Twee schoolvriendinnen ontmoeten elkaar na jaren weer voor een theevisite. Maar echt gezellig wordt het niet. Oude hobby’s en herinneringen kunnen niet voorkomen dat in THEE de kopjes sneuvelen en kokend water munitie wordt.

De twee dames in THEE nemen geen doosje thee mee op visite, maar een koffer vol. Maar wiens thee (overigens allemaal met dezelfde smaak van hetzelfde merk) zullen ze zetten? En hoe? Drinken ze inmiddels eigenlijk niet liever koffie? Nog voor de thee is gezet, ontaard de ontmoeting in een absurde competitie.

Eigen wereld
De actrices van Poolse Vis (opgericht in 2005) creëren met behulp van theezakjes een eigen wereld. Lichaamstaal en muziek – van tango tot balkan – vormen een verhalende choreografie. Die verhaallijn geeft het publiek dat onbekend is met mimetheater houvast. Inge Voskamp en Eveline Agema hebben weinig woorden nodig om de ontmoeting nóg ongemakkelijker te maken: “Heb jij nog steeds die kat?” (ander knikt) “Tommy? Timmy?” De ander: “Jip”.

Hoogtepunt is een live-projectie op de achterwand van het speelvlak. Een videocamera registreert een landkaart die op tafel ligt. De twee halen herinneringen op aan hun tijd bij de padvinders. De kaart verandert in een bos waarin twee theezakjes (de meisjes) rond paraderen. De een laat de ander struikelen – met het touwtje van het theezakje. Een label van een zakje wordt een gsm om een ziekenauto – een rood theedoosje met fietslampje – te bellen.

Ongemakkelijk gezelschap
Hilarisch zijn de scenes waar de vrouwen hun hobby met de ander proberen te delen. Agema en Voskamp vouwen theezakjes en beelden vogels uit. Ze weten van deze toch al weinig populaire hobby’s, vervreemdende ongemakkelijke bezigheden te maken. Je vraagt je soms af waarom deze twee koppige mensen elkaars gezelschap zoeken. De liefde die de ene vrouw voor de ander blijkt te voelen, valt dan ook enigszins uit de lucht.

Dat die avances leiden tot escalatie is geen verrassing, de extremiteit ervan wel. Een gevecht op, over en naast de tafel houdt het midden tussen spel en dans. In slow motion slaat een vuist tegen een gezicht en de twee buitelen over de tafel. Theezakjes vliegen door de lucht en het servies sneuvelt. THEE ontaardt in een geregisseerde puinhoop met een macaber einde.

Deze derde voorstelling van Poolse Vis (voor het eerst gespeeld in 2008) is ideaal voor wie van absurde humor houdt én wil kennismaken met mimetheater.

06-09-2010