Roes is de tweede voorstelling van het nieuwe Haagse theatergezelschap Firma MES. Roes is een absolute aanrader voor iedereen die weet wie Lady Gaga is en een ambitieus uitgaansleven heeft, en voor mensen die van plan zijn naar China te gaan als tussenjaar.

Jong, nieuw en actueel theater
Volkskrant-columniste Hanna Bervoets schrijft met Roes een pakkende theatertekst over haar eigen generatie jongvolwassenen die op zoek is naar zichzelf en een boodschap om te verkondigen. Maar hoe weten deze individualisten wat ze over de wereld te zeggen hebben, als zij voortdurend vluchten in de extase van het metropolische uitgaansleven? Ze zijn jong en ze willen wat. Wat ze precies willen, weten ze niet. Biedt de roes tijdens het stappen hen troost? Deze vraag ontpopt zich tijdens deze voorstelling van Firma MES. Een confronterende vraag voor degenen die zichzelf gespiegeld zien in de personages.

Het Haagse theatergezelschap debuteerde vorig seizoen met de locatievoorstelling Eb. Nu spelen ze in de grote zaal van Theater aan het Spui en halen alles uit de kast. Firma MES bestaat uit vier jonge theatermakers, die in 2008 samen afstudeerden aan de Toneelacademie Maastricht. Daan van Dijsseldonk, Roos Eijmers en Lindertje Mans spelen in Roes drie twintigers tijdens een (standaard?) avondje uit. Schrijfster Bervoets voert drie tot in het extreme doorgetrokken, maar herkenbare personages op.

In tha club
Nadat ze hebben ingedronken met punch 3.0 (wodka met tropische vruchtjes uit blik) staan Aya, Venus en Bo in de rij voor de club, in hun over the top modieuze outfits. Het motto is ‘zien en gezien worden’ en anderen laten denken: wat heeft zij een leuk leven! Aya’s verschijning doet denken aan Lady Gaga, het zingende stijlicoon van 2010. Deze vergelijking blijkt helemaal raak wanneer later op de avond Aya een sexy ‘I want you back’-popliedje met techno-invloeden zingt.

Op de (dans)vloer zijn ze omringd door levensgrote kartonboard-versies van beroemdheden en iconen zoals de Marlboro-cowboy, het Michelin-mannetje en Rihanna. Zij spelen de rol van de anderen, de menigte, de rest van de mensen in de club, de trendsettende jetset. Ook zijn er vermomde verwijzingen naar het konijn met de klok uit Alice in Wonderland. Een interessant ingrediënt, gezien het onderwerp van het nachtleven, waar droom en nachtmerrie, fantasieën en angsten het menselijk brein overheersen.

In de voorstelling zitten veel spotternijen met onze Westerse televisiecultuur verwerkt. Lingo-ballen die over de vloer stuiteren, flarden van een programma dat op zoek is naar ‘De Volgende’ en een fantastische parodie op de eliminatierondes van Hollands (en Amerika’s) Next Topmodel. Het resulteert in een hilarische mengelmoes van spelletjes en spelshows waarin – hoe toepasselijk – het raden van iemands identiteit centraal staat (denk aan: ‘Wie van de drie’ en ‘Wie ben ik?’). Is uitgaan dan misschien ook zo’n spelletje?

Grappig, herkenbaar en grappig
In hoog tempo trekken de stuk voor stuk grappige, bizarre taferelen voorbij aan het publiek, maar ook aan de personages. Zij bevinden zich weliswaar samen op de dansvloer, bij de wc’s of in de rookruimte, maar gaan tegelijkertijd helemaal op in hun eigen navelstaarderige wereldjes. Een drietal individuen in een paradoxale zoektocht naar gezamenlijkheid en een identiteit die ze ook weer onderscheidt van de anderen. Zo worstelt Bo met de achterliggende boodschap van zijn kunstwerken, zit Aya in de knoop met haar alterego Alice en vraagt Venus zich af waarom ze naar China wil als studietussenjaar.

Erg knap hoe het herkenbare wordt geparodieerd zonder clichématig te worden en hoe clichés op een originele manier in de thematiek passen. De humor in Bervoets’ dialogen en monologen komt volledig tot z’n recht in de speelse regie van Thomas Schoots. In de tekst zijn Bervoets’ stijl en verwante thema’s te ontdekken uit haar romandebuut Of hoe waarom. Zowel de toneeltekst als de opvoering ervan door Firma MES smaakt naar meer.

22-05-2010