dinsdag, mei 1st, 2012
Sinds een aantal jaren beperkt dans zich niet meer tot de theaters, en hebben verschillende succesvolle televisieprogramma’s dans op de kaart gezet bij het grote publiek. Eén van deze programma’s is The Ultimate Dance Battle, waarin 5 choreografen het samen met hun team dansers tegen elkaar opnemen. De 22-jarige danser Youri Jongenelen danst mee in het team van balletchoreograaf Thom Stuart. CultuurBewust.nl sprak Youri tussen de repetities door over dans en zijn motivatie om mee te doen aan dit programma.
Hoe ben je begonnen met dansen?
“Ik ben begonnen op een balletschool in mijn geboortedorp. Mijn zusje deed aan ballet. Ik ben altijd bezig geweest met dansen, dus toen heeft mijn moeder met de balletlerares gepraat. Ze wilde toen graag jongens hebben, want die waren er bijna niet. Ik ben toen begonnen met één keer per week balletles. Na een tijdje merkte mijn docent op dat ik talent had, en stelde voor om auditie te doen voor het conservatorium. Ik zat toen in de derde klas van de havo. Aangezien ik niet het goede profiel had heb ik eerst mijn havo afgemaakt, en heb ik daarna een soort tussenjaar gedaan om op HBO niveau te komen.”
Na je opleiding aan het conservatorium ben je naar Hongarije gegaan om daar volksdans te studeren. Waarom deze keuze?
“Op het conservatorium was ik al geïnteresseerd in folklore. Omdat ik het eerste jaar heb meegedaan met de lagere klassen heb ik ook met hun de caractère-lessen gevolgd. Dat heeft mij erg geïnspireerd. Mijn docent wees mij op een volksdansschool in Hongarije. Ik heb auditie gedaan, en werd aangenomen. Er waren nog nooit internationale studenten geweest op deze school. Dat was voor mij moeilijk, maar ook een unieke kans. De Hongaren waren erg vriendelijk en namen mij al snel op in de groep. Ik heb me daar erg prettig gevoeld.”
Hoe ben je bij The Ultimate Dance Battle terecht gekomen?
“Na mijn opleiding in Hongarije heb ik bij het Internationaal Dans Theater gedanst. Daar heb ik Junior ontmoet, die vorig jaar meedeed aan dit programma. Hij heeft mij opgegeven. Ik heb wel erg zitten twijfelen, want ik ben helemaal niet iemand van televisie en ik sta niet graag in de aandacht. Het hielp mee dat ik al eerder met Thom Stuart heb gewerkt. Thom was de eerste gastdocent die ik ooit heb gehad op mijn balletschool. Ook heb ik vorig jaar meegedaan met de kerstproductie van De Dutch Don’t Dance Division, het dansgezelschap van Rinus Sprong en Thom. Thom heeft mij altijd erg geholpen, en het is erg leuk om met hem te werken. Als hij niet als balletchoreograaf had meegedaan, had ik waarschijnlijk nooit auditie gedaan. Dan was de stap te groot geweest.”
Bij The Ultimate Dance Battle ben je bezig met verschillende dansstijlen. Wat was tot nu toe de grootste uitdaging voor jou?
“Ik vind het leuk om verschillende dansstijlen te doen. Hiphop blijft voor mij de grootste uitdaging. Voor hiphop moet je een beetje laidback zijn en dat is iets wat ik niet van nature heb. De bewegingen zijn voor mij niet altijd logisch, maar het gaat wel steeds beter en sneller. Ik was van tevoren ook erg bang voor Latin, maar dat ging mij toch makkelijker af. De houding in Latin is erg anders. Eigenlijk is dat in alle dansstijlen zo – dat maakt het zo lastig om verschillende stijlen te leren.Ik denk dat Latin, net als ballet, snel ondergewaardeerd wordt. Het ziet er makkelijk uit, maar je hebt er een goede techniek voor nodig.”
Denk je dat dansprogramma’s als deze helpen om ondergewaardeerde stijlen als ballet weer op de kaart te zetten?
“Bij the Ultimate Dance Battle van vorig jaar is ballet op een stoere manier naar voren gekomen. Mensen zijn verbaasd hoe leuk ballet kan zijn. Vorige week hebben we met onze balletchoreografie zo veel mensen ontroerd dat we in één keer door waren naar de liveshows van volgende week. Dat vond ik mooi. Ik denk dat ballet door dit soort programma’s toch gewaardeerd gaat worden. Ook modern wordt goed op de kaart gezet bij dit programma. Misschien dat ik deze stijl zelfs leuker vind dan klassiek. Je zit niet vast aan een techniek, je kan meer kanten uit. Klassiek zal altijd blijven bestaan, maar modern is meer van deze tijd. Het blijft groeien.”
Hoe ziet jouw droomcarrière eruit?
“Dat verandert op dit moment best vaak. Ik heb nu van veel verschillende dingen mogen proeven, en mijn droom voor later zou zijn om een mix te kunnen doen van verschillende stijlen. Ik zou graag een gezelschap willen beginnen waarin ik klassiek, modern en volksdans kan combineren. Ik schrijf mijn ideeën daarvoor altijd op in een notitieblokje. Ik wil deze ideeën verder gaan uitwerken en ermee experimenteren. Maar eerst moet ik meer ervaring krijgen, meer dansen en meer contacten opdoen. Mocht dit uiteindelijk toch niet lukken, dan komt er vast wel iets anders op mijn pad waardoor ik verder kan gaan met dansen.”
Tags: ballet, dans, De Dutch Don't Dance Division, Jongenelen, The Ultimate Dance Battle, Thom Staurt, Youri
Posted in Interview, Theater | No Comments »
dinsdag, mei 1st, 2012
Tijdens het Utrechtse dansfestival Springdance tonen jonge talenten en gevestigde makers uit binnen- en buitenland de nieuwste ontwikkelingen binnen hedendaagse dans. Zo laat Batsheva Dance Company The Toxic Exotic Disappearance Act en HOUSE zien. Beide stukken zijn grensverleggend en erg indrukwekkend.
Batsheva Dance Company is een groots en toonaangevend dansgezelschap in Israël. Ohad Naharin, artistiek directeur, onderscheidt zijn groep van alle anderen door zijn zelfbedachte bewegingstaal Gaga toe te passen in de trainingen. Hij laat de dansers experimenteren met hun eigen lichaam en zo nieuwe bewegingen ontdekken. Het draait voor Naharin allemaal om vrijheid en plezier in het bewegen. Deze visie bepaalt het karakter van The Toxic Exotic Disappearance Act en HOUSE en maakt de stukken vernieuwend en buitengewoon sterk.
Zichtbaar versus onzichtbaar
De behoefte om je te verschuilen en de drang om gezien te worden; daar gaat het om in The Toxic Exotic Disappearance Act van gastchoreografe Yasmeen Godder. Dit indrukwekkende stuk is geïnspireerd op het fotoboek Flamboya van Viviane Sassen. Op de foto’s zijn Afrikanen te zien waarvan het gezicht bewust onzichtbaar is gemaakt. Godder verwerkt dit in haar choreografie door de gezichten van de dansers te laten verdwijnen achter planten, kleding of elkaar. Ook staat er een groot scherm op het podium waar dansers achter vandaan komen en waar ze zichzelf ook weer achter kunnen verschuilen.
De dansers maken hele rauwe bewegingen, over de grond kruipend en over elkaar krioelend. Het zijn hele intieme en fysieke contacten. Het mysterieuze van de onzichtbare gezichten en de confrontatie wanneer de dansers je indringend aankijken geeft het stuk een sterke lading. Soms verliezen de dansers zichzelf echter in de bewegingen, wat de kracht van de dans afzwakt en waardoor er lichte chaos op het podium ontstaat. Door te improviseren kunnen de dansers zichzelf en het stuk echter wel verder ontwikkelen.
Rode lippenstift, hoge hakken en een baard
HOUSE is minder rauw en intiem, maar zeker niet minder vernieuwend. Sharon Eyal en Gai Bachar hebben een stuk gecreëerd over de voor- en tegenspoed in gezinnen. Een danseres in een strak zwart pakje wisselt af met een groep dansers in strakke beige pakken die naaktheid suggereren. Solo’s en groepsdansen zijn op deze manier mooi in balans en zorgen voor een goede afwisseling.
De bewegingen zijn statisch maar sensueel en soms seksueel getint. Het warme gele licht schijnt soms van de zijkant, soms van onderaf, en laat zo de bewegingen van de dansers nog meer tot hun recht komen. Verwarring en vervreemding worden continu opgeroepen. Zo ziet het publiek een vrouw met een baard en een man op hoge hakken voorbij komen en dragen alle dansers rode lippenstift. Hierdoor blijft het stuk interessant om naar te kijken.
Grenzen oprekken
The Toxic Exotic Disappearance Act en HOUSE zijn beide hedendaagse dansstukken en roepen een bepaalde mate van verwarring op. De choreografen en dansers van Batsheva Dance Company laten zien dat er oneindig veel mogelijkheden zijn om te bewegen en om de grenzen van dans op te rekken.
Tags: Batsheva Dance Company, dans, house, indrukwekkend, Jessie van den Heuvel, the toxic exotic disappearance act, toonaangevend, vernieuwend
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
woensdag, april 25th, 2012
Cognitieve wetenschap en dans zijn twee begrippen die je eerste instantie niet in één zin verwacht. Dansmaker Arno Schuitemaker gaat echter de uitdaging aan en brengt de twee samen in de voorstelling The Fifteen Project. Geïnspireerd door de complexiteit van ons dagelijks leven zet hij de relatie tussen toeschouwer en performer centraal. In samenwerking met vijf karakteristieke dansers creëert Schuitemaker een dansstuk dat de zintuigen prikkelt en de geest op scherp stelt.
In Theater Kikker betreed je de zaal niet via de toeschouwersingang maar loop je samen met de performers via de artiesteningang de theaterzaal in, een lege toneelvloer op. Het gaat allemaal net even iets anders dan gewoonlijk. Enigszins ongemakkelijk proberen de toeschouwers een goede staplaats te vinden. Dan pakt één van de dansers een microfoon, plaatst deze in het midden van de zaal en stelt zich voor. Een zucht gaat door de zaal en de spanning vloeit over in nieuwsgierigheid, want deze informele start staat garant voor een interessant vervolg.
Dans met wetenschappelijke dimensie
The Fifteen Project is onderdeel van een groter onderzoek naar de relatie tussen de mens en de tijd waarin wij leven. In dit project stelt choreograaf Schuitemaker de vraag: ‘hoe kan de recent opgekomen wetenschap over spiegelneuronen de relatie tussen de performers en het publiek beïnvloeden?’. Een spiegelneuron wordt afgevuurd als je een handeling uitvoert én als je iemand anders een handeling ziet uitvoeren. Dit spiegelen kun je ook wel zien als een soort ‘begrijpen’ of ‘interpreteren’ van andermans uitgevoerde handeling. Deze cognitieve wetenschap geeft The Fifteen Project als dansstuk een extra dimensie. Het gaat Schuitemaker zelf namelijk om het activeren van het inlevingsvermogen van de toeschouwer.
Zo is er een moment waarin drie dansers een stoel pakken, een willekeurige toeschouwer kiezen en op de stoel recht voor de gekozen persoon gaan zitten. Een danser en een toeschouwer voeren al zittend een duet met hun armen. De man spiegelt alles wat de danser tegenover hem laat zien, tot het moment dat de danser zijn shirt uittrekt. Dit resultaat van het speelse duet wekt het medeleven op van de zaal, en resulteert in een applaus voor de man in het publiek.
Prikkelend voor lichaam en geest
Schuitemaker ziet zijn publiek niet als toeschouwers die naar een voorstelling komen kijken maar als ‘ervaarders’ die de voorstelling fysiek en van binnenuit beleven. Bijzonder prikkelend voor de geest is het duet waarin de nadruk wordt gelegd op wijzen met de wijsvinger, als een herkenbare maar complexe beweging uit het dagelijks leven.
De intensiteit van de beweging en de concentratie van de twee dansers is adembenemend. Ze houden elkaar continu in de gaten en af en toe schieten hun blikken door de zaal, op zoek naar een ander paar ogen. Even later gaat één van de dansers in het publiek zitten. De stilte maakt plaats voor zware ademhaling en de energie die door dit warme lichaam raast is voelbaar. Deze actie maakt nieuwsgierig: wat zal zijn volgende stap zijn?
Schuitemaker werkt niet alleen met ‘spiegelen’ als wetenschappelijk gegeven maar houdt je ook een figuurlijke spiegel voor. De dans is intens en de publieksopstelling speels; dit alles maakt van The Fifteen Project een uitdagende danservaring.
Tags: 2012, Arno Schuitemaker, CultuurBewust.nl, dans, Lisanne Sanders, Productiehuis Brabant, Recensie, Schouwburg Arnhem, spiegelneuronen, The Fifteen Project, Theater Kikker, wetenschap
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
dinsdag, april 24th, 2012
In samenwerking met de dansopleidingen P.A.R.T.S (Brussel) en SNDO (Amsterdam) geeft Springdance twaalf jonge choreografen de kans hun werk te tonen aan het grote publiek. Een van deze choreografen is Veli Lehtovaara. In een interview met CultuurBewust.nl vertelt hij over zijn werk en deelname aan het Springdance Festival 2012.
Kun je in één of twee zinnen uitleggen waar je choreografie over gaat?
“De dans is een herontdekking van de iconografische kunst en Bijbelverhalen door middel van een voorstelling met publiek. Daarbij gaat de choreografie ook over de balans tussen heiligheid in relatie tot de context van Christelijke tradities en de rituele vorm van het stuk.”
Kun je ons iets vertellen over je samenwerking met Maria Silva?
“We werken al samen vanaf de dansopleiding P.A.R.T.S. Research Cycle 2008-10. Het is een vruchtbare en steeds betere samenwerking, waarbij het begrip voor onze afkomst en waar we naartoe willen met ons werk steeds groter wordt.”
Wat vind je ervan dat je jullie choreografie mag laten zien aan het publiek van het Springdance Festival 2012?
“Springdance is een nieuwe stap in de ontwikkeling van de choreografie, waaraan we zijn begonnen in de lente van 2010 en dat nog steeds in de maak is. Na deze winter anderhalve maand in Helsinki te hebben gewerkt, zijn we benieuwd hoe het stuk in zijn huidige vorm zal worden ontvangen door het publiek van Springdance.”
Hoe kwam dit idee voor Light as a Feather, Green as an apple in je op?
“Het idee voor de choreografie is niet spontaan geboren, maar ontstaan tijdens een periode van onderzoek in de lente van 2010. We begonnen vanuit de nieuwsgierigheid en werkten samen om zo te ontdekken wat onze gedeelde interesses waren. Doorslaggevend voor de keuze van dit onderwerp was het werk van de Portugese filmmaker João César Monteiro (God’s Comedy, 1995) en het werk va auteur José Saramago (Cain, 2009 and Gospel according to Jesus Christ, 1991).”
Welke rol speelt tijd in het stuk?
“De tijd heeft in de choreografie bewust geen rol. We spelen met gebeurtenissen die verwachtingen creëren en vervolgens verdraaien of veranderen we deze in iets anders en onvoorspelbaars.”
Wie is je grootste voorbeeld?
“Ik probeer aan te sluiten bij de traditie zonder mijn collega’s tot idolen te maken. Maar er zijn veel choreografen die ik erg respecteer en van wiens werk ik constant leer. Ik waardeer juist de verschillen tussen deze mensen.”
Tags: dans, Interview, jonge choreografen, Light as a Feather Green as an apple, Maria Silva, Springdance 2012, Veli Lehtovaara
Posted in Interview, Theater | No Comments »
dinsdag, april 24th, 2012
In samenwerking met de dansopleidingen P.A.R.T.S (Brussel) en SNDO (Amsterdam) geeft Springdance twaalf jonge choreografen de kans hun werk te tonen aan het grote publiek. Een van deze choreografen is Cecilia Lis Eliceche. In een interview met CultuurBewust.nl vertelt zij over haar werk en haar deelname aan het Springdance Festival 2012.
Kun je in één of twee zinnen uitleggen waar je choreografie over gaat?
“Cow’s theory gaat over samenzijn en samenwonen onder strenge sociale regels. Het gaat ook over het vinden van nieuwe mogelijkheden om te bewegen door letterlijk met elkaar in contact te zijn, waardoor je de hele tijd van elkaar afhankelijk bent.”
Wat vind je ervan dat je jouw stuk mag laten zien aan het publiek van het Springdance Festival 2012?
“Dit is de eerste keer dat ik Cow’s Theory laat zien aan een Nederlands publiek. Ik ben erg benieuwd hoe het ontvangen wordt en naar de feedback die ik krijg op de dans.”
In de omschrijving van de choreografie staat als eerste principe ‘always be literally in touch’. Wat bedoel je precies met deze woorden en wat betekenen ze voor je dans?
“In deze tijd, waarin de virtuele wereld steeds sneller groeit en we te maken hebben met economische zeepbellen, wil ik terug naar het lichaam. Elkaar letterlijk aanraken waardoor je geen andere keus hebt dan te onderhandelen in wat je doet. We gebruiken deze beperking om de natuurlijke manieren van beweging uit te dagen. Op die manier kunnen er dingen gedaan worden die voor een individu niet mogelijk zijn. We worden bewust van het feit dat we afhankelijk zijn, dat we anderen beïnvloeden, zelfs met onze kleinste bewegingen.”
Draagt je choreografie een boodschap uit?
“Voor mij is dansen iets waar ik mijn fantasie in kwijt kan, een plaats waar ik kan dromen en waar ik probeer utopieën te materialiseren. Want zoals choreografe Manon Santkin zegt: ‘A Utopia a day keeps the doctor away’. In mijn utopische wereld bestaat geen verschil tussen rijk en arm, noord en zuid en blank of getint, enzovoorts. En hoewel ik wel vanuit een persoonlijk politieke beweegreden start, is dat niet waar ik wil dat het stuk over gaat. Ik wil graag ontdekken wat dans wel kan zeggen en woorden niet. En ik nodig het publiek uit om na afloop van het stuk met mij en de spelers te delen wat het stuk in hun ogen betekent en wat zij als boodschap uit het stuk halen. “
Wie is je grootste voorbeeld?
“Dat is een lastige vraag, want ik heb eigenlijk meer dan één voorbeeld en allemaal om een andere reden. Eleanor Bauer, Gui Garrido en Pieter Ampe, Andors Zins-Brown, Daniel Linehan en Beth Gils zijn jonge choreografen die hun werk op een slimme en originele manier ontwikkelen en mij op die manier erg inspireren. Daarnaast is er nog Anna Teresa de Keersmaeker, die ik al bewonder sinds mijn vijftiende om tal van redenen.”
Wat wil je graag bereiken in de toekomst als choreograaf?
“Ik wil blijven werken, blijven leren en blijven experimenteren met beweging. Ik ben erg nieuwsgierig naar de relatie tussen politiek en dans, net zoals ik erg geïnteresseerd ben in de relatie tussen beweging en vorm. Ik wil mijn werk graag delen met zoveel mogelijk mensen om zo te leren wat mijn werk overbrengt en bereikt bij mensen.”
Tags: always be literally in touch, Cecilia Lis Eliceche, Cow's theory, dans, Interview, jonge choreografen, Springdance 2012
Posted in Interview, Site, Theater | No Comments »
dinsdag, april 24th, 2012
Als de sultan bedrogen wordt door zijn prachtige geliefde, bedenkt hij een gruwelijk plan om te voorkomen dat hij ooit weer gekwetst zal worden. Elke avond trouwt hij een maagd, die hij direct na de huwelijksnacht laat onthoofden. Maar dan is daar Sheherazade, de 1001ste aanstaande (gespeeld door Marc-Marie Huijbregts). Om haar wrede lot zo lang mogelijk uit te stellen vertelt ze de sultan een reeks bloemrijke verhalen. Deze verhalen staan centraal in het theaterspektakel Vertellingen van 1001 nacht van Het Zuidelijk Toneel. En dat levert een leuk, luchtig stuk op, dat soms ook pijnlijk uit de bocht vliegt met een overdaad aan platheid.
Sheherazade vertelt de verhalen aan de sultan (John Buijsman), terwijl andere acteurs het uitbeelden voor hun rekening nemen. Elk van deze vertellingen heeft de liefde als onderwerp. Van pure en onvoorwaardelijke liefde, tot botergeile en zelfs ziekmakende liefde. Het decor is groots en prachtig vormgegeven. Er staan drie grote zwarte blokken op elkaar, waar de verschillende vertellingen gespeeld worden. Dit zorgt voor indrukwekkende toneelbeelden. En door de mysterieuze doorkijkluikjes in de blokken, de kleurrijke kostuums en de Arabische muziek wordt de sensuele oosterse sfeer treffend weergegeven.
Huijbregts schittert in al zijn eigenheid
Het Zuidelijk Toneel heeft gretig gebruik gemaakt van de populaire Huijbregts. Hij speelt als verhalenvertelster Sheherazade de allergrootste rol. En dat doet hij met verve. Zonder zijn eigenheid te verliezen geeft hij vorm aan de aandoenlijke aanstaande. Hij weet op een natuurlijke en meeslepende manier de verhalen te vertellen, en weet het publiek goed te bespelen. Huijbregts heeft -zoals we van hem gewend zijn- de lach aan zijn kont hangen, maar toont in een paar mooie liederen ook zijn kwetsbaarheid. Zijn tegenspeler John Buijsman maakt minder indruk. Zijn spel is wat vlak, en hij kent weinig variatie in zijn bromtonen en norse gezichtsuitdrukkingen.
De Ashton Brothers zorgen voor het spektakelelement. En wat kunnen die mannen toch veel. Ze acteren, transformeren tot wilde apen, maken muziek en zorgen voor kolderieke acrobatische taferelen. Ook zorgen zij voor de mooiste scène, waarin een bejaard echtpaar over een hoog koord schuifelt. De echtgenoot blijft elke dag trouw toenadering zoeken tot zijn demente vrouw, die hem telkens weer afwijst. Want wat moet die vreemde man toch van haar? Dit levert een schitterend en ontroerend moment op.
Plaatsvervangende schaamte
Maar helaas zijn niet alle scènes zo geslaagd. Zo wordt de plank behoorlijk misgeslagen als een man de namen van de geslachtsdelen van drie zussen moet raden. Een eindeloze opsomming van synoniemen voor de vagina passeert de revue, wat gepaard gaat met afgezaagde geluidseffecten. En het wordt nog erger als diezelfde man een enorme stoffen piemel uit zijn broek tovert, en hierop luchtgitaar gaat spelen op het nummer Still got the blues van Gary Moore. Het is behoorlijk flauw en banaal, en het roept zelfs plaatsvervangende schaamte op.
Het is kenmerkend voor de voorstelling dat er vaak voor de gemakkelijke lach wordt gegaan. De vet gespeelde, soms flauwe humoristische toon staat voorop. Mooie dialogen en diepgang lijken minder belangrijk te zijn. Dat is wel een beetje jammer. Maar met het verstand op nul is Vertellingen van 1001 nacht toch een vermakelijk luchtig verhaal. En de mooie oosterse sfeer, de aandoenlijke eigenheid van Huijbregts en het clowneske spel van de Ashton Brothers zorgen ervoor dat de flauwheid vaak ontstegen wordt.
Tags: Ashton Brothers, het zuidelijk toneel, John Buijsman, leeuwarden, Marc-Marie Huijbregts, Marlinde Oppers, Recensie, Sheherazade, Stadsschouwburg De Harmonie, theaterspektakel, Vertellingen van 1001 nacht
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
dinsdag, april 24th, 2012
De mens heeft veel gemene delers. Zo hebben we een concentratiespanne van ongeveer 50 seconden per lied en verbranden we 150 calorieën per uur wanneer we met ons hoofd tegen de muur slaan. Sommige delers zijn echter letterlijk gemeen. Wanneer je het spelletje van het leven eindelijk door hebt is het al afgelopen en wanneer de wereld door al je kennis eindelijk groter wordt krimpen je hersenen alweer. De Gemene Deler is de show van Maarten van Roozendaal waarin hij met gevoelige liedjes, het liefst natuurlijk onder de 50 seconden, het publiek vertelt over het leven.
Een piano en een diepe stem, meer heeft Maarten van Roozendaal niet nodig om de zaal in de Kleine Komedie plat te spelen. Met humor en scherpzinnigheid in zijn liedjes krijgen verschillende emoties van de mens een plek in de voorstelling. Aan de hand van feiten en gemiddelden vat hij heel kort door de bocht het leven van de mens samen. Ook luchtigere anekdotes komen voorbij, maar het blijft een verhaal over de ‘gemene’ deler, de nare dingen die wij gemeen hebben. Zo krijgt het overgrote deel van de bevolking te maken met kanker, de grootste gemene deler die er is.
De grootste gemene deler
Maarten van Roozendaal zet niet alleen zijn teksten in om het publiek te bereiken. Hij speelt ook in op de verbeeldingskracht die het publiek bezit in een experiment. Een lied zonder tekst, het publiek opgedeeld in vieren en elk kwart krijgt een eigen onderwerp waar het lied over gaat. Voor sommigen een zware kluif met als onderwerp de grootste gemene deler ‘kanker’, voor anderen een paar hilarische minuten wanneer het nummer over dieren gaat. De muziek verandert daardoor ineens in een WNF-reclame tune.
Van Roozendaal speelt hier met het verschil in interpretatie, wat enkele keren in zijn voorstelling terug komt. Zo speelt hij een gevoelig lied over ruzie tussen ouders, waarbij de ouders niet meer tegen elkaar spreken. Een aantal mensen in het publiek komen niet meer bij van het lachen, terwijl anderen het een zwaar nummer vinden: een andere interpretatie maakt duidelijk een wereld van verschil. Hierdoor krijgt de voorstelling kracht en bagage, waardoor de ervaring van elke toeschouwer anders is.
Zekerheden
Gemeen is het volgens van Roozendaal. Gemeen dat, van de enige twee zekerheden van het leven, we niets zeker weten. “We kunnen ons niet meer herinneren hoe we zijn geboren, we weten nog niet hoe we dood gaan.” Een aantal dingen kunnen we gelukkig wel zeker weten. Zo is het de beste optie om te scheiden na 14 jaar. Doe je dat niet, houdt er dan wel rekening mee dat zij 82,5 jaar oud wordt. Ook weten we zeker dat momenteel alles over Wilders gaat volgens van Roozendaal. Het nieuws, integratie, politiek, maar ook het lied wat van Roozendaal zingt gaat over Wilders, wat deze stellingname direct bevestigt.
Door de feiten te noemen die aansluiten op de onderwerpen van de nummers krijgt het publiek een interpretatiekader aangediend, waardoor de voorstelling meer inhoud krijgt. De Gemene Deler is een voorstelling met veel pit, gevoel, maar vooral kracht. Kracht in de teksten, in de stem en in het bespelen van het publiek. Een performance waarvan met recht gezegd kan worden: dit is hoe een voorstelling zou moeten zijn.
Tags: De Kleine Komedie, Kleine Komedie Amsterdam, Klik Producties, Maarten van Roozendaal, Marleen van Dijk, Muziek, Muziektheater, Recensie, Theater, van Roozendaal
Posted in Recensie, Site, Theater | No Comments »
zondag, april 22nd, 2012
Het lijkt wel een trend bij moderne dansgezelschappen: programma’s opzetten waarin jonge choreografen mogen werken met dansers van het gezelschap. Na Brand New van Conny Janssen Danst en Switch van het Nederlands Danstheater presenteert Dansgroep Amsterdam van choreografe Krisztina de Châtel voor de tweede keer Viewture. Voor deze editie maakten choreografenduo Ivgi & Greben, Jussi Nousiainen en Sjoerd Vreugdenhil nieuw werk. Het strakke, witte decor- en lichtontwerp van Vreugdenhil voor alle drie de stukken zorgt voor de structuur van de avond. Hij maakt een memorabel scenebeeld dat helaas meer bijblijft dan de choreografieën zelf.
In I could almost taste you baby van Uri Ivgi en Johan Greben voeren de hard kreunende dansers alle mogelijke seksposities uit. Zij wisselen tussen weinig verhullende poses en spectaculaire kamasutra standjes. Man op vrouw, vrouw op vrouw, en man op man, er worden geen combinaties geschuwd. Hoeveel indruk al dit seksueel geweld ook op het publiek maakt, een diepere laag om het stuk interessant te maken ontbreekt. Het is zeker niet de eerste keer dat neukbewegingen als dans worden opgevoerd, en Ivgi & Greben voegen weinig nieuws toe. Een stuk dat weliswaar zal aanslaan, want ‘seks sells’, maar dat verder weinig aan het lijf heeft.
Overvloed
De relatie tussen universele gevoelens als verdriet en eenzaamheid en onze persoonlijke ervaring daarvan staat centraal in AWOOM – Are We One Or More van Jussi Nousiainen. De in stemmig zwart gehulde dansers voeren het stuk op zowel technisch als expressief vlak overtuigend uit. Vooral Natasha Rodina valt op met haar krachtige maar toch gevoelige uitstraling en jaloersmakend goede techniek.
Hoewel AWOOM een sterk begin heeft, met mysterieus fluisterende stemmen in de duisternis, verdrink je als toeschouwer al snel in een teveel aan bewegingen. Nog maar weinig van de thematiek komt in de bewegingen naar voren. Een ontroerend einde met een duet tussen de videoprojectie van een vrouw en een ‘live’ man kan hier helaas geen redding meer bieden.
Een fleurig geraamte
Sjoerd Vreugdenhil baseert zijn stuk op zijn herinneringen aan zijn danscarrière, ‘toen zijn lichaam nog in volle glorie was.’ In zijn stuk is de hoofdrol weggelegd voor een met bloemen begroeid skelet. Een ietwat bizarre maar fascinerende vondst, wat het concept meteen duidelijk maakt.
Vreugdenhil maakt duidelijke keuzes in het gebruik van licht, muziek en decor. Hierdoor creëert hij sterke beelden, zoals het moment waarop het gigantische kamerscherm door de ruimte geslingerd wordt. Once I was Body ontbeert helaas een heldere structuur die de toeschouwer houvast geeft. Ook hier is teveel dansmateriaal met te weinig relatie tot het thema. Ondanks de inleving van de dansers kan het versierde skelet daarom de show stelen.
Overkill
In Viewture II staat vooral de techniek van de dans op een hoog niveau. De dansers doen erg hun best om de stukken goed te brengen, maar geen van de choreografieën maakt een sterke indruk. Inhoudelijk gebeurt er veel te weinig en choreografisch weer veel te veel. Teleurstellend dat het gezelschap van de minimalistische choreograaf Krisztina de Châtel nu een programma presenteert met zo’n enorme ‘overkill’.
Tags: choreografie, dans, dansgroep amsterdam, ivgi & greben, jussi nousiainen, krisztina de châtel, natasha rodina, Pauline Weijs, Recensie, sjoerd vreugdenhil
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
Copyright 2012 CultuurBewust.nl
CultuurBewust.nl is hèt culturele web- magazine van Nederland. Elke dag lees je hier recensies, interviews en reportages voor jongeren, door ruim 100 cultuurjournalisten in de dop.
