Een mooie dag om te reizen is een fysieke voorstelling over ouderen, afsterven en afscheid nemen. Deze afstudeervoorstelling voor de Hogeschool van de Kunsten van José Montaya is ontroerend, maar ook humor blijft niet achterwege.

Terugblikken
Het stuk vertelt over een oude man (Achmed el Jennouni) die tergend traag onderweg is naar een gietertje voor op toneel. Telkens wordt hij onderbroken door zijn zussen. Door die onderbrekingen reist hij naar het verleden, hij blikt terug op zijn leven. Op de plagerijtjes van zijn zussen, de dood van zijn moeder en de geboorte van zijn kind. De momenten glippen telkens op het laatste moment door zijn vingers als hij wordt teruggetrokken naar de harde realiteit. Uiteindelijk bereikt hij het einde van zijn reis, de gieter. Als hij daar is, sterft hij.

Water
De dreiging van die naderende dood wordt versterkt door een almaar druppende kraan op de achtergrond. Water speelt een grote rol in de voorstelling en is in alle elementen van het stuk verwerkt. Wanneer de man sterft hoort het publiek golven aanspoelen op het strand. Dit sluit perfect aan bij zijn passie voor zeevaart die de man al vanaf zijn jonge jaren had. Een speelgoedschip is één van de belangrijkste attributen in het stuk. De man speelt er zijn hele jeugd mee en is erg gehecht aan het voorwerp. Als één van zijn zussen het kapot maakt, is hij daar erg verdrietig om.

Spel en muziek zijn treffend gecombineerd. Het spel van Achmed el Jennouni is minimalistisch, maar duidelijk. Hij weet met simpele bewegingen een helder beeld neer te zetten. Ook het spel van de drie zussen (Mei van der Meulen, Nikki Remkes en Lilou Dekker) is fysiek sterk. De kleine, snelle, bijna kirrende voetstappen van hen als oude dames spreken boekdelen. De muziek versterkt dit spel, spot er af en toe mee, maar is altijd een toevoeging. Door deze combinatie ontroert de voorstelling, maar wordt hij nooit te zwaar.

Treurnis met een humoristisch randje
De thematiek stuurt aan op een zware voorstelling, doodgaan is nou eenmaal geen luchtig onderwerp. In het begin van de voorstelling valt er desondanks voldoende te lachen – de zéér vergrotende brillen van de zussen bijvoorbeeld. Echter, naar mate de voorstelling vordert en de dood dichterbij komt, wordt de voorstelling almaar treuriger. Een ontwikkeling die zijn hoogtepunt vindt wanneer de man voor het laatst terug wordt gerukt naar de realiteit: hij had net zijn pasgeboren kindje vast. Die is nu alleen nog maar een illusie. De opbouw van de voorstelling zorgt dat de toeschouwers het stuk in worden gesleurd.

Een mooie dag om te reizen is, ondanks de zware thematiek, meeslepend, ontroerend én grappig door sterke combinatie van muziek, geluid en spel.

21-05-2010