zondag, februari 5th, 2012
Met Body Against Body krijgt de toeschouwer van het Holland Dance Festival 2012 een kijkje in de dansscene van New York eind jaren zeventig. De twee duetten Monkey Run Road (1979) en Blauvelt Mountain (1980) representeren het nauwe samenwerkingsverband tussen de legendes van de postmoderne dans Bill T. Jones en Arnie Zane. De bijzonder gestileerde en gearticuleerde choreografie houdt je tot het einde geboeid en de chemie tussen de dansers werkt hartverwarmend.
De New Yorkers Bill T. Jones en Arnie Zane startten hun samenwerking in 1971. Samen richtten zij in 1982 het gezelschap Bill T. Jones/Arnie Zane Dance Company op. De stijl van hun gezamenlijke choreografieën wordt gedefinieerd door thema’s van raciale en etnische oorsprong. Samen met artistiek directeur Janet Wong creëerde Jones Body Against Body: een avondvullende voorstelling met vintage stukken over schoonheid, de betekenis van het leven en de ‘echtheid’ van de danser.
‘Echtheid’ in tableaux vivants
Op de vloer is een vierkant uitgelijnd met wit tape, in het midden daarvan een kruisje. Vanuit de zijdeuren van de zaal in het Korzo komen twee dansers al pratend met elkaar aangelopen. Ze duwen een houten box op wielen met een ronde opening aan de bovenkant binnen het vierkant. De kleine Erick Montes en de grote gespierde Talli Jackson zijn beide gekleed in een donkerblauwe catsuit. Jackson tilt zich kalm op de box en Montes neemt een pose aan naast de box; ze kijken elkaar aan, klaar om te beginnen met Monkey Run Road.
Monkey Run Road en Blauvelt Mountain kunnen eigenlijk niet los van elkaar worden gezien. Niet alleen komen de bewegingen uit het eerste duet terug in het tweede, maar ook thematisch lijken ze samen te smelten. Ze vormen een ode aan het werk dat Bill T. Jones en Arnie Zane maakten in hun beginjaren. De duetten bevragen de vorm van een ‘duet’ en de Amerikaanse ‘hedendaagse’ dans van de jaren tachtig door invloeden van turnen, sport en populaire dans in de choreografie te verwerken. Een goed voorbeeld van het bevragen van het concept ‘duet’, is wanneer de twee dansers hun rol binnen het duet ook apart van elkaar dansen, verspreid binnen het afgetapete vierkant.
Beide duetten bevatten een zekere kalmte. De choreografie is door alle dansers zo eigen gemaakt dat de bewegingen tot in de puntjes gearticuleerd kunnen worden. Door ‘stop and go’-momenten ontstaan er een soort van tableaux vivants die steeds weer een nieuw verhaal of een scène lijken neer te zetten. Dit houdt de stukken dynamisch en interessant. Elke beweging krijgt een diepere betekenis, een extra laag door de manier waarop de choreografen het materiaal telkens weer uit elkaar trekken. Wat de duetten precies ‘vertellen’, is voor iedere toeschouwer anders.
Hartverwarmende chemie
Wat de duetten bijzonder maakt, is de chemie tussen de twee dansers. Niet alleen hun bewegingen sluiten naadloos op elkaar aan, maar ook de mimiek wordt fascinerend goed getimed. Ze vertrouwen elkaar volledig en kennen elkaars stappen tot in de details. Zelfs als ze blindelings krukken overgooien. De combinatie van de Latijns-Amerikaanse danser Erick Montes samen met twee ‘grotere’ Amerikanen zorgt eveneens voor een vleugje slapstick.
Naar het einde toe voel je dat de sympathie voor de dans en de dansers dermate is gegroeid, dat je hoopt dat er geen einde aan komt. Kortom, de veelzijdigheid in de dansbewegingen in combinatie met de hartverwarmende chemie tussen de dansers maken Monkey Run Road en Blauvelt Mountain tot de perfecte ode aan twee legendes uit de postmoderne dans.
Tags: 1979, 1980, 1982, 2012, Bill T. Jones, Bill T. Jones/Arnie Zane Dance Company, Body Against Body, CultuurBewust.nl, dans, den haag, Erick Montes, HDF2012, HDF2012 Holland Dance Festival, Janet Wong, korzo productiehuis, Lisanne Sanders, moderne dans, New York, Paul Matteson, postmoderne dans, Recensie, Talli Jackson
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
vrijdag, februari 3rd, 2012
Tijdens dit Holland Dance Festival presenteert Korzo Productiehuis drie aanstormende choreografen in het programmaonderdeel New Talents. De tweede choreograaf die in dit kader een avondvullend stuk in première mag laten gaan is Alida Dors. Zij heeft als hiphop danseres met grote namen zoals Usher en P. Diddy gewerkt. Sinds enkele jaren is zij nu de grenzen van hiphop aan het verkennen en haar choreografietalent aan het ontwikkelen.
Uniformiteit
Voor Living Apart And Together onderzoekt Dors de rol van identiteit binnen een uniforme groep. Alle dansers zijn hetzelfde gekleed, en door het tegenlicht is het moeilijk de dansers als individuen te zien. Het uniforme van de groep wordt ook benadrukt op enkele momenten waarin de dansers militaristisch door de ruimte bewegen. Hiermee contrasterend zijn er daarnaast enkele solo’s van dansers waarin zij hun individuele kwaliteiten kunnen laten zien.
Concentratie
Al snel blijkt echter dat het concept nauwelijks een rol van betekenis heeft tijdens het stuk. Dat is op zich niet erg, want Dors’ ritmische dansstijl is boeiend genoeg voor zeker de helft van de voorstelling. Maar na ongeveer twintig minuten blijkt echter dat er nauwelijks samenhang is tussen de verschillende scènes.
Voor de ogen van de bezoeker worden telkens nieuwe ideeën aangeraakt en vervolgens weer losgelaten. Van een spannende opbouw, rode draad of dramaturgische lijn is geen sprake, wat het moeilijk maakt om de hele tijd geconcentreerd te blijven kijken. Dors’ zoektocht naar een unieke dansstijl is weliswaar geslaagd; aan haar nu de taak om nog een eigenzinnige en spannende theaterstijl te ontwikkelen.
Tags: Alida Dors, dans, HDF2012, hiphop, Holland Dance Festival, korzo productiehuis, Korzo Theater, Living Apart And Together, p. diddy, Pauline Weijs, Recensie, stichting backbone, Usher
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
vrijdag, februari 3rd, 2012
In de operawereld wordt de laatste jaren veel moeite gedaan om voorstellingen een modern tintje te geven. Uit de klassieke uitvoering van La Traviata blijkt dat De Nationale Reisopera zich van deze trend weinig aantrekt. Het tragische liefdesverhaal wordt zonder opsmuk maar mét gevoel gebracht, en eigenlijk is deze traditionele vormgeving zo gek nog niet.
De Moulin Rouge van de 19e eeuw
Wie fan is van de musical Moulin Rouge zal in het verhaal van La Traviata veel herkennen, al zijn de twee qua stijl niet bepaald met elkaar te vergelijken. De opera van Verdi speelt zich af in het Parijs van de 19e eeuw, waar een relatie opbloeit tussen de courtisane Violetta en edelman Alfredo. In drie aktes worden zij gescheiden door geldproblemen, Alfredo’s kritische vader en uiteindelijk tuberculose; kortom, een echte klassieke opera. En zo wordt hij ook uitgevoerd.
Traditioneel
In 2003 stond de Nationale Reisopera al op de planken met dit La Traviata onder regie van Monique Wagemakers, die op wat spiegels en projecties na koos voor een conventionele vormgeving. Na een tussenpoos van negen jaar blijkt dat een voordeel: met de klassieke aankleding is La Traviata een tijdloos verhaal, terwijl een ‘vernieuwende’ versie na tien jaar vaak aan kracht moet inleveren. In deze voorstelling staan het verhaal en de muziek centraal, en voor de solide cast is dat geen probleem.
Drama in een huiselijke sfeer
Peter Auty, die ook in de vorige uitvoering de rol van Alfredo op zich nam, heeft een beheerste maar warme stem. Hij is geloofwaardig met zijn naïeve maar eerlijke liefde voor Violetta. Zijn tegenspeelster, debutante Petya Ivanova, heeft nu en dan een wat scherpe stem maar laat ook gevoelvolle zang horen. Vooral in haar delicate uitvoering van het bekende Amami Alfredo, waarin zij afscheid neemt van haar grote liefde, is de emotie sterk te voelen. In een rustig decor dat een bijna huiselijke stemming oproept, zetten de twee hun dramatische liefdesverhaal treffend neer.
Een prettige afwisseling op deze zwaarmoedige scènes zijn de Parijse feesten, waarin het koor een ander geluid laat horen. Het ‘Brindisi’ (‘drinklied’), gezongen rondom een champagnefontein en springend op de sofa’s, zet de stemming erin. Een later hoogtepunt is het zigeunerkoor, waarin de vrouwen met tamboerijnen en in zwarte kanten jurken een Carmen-achtige sfeer oproepen. Een sterk punt van het hele gezelschap is dat zij hun rollen bevlogen maar niet overdreven spelen, met als resultaat een mooi gebalanceerde voorstelling.
Geen spektakel, wel ‘gewoon’ mooi
Hoewel vernieuwing bijna een must is in de Nederlandse theaterwereld, kan de Nationale Reisopera voorlopig wel zonder. De aankleding van La Traviata is misschien niet erg spannend, maar dankzij de goede stemmen en het gevoelige acteerwerk is de voorstelling zeker het bekijken waard. Geen Moulin Rouge-achtig spektakel, maar wel ‘gewoon’ een mooie opera, waarin de kracht van het oorspronkelijke verhaal behouden is.
Tags: La Traviata, Margot Overman, Monique Wagemakers, Nationale Reisopera, Opera, Peter Auty, Petya Ivanova, Recensie, Verdi
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
vrijdag, februari 3rd, 2012
In De baai van Nice komen vier personages samen in de Russische Hermitage om te bepalen of het gelijknamige schilderij een echte Matisse is. Zij oordelen niet alleen over het schilderij, maar hebben ook over de kunst, de liefde en het leven in Sovjet Rusland een ongezouten mening. Ze sparen elkaar en zichzelf daarbij niet. Met een flinke dosis sarcasme, ironie en zelfspot is De baai van Nice van Toneelschuur Producties een geslaagde komedie.
‘De witte heks’
“Die werken van dat sociaalrealisme zijn net draaikolken van modder. Ik kijk liever naar lege muren. Die zijn tenminste netjes geschilderd.” Met deze uitspraak maakt het publiek kennis met Valentina Nrovka. Deze ‘witte heks’ is gevraagd naar de Hermitage in haar stad Leningrad te komen om een schilderij te bekijken, dat van de hand kan zijn van haar leermeester Henri Matisse. Zonder het schilderij een blik waardig te keuren, staat ze al snel met haar oordeel klaar.
Maar Valentina geeft niet alleen haar mening over het schilderij en de kunst. Zo is haar dochter Sophia met haar meegekomen naar dit – zoals Valentina het noemt – ‘mortuarium van een museum’. Sophia is getrouwd met een succesvol lid van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie. Ze is moeder van een tweeling, schilderes en alles behalve gelukkig. Ze wil vrij zijn en verder gaan met haar minnaar Peter. Daarom vraagt ze aan haar moeder of zij haar wil helpen bij het aanvragen van een echtscheiding. Dit is bijna een onmogelijke opgave tijdens het communistische bewind in Rusland. Sophia krijgt er dan ook flink van langs van haar moeder: “Het is een fantasie dat liefde je problemen oplost. Volhouden, dat toont karakter.”
Sterk staaltje acteerwerk
De tekst van De Baai van Nice is geschreven door David Hare, een Britse toneelschrijver en regisseur wiens stukken helaas niet veel gespeeld worden in Nederland. Daar wil regisseur Joeri Vos verandering in brengen. Over De Baai van Nice zegt hij: “Toen ik het stuk voor het eerst las was ik gelijk verliefd op alle personages. Het zijn klootzakken soms, ze zijn soms besluiteloos en totaal verstart, ze rommelen maar wat aan en ze hebben geen idee of ze de goede keuzes maken. Maar ze doen hun best.”
In de uitvoering van Toneelschuur Producties weten de acteurs het publiek om hun vingers te winden. Met lange stiltes, draaiende ogen en vlijmscherpe opmerkingen weten ze het publiek te boeien en vaak in lachen te laten uitbarsten. Leny Breederveld zet Valentina ijzersterk neer. Het lukt haar het publiek zelfs aan het lachen te krijgen door een zachte zucht, een verbaasde blik of door gewoon verveeld in een hoekje een melodietje te fluiten.
Ook Roy Baltus, die de onhandige en zenuwachtige assistent-curator speelt, werkt bij het publiek op de lachspieren. Gekleed in een pak dat op een laboratoriumjas lijkt en met een bril met dikke glazen op, weet hij op de meest ongemakkelijke momenten op te komen. Hij lijkt allergisch voor spanningen en beweegt zich daarom wat spastisch. Ook kan hij minutenlang geïnteresseerd naar hetzelfde plekje op de muur staren.
De baai van Nice is een komedie waar geen makkelijke grappen gemaakt worden. De onderwerpen zijn serieus, maar door het subtiele sarcasme, de ironie en het krachtige spel van de acteurs kan er flink gelachen worden.
Tags: De baai van Nice, Gert den Boer, Haarlem, Joeri Vos, Leny Breederveld, Lotte Dunselman, Roy Baltus, theaterrecensie, Toneelschuur, Toneelschuur Producties
Posted in Recensie, Theater | 1 Comment »
vrijdag, februari 3rd, 2012
‘Wat is een dansfestival zonder sterdanseres Sylvie Guillem?’ vraagt Jan Kooiman zich af tijdens het Holland Dance Gala. ‘Breathtaking’ noemt hij haar na het dansen van het prachtige Two. Niet alleen op het gala laat Guillem zien dat ze alle roem waard is. Ook in de voorstelling 6000 miles away showt ze haar talenten. Holland Dance is terecht trots dat ze haar in hun veelzijdige programma hebben mogen opnemen.
In gedachten de slachtoffers van de ramp in Japan
Sylvie Guillem danst met haar leeftijd van 46 jaar nog steeds de sterren van de hemel. In 6000 miles away danst ze twee choreografieën: Rearray van William Forsythe samen met danser Massimo Murru en Bye van Mats Ek. Voor een derde dansstuk heeft ze Jiri Kylián gevraagd zijn stuk 27’52 toe te voegen, uitgevoerd door Natasa Novotna en Vaclav Kunes.
6000 miles away is een voorstelling opgedragen aan de slachtoffers van de tsunami en nucleaire ramp in Japan. Tijdens de repetities in Londen vond deze ramp aan de andere kant van de wereld plaats. De achterliggende gedachte bij deze voorstelling is dat het refereert aan de kracht van ons inlevingsvermogen en het bewonderen en waarderen van andere mensen, ongeacht hoe ver ze van ons verwijderd zijn.
Ode aan haar eigen talent
In Rearray zijn Guillem en Murru opzoek naar hun eigen danstaal. Ze dansen met elkaar en toch alleen. Het is prachtig om te zien hoe soepel en sierlijk Guillem beweegt. Rearray is op deze manier een ode aan haar eigen kunnen. Murru vult Guillem perfect aan op het podium. De liefde die ze beide voor dans hebben, komt prachtig tot uiting in hun duet.
Naast dit mooie en betoverende Rearray, begint Guillem werkelijk te stralen in Bye. Een projectiescherm staat op het podium waarop Guillem verschijnt. Op een gegeven moment probeert ze over het scherm heen te klimmen, voor de helft is ze nu nog zichtbaar als projectie. Het lijkt alsof ze even uit haar wereld klimt om terug te gaan naar haar kindertijd. Haar dans is puur, expressief en vooral zorgeloos – zoals een kind is en denkt. Ondertussen komen op het scherm een familie en hond voorbij. Het talent van Guillem en haar komische mimiek maken Bye aangrijpend en grappig tegelijk. Uiteindelijk keert Guillem terug in het scherm en verdwijnt ze weer in haar wereld.
Beheersing en timing in 27’52 minuten
27’52 is ritmisch en emotioneel sterk. De titel, die verwijst naar de duur van de dans laat het stuk weinigzeggend lijken. Toch is het tegendeel waar en is 27’52 een aangrijpend dansstuk dat van de dansers juiste beheersing van techniek en timing vraagt. Novotna en Kunes zijn beide goede en expressieve dansers maar Guillem blijft de ster van de avond, daar is geen twijfel over mogelijk.
Tags: 6000 miles away, HDF2012, Japan, Jessie van den Heuvel, Jiri Kylián, Massimo Murru, Mats Ek, Natasa Novotna, Sterdansers, Sylvie Guillem, Vaclav Kunes, William Forsythe
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
vrijdag, februari 3rd, 2012
Onder toeziend oog van Hare Majesteit de Koningin is zaterdag 28 januari de 13e editie van het Holland Dance Festival in Den Haag van start gegaan. Holland Dance is sinds 1987 organisator en producent van een breed scala aan hedendaagse dansvormen. Door de jaren heen is zowel de organisatie als het festival uitgroeit tot een van de belangrijkste en meest toonaangevende festivals voor dans wereldwijd. Vanavond zullen onder andere topdansers Sylvie Guillem en Jacoby&Pronk het podium betreden.
A Source of Inspiration
Dans is een bron van inspiratie voor choreografen, dansers, muzikanten, theaters en het publiek. Ze inspireren elkaar en zichzelf door simpelweg te kijken of zelf een dans te creëren. Met het thema A Source of Inspiration wil Holland Dance met haar spectaculaire en bijzondere programmering een betekenisvolle indruk achterlaten. Tijdens het Gala laat Holland Dance daarom het mooiste van dans vandaag de dag zien. Geïnspireerd en met een unieke en bijzondere ervaring op zak zul je de zaal verlaten.
De humor van Jan Kooiman
Ouddanser van het ScapinoBallet, acteur bij Goede Tijden Slechte Tijden en jurylid bij So You Think You Can Dance: dat is multitalent Jan Kooiman. Hij mag het Holland Dance Gala van wel heel dichtbij meemaken. Deze avond ligt de presentatie in zijn handen en heeft hij als taak het publiek te informeren, te vermaken en te inspireren. Zijn humor en verhaaltjes over zijn eigen tijd als danser doen het publiek meerdere malen lachen. Hij brengt de sfeer erin zoals een goede presentator dat behoort te doen, en hij inspireert het publiek.
Ook de artistiek directeur van Holland Dance Samuel Wuersten en de wethouder van Cultuur in Den Haag Marjolein de Jong benadrukken tijdens hun praatje het belang en de kracht van dans. Ingrid Wolf mocht zelfs de Kylián Ring in ontvangst nemen voor haar inzet in de danswereld. Als artistiek directeur van 2 Turven Hoog richt zij zich op dans voor kleine kinderen; zij zijn namelijk onze toekomst en zullen op hun beurt dans in leven houden. Allemaal omarmen ze het thema A Source of Inspiration.
Het mooiste van het mooiste
Om iedereen een unieke ervaring mee te geven zit deze avond vol met het beste van het beste op het gebied van dans. Jacoby&Pronk dansen het mooie One van Annabelle Lopez Ochoa. Dit prachtige duo vult elkaar perfect aan op het podium, ze zijn werkelijk voor elkaar gemaakt. Sylvie Guillem, een van de meest gevraagde danseressen betreed het podium met Two. Ze staat in een met licht weergegeven vierkant. Ze maakt steeds dezelfde bewegingen met haar handen en wanneer de muziek van ritme verandert en harder wordt, uit zich dit ook in haar bewegingen. De prachtige belichting zorgen ervoor dat haar handen en voeten in vuur en vlam staan.
De kleine talentjes komen ook aan bod. Leerlingen uit Havo 2 van Codarts Rotterdam doen een zogenaamde traditionele Saman. In een rij zitten ze op de grond, zelf zingend maken ze snelle bewegingen met hun handen en bovenlichaam. Erg leuk om zulke jonge talentjes op het podium te zien. Ook van Nederlandse bodem is In Memoriam van Introdans. Speciaal voor dit gala hebben ze zangers uit Corsica over laten vliegen om samen met de dansers op te treden. De sfeer die hier op het podium ontstaat is werkelijk magisch. Minutenlang draaien de dansers rondjes om elkaar, en minutenlang staan ze op hun spitzen de meest mooie armbewegingen te maken. Iedereen lijkt betoverd door deze choreografie.
Onder het genot van heel veel moois heeft iedereen kunnen genieten vandaag. Alle dansers, choreografen, musici, medewerkers en het publiek zijn deze avond een hele bijzondere en mooie ervaring rijker geworden.
Tags: 2 Turven Hoog, Codarts Rotterdam, Gala, HDF2012, Holland Dance Festival, Ingrid Wolf, Introdans, Jan Kooiman, Jessie van den Heuvel, Jocoby&Pronk, Kylián Ring, Marjolein de Jong, Samuel Wuersten, Sylvie Guillem
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
vrijdag, februari 3rd, 2012
Als in een denderende liveshow wordt het publiek van de voorstelling Breaking the News van Orkater verwelkomd. Zenuwachtig rennen mensen in de rondte, de presentator wordt snel nog even in de make-up gezet, en een bijna onherkenbare Leopold Witte met pet vraagt aan de technici achterin de zaal wat ze willen drinken na afloop. “We mogen maar tot drie euro, dat weet je toch?”, zegt hij geïrriteerd als er whisky wordt besteld. De sfeer zit er goed in en de aandacht wordt meteen gegrepen. Helaas krijgt Orkater het niet voor elkaar deze de hele voorstelling op hetzelfde niveau vast te houden.
De voorstelling is een persiflage op de manier waarop tegenwoordig, in de tijd van de ‘nieuwe media’ nieuws wordt gemaakt. Medialogica heerst en als er eenmaal een nieuwsfeit de wereld in is geholpen, hoe belachelijk ook, is de malle molen niet meer te stoppen.
Conflicterende belangen
Orkater verbeeldt dit door twee partijen met conflicterende belangen in beeld te brengen: enerzijds de redactie van een nieuwsprogramma, ‘Het Nieuws van de Dag’, dat het midden houdt tussen ‘De wereld draait door’ en ‘Pauw en Witteman’. Anderzijds wordt de voorman van een niet bestaande politieke partij – de Partij voor de Zorg – samen met zijn adviseurs geportretteerd. De scène waarin van tevoren door de twee partijen wordt vastgelegd hoe het programma zal verlopen is pakkend en komisch. Geert Lageveens rol is een mooie parodie op Matthijs van Nieuwkerk en Leopold Witte speelt de beïnvloedbare politicus.
Bradley
De media worden neergezet als de heersende macht in deze voorstelling. Op het moment dat je er tegenin gaat, lig je eruit. Dat gebeurt met een van de redactieleden van ‘Het Nieuws van de Dag’. Zijn idealen zijn te sterk, hij is te veel bezig met de waarheid op tafel brengen; en dus wordt hij ontslagen.
Maar hij besluit wraak te nemen door aan te tonen dat de hele media een groot opgeblazen wereldje is. Hij roept Bradley in het leven: een verstandelijk gehandicapte jongen die veertien jaar vast heeft gezeten aan een ketting. Zowel ‘Het Nieuws van de Dag’ als ‘De Partij voor de Zorg’ happen gretig en Bradley wordt opgehypt tot een waar mediafenomeen dat een eigen leven gaat leiden. Associaties met bijvoorbeeld de ‘Duifmeneer’ zijn niet ver te zoeken.
De grap eraf
Het concept van de voorstelling is tamelijk briljant. De mannen van Orkater weten op een vrolijke en speelse manier iets aan te kaarten wat in de samenleving erg prominent aan de hand is. Het mediacircus wordt alleen te dik aangezet en duurt ook veel te lang. De aandacht verslapt na de zoveelste rare opmerking van Bradley en als hij uiteindelijk zelfs lijsttrekker wordt, is de grap er vanaf.
Susies Haarlok
Op dat moment is er gelukkig nog Susiek Haarlok, de Haarlemse rockband waar Orkater vaak mee samenwerkt. Hoog boven de rest, in een omlijst podium op poten dat aan een beeldscherm doet denken, spelen zij hun ontroerende en soms hilarische muziek. In jaren ’50 kleding en decor vormen zij een scherp contrast met de rest van de voorstelling. Zij zijn een constante factor en een bijna nostalgisch beeld van hoe de wereld was voor de uitvinding van televisie. Terwijl de kostuums en het spel beneden steeds uitbundiger en kleurrijker wordt, blijven zij stabiel. Dat mooie gegeven maakt gelukkig veel goed.
Tags: Duifmeneer, Geert Lageveen, hype, Leopold Witte, media, Merel Zuiderduin, Muziektheater, Nieuws, Orkater, Susies Haarlok, Theater
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
dinsdag, januari 31st, 2012
Tijdens deze editie van het Holland Dance Festival presenteert Korzo Producties drie nieuwe talenten om hun werk aan het publiek te laten zien. Kalpana Raghuraman is hiervan de eerste wiens nieuwe werk Before Dawn op de eerste festivaldag in première gaat. Met haar achtergrond in Zuid-Indiase tempeldans heeft ze al eerder werk gemaakt voor Westerse dansers. In Before Dawn werkt ze samen met Adonis Nebié en Sayouba Sigué, Afrikaanse dansers van het gezelschap Faso Dance Théatre.
Het uitgangspunt van het stuk is de zoektocht naar de overlevingsstrategieën van de moderne mens. Raghuraman wil in het stuk zowel het publiek als de dansers confronteren met emoties zoals angst en pijn. Dit blijkt al uit de openingsscène, waarin een van de dansers krachtige hoofdbewegingen maakt met gesloten ogen. Hierdoor lijkt het alsof hij die emoties van zich af probeert te schudden. Later probeert hij comfort te zoeken op een kussen maar dit lijkt hem niet te bieden wat hij wil. Ook de andere danser die later opkomt, lijkt op zoek te zijn naar rust, maar of hij die vindt blijft nog even de vraag.
Afrikaanse invloeden
Langzaam groeit de energie tussen de twee mannen naar elkaar toe en dat resulteert uiteindelijk in een stuk waarbij de dansers tegelijkertijd hetzelfde dansen. Het is in deze momenten tijdens de voorstelling dat vooral de invloeden uit de Afrikaanse dans opvallen. Beide dansers bewegen erg laag bij de grond en krachtig, maar de soepele arm- en rompbewegingen daarbovenop zorgen voor flow en dynamiek. Ook hun intensiteit en concentratie waarmee ze het stuk brengen is bewonderenswaardig, maar er zit nauwelijks ontwikkeling in die emoties. Hierdoor is het als toeschouwer moeilijk om geboeid te blijven kijken.
Eentonig
Dit komt ook doordat het stuk een duidelijke structuur mist die echt voor hoogtepunten zorgt. Veel van de bewegingen hebben dezelfde kwaliteit en de muziek wordt na een tijdje ook een beetje eentonig. Ook is niet altijd duidelijk wat Raghuraman eigenlijk wil zeggen. Het lijkt erop dat ze heeft geëxperimenteerd met verschillende ideeën om het thema uit te werken, maar tijdens het stuk mis je haar eigen standpunt hierin.
Een mooi moment is de scene waarin een van de dansers op de stellage klimt en daar heel langzaam een korte solo doet, waarbij hij steeds naar de hemel reikt. Daar wordt voor het eerst een andere sfeer neergezet en vindt er een ontwikkeling plaats in de emotie van de danser. Helaas zijn deze momenten te zeldzaam en te kort om de voorstelling echt aangrijpend te maken.
Tags: Adonis Nebié, dans, Faso Danse Theatre, festival, HDF2012, Holland Dance Festival, Kalpana Raghuraman, korzo productiehuis, Pauline Weijs, Recensie, Sayouba Sigué
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
dinsdag, januari 31st, 2012
Al 25 jaar staat hij bekend als een van de beste moderne dansers van Nederland. Hij is onderscheiden met meerdere prijzen en heeft gewerkt met de beste choreografen van Nederland: Tim Persent. Speciaal voor zijn zilveren jubileum worden oude stukken weer van stal gehaald en verschillende artiesten treden op. Inmiddels is hij al dik in de veertig, maar in dit soloprogramma laat hij zien dat hij nog steeds een inspirerende danser is.
Het programma opent met een film met trage zwart-wit beelden van Persent zelf, gefilmd en geregisseerd door Daniël Gallenkamp. In extreme close ups wordt iedere spier in zijn lichaam uitvergroot en wordt duidelijk waarom deze film de titel “Body Of A Dancer” heeft meegekregen. In de voice-over vertelt Persent wat zijn lichaam, dans en optreden voor hem betekent.
Perfecte techniek
Daarna volgen korte choreografieën uit het repertoire van Persent, wat gezien zijn lange carrière ook meteen een les dansgeschiedenis is. Uiteraard kan hierbij het repertoire van LeineRoebana niet ontbreken, het gezelschap waar hij al sinds 1994 bij danst. Mooi om te zien dat hij in de stukken van Ton Simons en Richard Alston niet alleen de techniek perfect beheerst, maar die techniek ook los kan laten en van het uitvoeren van de bewegingen kan genieten.
Veel aandacht is er ook voor muziek: verschillende delen worden live begeleid door een koor en ensemble Musica Amphion. Zij krijgen ook de kans om de spotlight op zichzelf te plaatsen als ze het “Lamento Della Ninfa” van Claudio Monteverdi spelen. Een oude bekende die in dit werk optreedt is Claron McFadden, waarmee Persent eerder heeft samengewerkt in het werk van Leine Roebana.
Talent van de toekomst
Daarnaast is er ook aandacht voor nieuw talent. Want zoals Tim zelf zegt wil hij vanavond niet alleen naar het verleden kijken, maar ook zijn blik richten op de toekomst. Jefta van Dinther heeft een stuk gemaakt voor dat jonge talent, drie dansstudenten van de Nederlandse academies. Zijn stuk is een welkome onderbreking van het toch wel ouderwets aandoende werk van sommige choreografen en zet een sterk theatraal beeld neer met keiharde technomuziek. Langzaam ontwikkelen de dansers hun supersnelle mimiek in korte repetitieve bewegingen. Een stuk met impact en een choreograaf en dansers om in de gaten te houden.
Persoonlijkheid
Tot slot is er de nieuwe choreografie die Ann van den Broek speciaal voor Persent heeft gemaakt. Hierin laat hij zien dat hij niet alleen een technische danser is, maar ook de diepte in wil gaan door zijn emoties te tonen. Helaas is hij hierin niet helemaal geloofwaardig, en zijn bewegingen missen de felheid en kracht die Van den Broeks eigen dansers wel hebben. Pas als hij ophoudt met bewegen en acteren, en gewoon stilstaat voor het publiek komt zijn kracht als performer volledig naar boven en weet hij je te raken door zich zo kwetsbaar en toch open te tonen.
Tags: Ann Van den Broek, Claron McFadden, dans, Dans door Tim Persent a Dance Concert, HDF2012, Holland Dance Festival, Jefta van Dinther, Leine Roebana, Musica Amphion, Pauline Weijs, Recensie, Richard Alston, Tim Persent, Ton Simons
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
Copyright 2011 CultuurBewust.nl
CultuurBewust.nl is hèt culturele web- magazine van Nederland. Elke dag lees je hier recensies, interviews en reportages voor jongeren, door ruim 100 cultuurjournalisten in de dop.
Lees verder
