Vorig jaar speelde Claire Fleury haar eerste soloprogramma All the lonely people and me op het Fringe Festival in Edinburgh. Met New York is ze niet bepaald onbekend. Al jaren komt de van oorsprong Amsterdamse theatermaakster in the Big Apple en ze blijft maar terugkomen.  Vroeger, dat wil zeggen zo’n 25 jaar geleden, trad ze op in dansvoorstellingen. Inmiddels is Fleury overgestapt op teksttheater, schreef ze in New York haar nieuwste theatertekst A Woman of no Distinction (De Vrouw Zonder Eigenschappen) en maakt ze daarmee op het NYC International Fringe Festival haar solodebuut in de stad van haar dromen.

Hoe is het voor jou om je voorstelling op het Fringe Festival in NYC te doen?
Fleury: “Als ik het vergelijk met Edinburgh dan vind ik dit veel leuker. Ik heb ook het idee dat mijn voorstelling hier meer op z’n plek is. Het is een duistere vertelling, maar de ene avond is ‘ie wat hilarischer dan de andere avond. Als hij wat zwaarder is, wordt dat hier ook gewaardeerd.”

Wat betekent het voor jou dat je op een Fringe Festival speelt?
Fleury: “De kans om hier een showcase te doen is geweldig. Er komt heel veel pers op af en veel publiek. Het [Fringe Festival in New York, red.] is anders dan Edinburgh, daar kan iedereen zichzelf inkopen, maar in New York moet je door een selectie heen.”

Waar heb je je personage, de ‘vrouw’ in je voorstelling , op gebaseerd?
Fleury: “Op allemaal mensen om me heen, inclusief mezelf. Ik noem me niet voor niks een existentiële trendspotter. De voorstelling is gebaseerd op het feit dat er heel veel keuzemogelijkheden zijn in het leven, en met die mogelijkheden is er ook de druk om keuzes te maken. Bij sommige mensen slaan daarom de stoppen door. Dit personage is een samenvoeging van wat ik om mij heen zie.”

Heb je overwogen om een andere actrice in te zetten in deze voorstelling?
“Ik heb van alles overwogen, ook om de tekst door twintig mensen te laten spelen. Maar dat draagt niet bij aan het script, en het script gaat over iemand die zichzelf niet wil definiëren. Ik beschrijf de vrouw ook niet, hoe ze eruit ziet, ze heeft geen naam, leeftijd of ras. Iedereen vult dat zelf in, afhankelijk van hun eigen leeftijd en ras. Dat is precies wat ik wil. Die vrouw kan iedereen zijn.”

Je werk werd door het Fonds voor Podiumkunsten omschreven als de uitbeelding van de dilemma’s van jouw generatie. Wie of wat is die generatie volgens jou?
Fleury: “Jij, ik, de mensen die nu tussen de 25 en 45 jaar zijn. Tja, wat is een generatie. Ik ben geïnteresseerd in de mensheid, met name mensen die in de stad leven en in principe van alle leeftijden. Het maken van keuzes komt een aantal keer terug in je leven.  Het gaat wat mij betreft in mijn huidige voorstelling meer om een tijdsbeeld, het leven van nu, de mensen die er nu allemaal zijn.”

Wat hoop je te bereiken bij het publiek?
Fleury: “Mensen aan het nadenken te zetten, het liefst over zichzelf. Ik vind het fijn als mensen nieuwsgierig zijn naar hoe ze zelf in elkaar zitten, als ze zichzelf een beetje kennen of in ieder geval onderzoek doen naar waarom ze dingen doen zoals ze het doen. Ik wil heel graag dat mensen hun hersenen gebruiken, op elk gebied eigenlijk. Soms hoor ik het kraken in de zaal.”

Wat betekent New York voor jou als theatermaker?
Fleury: “Een plek om te onderzoeken wat ik hier zou kunnen doen. Dat existentiële trendspotten wil ik hier ook doen, en kijken of ik hier als theatermaker aan de bak kan komen. Er is in New York veel ‘independent’ theater, dat is prima, maar dat betekent ook dat er heel veel bagger is. Er is namelijk geen scheiding tussen ‘amateur’ en ‘professioneel’. Je hebt hier veel artistieke vrijheid maar ook de druk dat er geen geld is. Hier moet je het echt van de kaartverkoop hebben. Ik vind het heel fijn om afwisselend in Nederland of in New York te zijn. Het geeft me een groot gevoel van vrijheid, en het inspireert me in het schrijven.”

26-08-2010