In Bonte Bende wisselen rare sprongen en komische bewegingen zich af met herkenbare passen. Tijdens de tweede voorstelling dit seizoen van het jubilerende Introdans Ensemble voor de Jeugd kom je ogen en oren te kort.

Af en toe klinkt een schaterlach of oprechte verbazing uit de zaal over de capriolen op het podium. Die zaal is gevuld met kinderen en hun (groot)ouders, en hun directe commentaar mag bij voorstellingen van Introdans Ensemble voor de Jeugd. Het geeft de dansers waardering voor hun werk.

Het gezelschap maakt als sinds 1989 uitsluitend voorstellingen voor kinderen. In hun twintigste jubileum jaar vieren ze dat met twee voorstellingen. De eerste voorstelling had een zwart-wit thema, deze tweede voorstelling Bonte Bende is, zoals de naam al zegt, een kleurrijk spektakel. De dansers dragen felgekleurde pakken die per dans verschillen van motief en kleur. Nooit draagt iemand dezelfde kleding, met uitzondering van “Noumenon”. Hier zijn drie dansers volledig gehuld in elastische pakken waardoor ze de vreemdste vormen aan kunnen nemen.

Eerbetoon
“Noumenon” is één van de zeven dansen waarmee een eerbetoon wordt gebracht aan de beroemde choreograaf Alwin Nikolaïs. Dit jaar zou hij zijn honderdste verjaardag hebben gevierd. Van de zeven werken uit de Nikolaïs Celebration gingen twee (“Noumenon” en “Tensile Involvement”) al in 1955 in première. Destijds golden Nikolaïs werken als zeer experimenteel.

Alle stukken zijn geselecteerd op geschiktheid voor kinderen en dat heeft goed uitgepakt. De dansen zijn fantasierijk en vol variatie. Ze vervelen daarom nooit om naar te kijken. Zo wordt er in de stukken uit Mechanical Organ (“Dime in the slot” en “Two not yet Together”) acrobatisch gedanst op banken.

De muziek doet echter wel wat ouderwets aan. De elektronische muziek klinkt vooral in het begin wat simpel. Ook de projecties op het decor – grote vlakken in verschillende kleuren per dans – zijn wat achterhaald. Toch is dat niet storend, want het past goed bij de dans. In ‘Arcade’, bijvoorbeeld, dragen drie danseressen pakken waarin ze als het ware zweven over de vloer, lijkend op schaakstukken of misschien kandelaren. Hun schaduw is zichtbaar op de achterwand, wat voor een apart effect zorgt.

Lichtgevende ballen
Een neusfluitconcert vormt de overgang naar stukken van moderne choreografen. Kiss me goodnight, voor mijn moeder van de Spaanse choreograaf Cayetano Soto is speciaal voor de voorstelling geschreven. Grappig is het effect van de blauw-rode ballen die op het podium worden gegooid en als decor dienen. Bij elke aanraking geven ze blauw-rood licht. Als onderdeel van het decor, stoten de dansers de ballen regelmatig aan, waardoor die weer beginnen te knipperen.
Duurden de scènewisselingen bij Nikolaï soms wat lang voor het jonge publiek, zelfs het opruimen van alle ballen was in het stuk van Soto totaal niet storend, maar kwam humoristisch over.

Tunnel
Ook het afsluitende stuk van de Vlaamse choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui begint spectaculair. In het voor de kinderen ingekorte In Memoriam is op de achterwand een tunnel te zien waar een auto doorheen rijdt. Ondertussen draaien de dansers in het rond, alsof ze in een trance zijn. Hun lange rokken, die in stilstaande positie tot de enkels komen, zwieren hoog op. Eén van de dansers lijkt vervreemd te zijn van de rest.
In het spitzenstuk dat volgt, staan zowel de vrouwen als de meeste mannen op spitzen. De aandacht is volledig gericht op de armbewegingen van de dansers, soms vluchtig, soms mediterend traag. Net als in de rest van de voorstelling komt het publiek zelfs in dit rustigere werk ogen en oren te kort.

Zoals artistiek leider Roel Voorintholt zei in een interview met CultuurBewust.nl mag dans ook ‘aangenaam’ zijn. En dat is gelukt. Ouders praten lang na met hun kinderen over de voorstelling. Veel meisjes raakten geïnspireerd en beginnen in de pauze en na afloop zelf even te dansen.

18-03-2010