelling dat vooral de invloeden uit de Afrikaanse dans opvallen. Beide dansers bewegen erg laag bij de grond en krachtig, maar de soepele arm- en rompbewegingen daarbovenop zorgen voor flow en dynamiek. Ook hun intensiteit en concentratie waarmee ze het stuk brengen is bewonderenswaardig, maar er zit nauwelijks ontwikkeling in die emoties. Hierdoor is het als toeschouwer moeilijk om geboeid te blijven kijken.
Eentonig
Dit komt ook doordat het stuk een duidelijke structuur mist die echt voor hoogtepunten zorgt. Veel van de bewegingen hebben dezelfde kwaliteit en de muziek wordt na een tijdje ook een beetje eentonig. Ook is niet altijd duidelijk wat Raghuraman eigenlijk wil zeggen. Het lijkt erop dat ze heeft geëxperimenteerd met verschillende ideeën om het thema uit te werken, maar tijdens het stuk mis je haar eigen standpunt hierin.
Een mooi moment is de scene waarin een van de dansers op de stellage klimt en daar heel langzaam een korte solo doet, waarbij hij steeds naar de hemel reikt. Daar wordt voor het eerst een andere sfeer neergezet en vindt er een ontwikkeling plaats in de emotie van de danser. Helaas zijn deze momenten te zeldzaam en te kort om de voorstelling echt aangrijpend te maken.
Tags: Adonis Nebié, dans, Faso Danse Theatre, festival, HDF2012, Holland Dance Festival, Kalpana Raghuraman, korzo productiehuis, Pauline Weijs, Recensie, Sayouba Sigué
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
dinsdag, januari 31st, 2012
Al 25 jaar staat hij bekend als een van de beste moderne dansers van Nederland. Hij is onderscheiden met meerdere prijzen en heeft gewerkt met de beste choreografen van Nederland: Tim Persent. Speciaal voor zijn zilveren jubileum worden oude stukken weer van stal gehaald en verschillende artiesten treden op. Inmiddels is hij al dik in de veertig, maar in dit soloprogramma laat hij zien dat hij nog steeds een inspirerende danser is.
Het programma opent met een film met trage zwart-wit beelden van Persent zelf, gefilmd en geregisseerd door Daniël Gallenkamp. In extreme close ups wordt iedere spier in zijn lichaam uitvergroot en wordt duidelijk waarom deze film de titel “Body Of A Dancer” heeft meegekregen. In de voice-over vertelt Persent wat zijn lichaam, dans en optreden voor hem betekent.
Perfecte techniek
Daarna volgen korte choreografieën uit het repertoire van Persent, wat gezien zijn lange carrière ook meteen een les dansgeschiedenis is. Uiteraard kan hierbij het repertoire van LeineRoebana niet ontbreken, het gezelschap waar hij al sinds 1994 bij danst. Mooi om te zien dat hij in de stukken van Ton Simons en Richard Alston niet alleen de techniek perfect beheerst, maar die techniek ook los kan laten en van het uitvoeren van de bewegingen kan genieten.
Veel aandacht is er ook voor muziek: verschillende delen worden live begeleid door een koor en ensemble Musica Amphion. Zij krijgen ook de kans om de spotlight op zichzelf te plaatsen als ze het “Lamento Della Ninfa” van Claudio Monteverdi spelen. Een oude bekende die in dit werk optreedt is Claron McFadden, waarmee Persent eerder heeft samengewerkt in het werk van Leine Roebana.
Talent van de toekomst
Daarnaast is er ook aandacht voor nieuw talent. Want zoals Tim zelf zegt wil hij vanavond niet alleen naar het verleden kijken, maar ook zijn blik richten op de toekomst. Jefta van Dinther heeft een stuk gemaakt voor dat jonge talent, drie dansstudenten van de Nederlandse academies. Zijn stuk is een welkome onderbreking van het toch wel ouderwets aandoende werk van sommige choreografen en zet een sterk theatraal beeld neer met keiharde technomuziek. Langzaam ontwikkelen de dansers hun supersnelle mimiek in korte repetitieve bewegingen. Een stuk met impact en een choreograaf en dansers om in de gaten te houden.
Persoonlijkheid
Tot slot is er de nieuwe choreografie die Ann van den Broek speciaal voor Persent heeft gemaakt. Hierin laat hij zien dat hij niet alleen een technische danser is, maar ook de diepte in wil gaan door zijn emoties te tonen. Helaas is hij hierin niet helemaal geloofwaardig, en zijn bewegingen missen de felheid en kracht die Van den Broeks eigen dansers wel hebben. Pas als hij ophoudt met bewegen en acteren, en gewoon stilstaat voor het publiek komt zijn kracht als performer volledig naar boven en weet hij je te raken door zich zo kwetsbaar en toch open te tonen.
Tags: Ann Van den Broek, Claron McFadden, dans, Dans door Tim Persent a Dance Concert, HDF2012, Holland Dance Festival, Jefta van Dinther, Leine Roebana, Musica Amphion, Pauline Weijs, Recensie, Richard Alston, Tim Persent, Ton Simons
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
zondag, januari 29th, 2012
Mix ‘Le Sacre du Printemps’ van Stravinsky, de schilderijen van Odd Nerdrum en de expressionistische dans van Pina Bausch door elkaar, voeg daar wat kracht, intensiteit, elegantie en emotie aan toe en het resultaat is het prachtige The Oracle. Choreografe Meryl Tankard en danser Paul White hebben een stuk gecreëerd dat niet snel vergeten zal en mag worden. Met bombastische muziek, indrukwekkende visuele beelden van Regis Lansac en excentrieke bewegingen raakt The Oracle je diepste emoties.
Memorabel
The Oracle is een stuk waarbij verschillende krachten tegenover elkaar worden gezet. Het reflecteert op tegenstellingen in ons leven zoals kracht en kwetsbaarheid, natuur en menselijkheid, mannen en vrouwen, gewelddadigheid en zorgzaamheid. Er wordt door middel van dans en videoprojecties een soort verborgen wijze raad gegeven die het publiek aan het denken zet, wat ze raakt en ontroert. Dit maakt het stuk sterk, memorabel en ook herkenbaar.
Oerkracht
Meeuwen krijsen, harde knallen klinken, kerkklokken luiden en de muziek van Stravinsky wordt ingezet. Een angstig maar teder gevoel trekt door de zaal. Het publiek wordt via een groot beeldscherm geconfronteerd met het lichaam van de danser die steeds andere vormen aanneemt, verandert en vervreemt. In een groot bruin gewaad komt Paul White op. Door het hele stuk heen blijft het doek waarin hij is gehuld onderdeel van de dans. Hij verstopt zich erin, probeert eruit te ontsnappen en omarmt het. Het fungeert tegelijkertijd als een soort vijand en vriend.
Prachtig is het wanneer White danst en tegelijkertijd een projectie van hem op het scherm te zien is. Hij gaat een duet aan met zijn evenbeeld. Hij danst met zichzelf en tegen zichzelf. Zijn krachtige lichaamsbeheersing en geconcentreerde blik maken hem enorm sensueel. Hij danst vanuit zijn gevoel, op zijn emoties met bewegingen die excentriek en elegant zijn. Hij put zijn energie uit een soort oerkracht die hij de hele voorstelling blijft houden en pas langzaam wegsijpelt bij het applaus.
Kwetsbaar wezen
Het stuk wordt opwindend, maar niet in de seksuele zin van het woord, wanneer White volledig naakt en zonder schaamtegevoel vanuit de coulissen het podium op komt. Hij haalt de puurste menselijkheid in zichzelf naar boven. Juist deze primitiviteit zorgt voor tintelingen over je lichaam. Door zich op deze manier open te stellen en daarbij met grote, kleine, haperende en vloeiende passen zich voort te bewegen laat hij zien dat mensen krachtige maar kwetsbare wezens zijn. Deze schijnbare tegenstelling verwoordt hij op deze manier prachtig.
Het is alsof hij zijn eigen hart vol met emoties even uit zijn lichaam trekt, het open en bloot gooit om iedereen te raken en het vervolgens weer veilig terug te stoppen. The Oracle is een kijkje in ons eigen leven vol tegenstellingen en conflicterende krachten. White heeft als taak voor deze bewustwording te zorgen, wat hij op een mooie en confronterende manier doet. Als je ervoor open staat raakt The Oracle je in je diepste en extreemste menselijke emoties.
Tags: dans, excentriek, HDF2012, Holland Dance Festival, Jessie van den Heuvel, Meryl Tankard, Paul White, Pina Bausch, Recensie, Regis Lansac, The Oracle
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
zaterdag, januari 28th, 2012
“Is your life a disappointment?” La Commedia van dansgroep Emio Greco | PC zal je dit een uurtje laten vergeten. Althans, dat beweert de spreekstalmeester, een danser met bolhoed en zweep die met zwier de ‘circusring’ op het toneel binnenstapt. En hij heeft geen ongelijk. La Commedia is variété, dans en circus ineen; een veelzijdige voorstelling van een divers gezelschap.
Een circus met een serieuze kant
Emio Greco en “PC” Pieter C. Scholten zijn choreografen die graag van de gebaande paden afwijken. Dit is weer goed te zien in de voorstelling La Commedia, waarin de hoogtepunten uit hun eerdere werken gecombineerd zijn. Zoals de titel doet vermoeden een komedie vol clownsneuzen en diva-gedrag, maar ondanks de speelse toon is er ook ruimte voor verkenning van diepere emoties.
Voor het dramatische effect begint de voorstelling met een boog van lichtjes op een mistig toneel, waardoor een spreekstalmeester zijn entree maakt. Met zijn schertsende opmerkingen en nonchalante bewegingen zorgt hij ervoor dat de ‘echte’ wereld snel vergeten wordt en de toeschouwer zich in een circus uit vroegere tijden waant. Eén voor één stelt hij de dansers voor: allemaal zijn ze een dag van de week, en daarnaast beelden ze ook nog een zonde en een deugd uit. Een leuk concept, al is het wel erg veel om te onthouden als het lijstje in twee minuten wordt opgesomd.
Persoonlijkheden
Om de beurt komen de dagen van de week langs, en daardoor krijgen de dansers allemaal de kans een eigen persoonlijkheid te laten zien. De maandag is zwaar depressief, de zaterdag in glitterpak een feest en zondag duidelijk de vervelende dag ná het feest. Elke danser staat even in de spotlights en krijgt de kans te laten zien waar ze het beste in zijn. De één staat vooral ongecontroleerd te schudden en zwaaien, de ander laat een stukje klassiek ballet zien.
Maar welke techniek ze ook gebruiken, allemaal leven ze zich volledig uit in hun rol. Naast het dansen kunnen ze ook prima acteren; zo heeft ‘dinsdag’ Dereck Cayla een perfecte timing en staat ongegeneerd in kanten onderbroek en hoge hakken de diva uit te hangen. Het concept van de flamboyante danser in vrouwenkleren is misschien niet echt origineel, maar toch verrassend doordat de rol met zoveel plezier en humor wordt uitgevoerd.
Beyoncé en de Andrews Sisters
De enige die nu en dan te overdreven is in zijn acteerwerk is Greco zelf, die ook meedanst en graag de aandacht naar zich toe trekt. Bij hem moet het allemaal nét iets groter: waar de anderen één piepende clownsneus dragen, heeft hij er voor de zekerheid vier op. Zijn choreografieën tonen echter dat hij inventief kan zijn op dansgebied, en niet bang is om nieuwe dingen te proberen. Zo lopen de dansvormen uiteen van klassiek ballet tot Beyoncé’s ‘Single Ladies’-dansje en heeft hij er geen probleem mee om muziek van de Andrews Sisters te laten volgen door Marilyn Manson.
Lagen
In La Commedia gebeurt veel tegelijk: zonden en deugden, oud en nieuw, grappen en dans. Toch is het resultaat niet overdadig, maar eerder een voorstelling die je vaker moet zien om alle lagen te ontdekken. Onder alle komedie zitten intense choreografieën en soms wat sinistere emoties verborgen, wat de voorstelling zo interessant maakt. Met haar danstalent en humor sleept Emio Greco | PC je een uurtje hun circus in, en laat zien dat er nog heel wat te ontdekken valt in de danswereld.
Tags: dans, Dereck Cayla, Emio Greco, HDF2012, Holland Dance Festival, La Commedia, Margot Overman, Pieter Scholten, Recensie, Theater
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
woensdag, januari 25th, 2012
Bekijk ’t creëert theater met een hoge applausgraad. Dat is gebleken uit de twee geslaagde Strada-producties uit 2007 en 2008. Wegens succes toert tot eind maart Strada 2012 door het land. Een inventieve jongerenvoorstelling waarin moralistische lessen gelukkig uitblijven. Regisseur Dick van den Heuvel creëert zijn theaterhappening niet alleen voor maar deels ook door jongeren. Vmbo-scholieren spelen een belangrijke rol in Strada, naast een populaire cast waarin rapper Negativ (Maurits Delchot) en ex-soapies Sjoerd Dragtsma en Juliette van Ardenne schitteren.
Moeten dromen uitkomen, of moeten dromen dromen blijven? De keus is aan ons. Of toch niet helemaal? Grote dromen kunnen we meestal niet in ons eentje verwezenlijken, daarbij hebben we hulp van anderen nodig. Wat te doen als de helpende hand een oplichter blijkt te zijn? Dit is het beknopte dilemma van Strada, dat losjes gebaseerd is op de filmklassieker La Strada van Fellini (1954). Flessentrekker Zamp (Sjoerd Dragtsma) belooft zijn klanten roem voor geld, en verdwijnt vervolgens van de aardbodem. Met zijn gespeelde humeurigheid zet Dragtsma een overtuigend karakter neer waar je liever niet mee te maken krijgt.
Showpaardjes
De personages die wel met Zamp in contact komen, zijn talentvolle jongeren die hun gaven in strakke audities aan de dag leggen. De middelbare scholieren doen hun act op het filmscherm terwijl op het podium de cast uitblinkt. Op de filmprojectie zien we onder andere de winnaars van Kunstbende, Anke Haakma (dans) en Good Meat (muziek). Erg goed op het podium is freestyler Duane (Michael van Beek) die vaardig met drie basketballen jongleert, swingt en danst. Opvallend is overigens dat hij behalve showpaard niet echt een rol in de voorstelling draagt. Strada refereert aan de populaire talentenjachten waar we op televisie mee worden doodgegooid. Kortstondige acts van dans, zang en toneel worden aan elkaar geregen door verteller Zjef (Maurits Delchot) en aangevuld met gelikte videomontages. Het mag een gemakkelijke regiekeuze heten, maar die levert wel vermaak op.
Niet zo heel interactief
In het programmaboekje belooft Bekijk ‘t een interactieve voorstelling. Deze belofte gaat aan het eind van de avond wel knagen. Waarschijnlijk doelt Van den Heuvel op de samenwerking met de middelbare scholieren, maar gedurende de voorstelling zijn zij uitsluitend op het doek te zien, en niet live op het podium. Van echte interactie is dus geen sprake, wat een kleine teleurstelling veroorzaakt. Deze wordt echter goedgemaakt met een goede portie humor. Het beste aan de voorstelling is het personage Matto (Sjoerd Spruijt) die op een zeker moment zelfs Zamp aan het lachen weet te maken, als hij hem ‘Egyptisch dansend’ een jerrycan water probeert te verkopen. Heel eventjes zien we een sympathieke schittering in Zamps ogen, die voor ontroering zorgt.
Strada is een gesmeerde, maar veilige voorstelling waarin hier en daar het verrassingselement ontbreekt. De uitvoering van zang, dans en acteerwerk is van zodanig hoog niveau dat het niettemin een plezier is om de voorstelling bij de wonen. Vooral voor jongeren brengt Bekijk ‘t een sensationele avond. Ook voor volwassenen is het mooi om te zien hoe jongeren een bijdrage leveren aan een professionele, vermakelijke voorstelling. Met Strada vervult Bekijk’t haar eigen droom succesvol.
Tags: Anke Haakma, Bekijk’t, Dick van den Heuvel, Fellini, Good Meat, Iris Blaak, Juliette van Ardenne, Kunstbende, La Strada, Maurits Delchot, Michael van Beek, Negativ, Recensie, Sjoerd Dragtsma, Sjoerd Spruijt, Strada, Strada 2012, Theater
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
woensdag, januari 25th, 2012
Hij was op zoek naar uitdaging, werd geraakt door de vechtsport en vernieuwde hiermee de discipline dans. The Sweet Art Of Bruising is het splinternieuwe en aangrijpende project van artistiek directeur en choreograaf van Dance Works Rotterdam, André Gingras. In deze voorstelling laat hij dansers en publiek kennismaken met boksen en de wereld daaromheen.
The Sweet Art Of Bruising is aangrijpend voor zowel het publiek als de dansers. Maandenlang hebben dansers Jason de Witt en Chérif Zaouali naar dit moment toegeleefd. Met bloed, zweet en tranen – de dansers hebben getraind alsof hun leven ervan af hing. Alle ontlading en blijdschap komen na de voorstelling naar boven. De hoge graad van respect en waardering vanuit het publiek is door de hele zaal te voelen.
Het overvloeien van dans in boksen
De stukjes dans gaan niet altijd even gelijk, maar dat is ook niet van belang. Het zijn de kracht, het uithoudingsvermogen en de lichaamsbeheersing die tellen. Opmerkelijk en prachtig om te zien is het fenomenale voetenwerk wanneer de dansers minutenlang achterelkaar touwspringen. Een enorm goede lichaamsbeheersing maar ook de nodige portie adrenaline zorgen ervoor dat de dansers doorgaan, blijven springen en blijven draaien met het touw. Bij zowel boksen als dansen zijn de beheersing van techniek en van het voetenwerk enorm van belang. The Sweet Art Of Bruising laat op deze manier beide topsporten prachtig in elkaar overvloeien.
Blinde woede, dromen en de dood
De voorstelling in zijn geheel is een verwijzing naar hoe we omgaan met onze tegenstanders in ons leven. Is het een gevecht tegen de ander of tegen onszelf? Leven we in een continue wedstrijd? Gingras haakt hier op in door in het stuk de onderdelen ‘blinde woede’, ‘dromen’ en ‘de dood’ uit te beelden. Iedereen wordt hier in zijn leven mee geconfronteerd, wat het stuk erg herkenbaar maakt. De bokswedstrijd waarbij één van de boskers de controle verliest, is het hoogtepunt van de voorstelling. De danser kan de klappen van de tegenstander niet langer ontwijken, hij faalt en uiteindelijk valt hij neer. Dit is het moment waarop je beseft dat slechts één gevecht ervoor kan zorgen dat je leven je ontnomen wordt, maar zoals het gaat in een wedstrijd: ‘De nederlaag van één man is de overwinning van de ander.’
De dansers dagen elkaar continu uit, worden boos en laten hun emoties de vrije loop. Aangrijpend wordt de voorstelling wanneer beide dansers op de grond liggen. Ze roepen dat hun denkbeeldige tegenstander moet stoppen, ze schreeuwen het uit van pijn. De dansers zijn machteloos en kunnen maar moeilijk ontwaken uit deze nachtmerrie. Gelukkig heeft Gingras zich beseft dat alleen tragiek de voorstelling veel te zwaar maakt. Overdreven mimiek en bewegingen zorgen voor komische taferelen. Door een van de dansers schreeuwend, huilend en stampvoetend – als een kind die iets niet krijgt van zijn moeder – neer te zetten, weet Gingras de lachspieren te raken. The Sweet Art Of Bruising vertaalt de kracht van het boksen in een indrukwekkende en toegankelijke dansperformance.
Tags: André Gingras, Blinde Woede, Boksen, Chérif Zaouali, Dance Works Rotterdam, dans, De Dood, dromen, Jason de Witt, Jessie van den Heuvel, The Sweet Art Of Bruising
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
dinsdag, januari 24th, 2012
Het O.T. Theater begint dit jaar met Het uur waarop wij niets van elkaar wisten, naar het script van de Oostenrijkse auteur Peter Handke. Als een van de belangrijkste naoorlogse schrijvers heeft Handke met zijn avant-gardistische stukken zowel vrienden als vijanden gemaakt. Dat laatste lijkt ook voor deze nieuwe productie van het O.T. Theater te gelden.
‘Zomaar iemand passeert nu.’ Dit fragment uit het script van Het uur waarop wij niets van elkaar wisten dekt ongeveer de hele inhoud van de voorstelling. Gedurende de 80 minuten lange voorstelling krijgen de toeschouwers verschillende karakters en situaties te zien, zoals die allemaal ook op straat voor zouden kunnen komen. Het toneel is dan ook ingericht als plein, inclusief bankjes, brievenbus en een videoprojectie van stadsbeelden. Het stuk begint met een optocht, en gedurende de voorstelling passeren onder andere politieagenten, breakdancers en een jong bruidspaar de revue. Sommige van die karakters zijn zo uitvergroot dat ze lachwekkend worden, op andere momenten gaat de focus juist naar de vele nietszeggende momenten waarop twee mensen toevallig naast elkaar lopen
Muziek en dans
Sterk zijn de momenten waarop uit alledaagse handelingen dans en muziek wordt gemaakt. Zo wordt het lezen van een krant ineens een ritmische interactie tussen twee voorbijgangers. Helaas worden deze scènes steeds afgebroken voor er zich echt iets heeft kunnen ontwikkelen, en verzandt het stuk weer in een opeenvolging van op- en afgaan van de acteurs. Jammer, want aangezien er geen woord in het stuk wordt gesproken hadden juist de muziek en dans voor hoogtepunten in de voorstelling kunnen zorgen.
Platte lijn
Doordat er een duidelijke ontwikkeling in het stuk ontbreekt, wordt het voor het publiek moeilijk om de aandacht erbij te houden. Als toeschouwer zoek je naar een reden waarom deze voorstelling is gemaakt, maar de noodzaak van het stuk wordt helaas niet echt duidelijk. Er zijn wel enkele spannende momenten waarop de aandacht van het publiek wordt getrokken, maar de potentie van die momenten wordt helaas niet benut.
In het programmaboekje schrijft regisseuse Els van der Jagt dat deze voorstelling voor haar ‘een spiegel is van de cirkel van het leven.’ Helaas is dit stuk voor de toeschouwer niet zozeer een cirkel, maar eerder een platte lijn. Zoals bij veel werk van Peter Handke zullen er onder het publiek zich zowel liefhebbers als tegenstanders vormen, een tussenweg lijkt niet mogelijk.
Tags: els van der jagt, het uur waarop wij niets van elkaar wisten, O.T. Theater Rotterdam, Pauline Weijs, Peter Handke, ton lutgerink
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
Copyright 2011 CultuurBewust.nl
CultuurBewust.nl is hèt culturele web- magazine van Nederland. Elke dag lees je hier recensies, interviews en reportages voor jongeren, door ruim 100 cultuurjournalisten in de dop.
Lees verder
