Pat Benatar zong het al in de jaren ’80 van de vorige eeuw, en het tegendeel is nooit bewezen: “Love is a Battlefield.” In Thaibox Verdriet van De Toneelmakerij wordt de liefde letterlijk bevochten in de boksring. De gevechten zijn zwaar, de poëzie krachtig en de samenkomst van deze, op het eerste gezicht zo verschillende, kunstvormen maakt Thaibox Verdriet tot een interessante voorstelling.

Smack my bitch up
Bij binnenkomst stapt de toeschouwer een boksschool in, compleet met tribunes aan vier zijden en een boksring in het midden. De boksers maken zich klaar voor het gevecht terwijl de toeschouwers plaatsnemen. Op een scheidsrechtersstoel zit een jongen muziek te maken. De muziek krijgt steeds meer vorm en bouwt op tot het begin van Smack my bitch up van the Prodigy, welke vervolgens als origineel wordt ingezet: de voorstelling begint.

Door de opstelling bevindt de toeschouwer zich letterlijk op het strijdtoneel en kan het zich goed inleven in de situatie. Thaibox Verdriet vertelt het verhaal van zes mensen die aan elkaar verbonden zijn door het thaiboksen. Het verhaal begint met de aankondiging dat er nog vijf dagen zijn tot een groot thaiboxgala in boksschool Silent Dragon. Hank, de eigenaar van Silent Dragon, en zijn zusje Elja trainen met Boris, die zal vechten tijdens het gala. Hij zal het opnemen tegen Tom, oud bokskampioen en oud inwoner van het dorp. Woody, de coach van Tom, brengt onrust in de voorbereidingen door verliefd te worden op Elja.

Ingewikkelde relaties
De boksring blijkt niet enkel een ruimte voor gevecht, maar ook voor bezinning en zelfs meditatie. Elk personage kan in de boksring op zichzelf zijn, maar kan daar ook gestoord worden door een van de anderen. Dit zorgt voor een groot aantal conflicten, die een aantal keren leiden tot zware innerlijke, maar ook fysieke gevechten.

De jonge Elja (Laura de Boer) is in gevecht om zichzelf te vinden. Hank, die eigenaar is van de boksschool, brengt rust in de voorstelling. Acteur Tjebbo Gerritsma, heeft een sterke speelstijl en houdt alles onder controle. De vader van Boris daarentegen, Wolf, heeft een storend effect en Thaibox Verdriet zou zonder Wolf sterker uit de verf komen.

Het verhaal bevat enkele bijzondere plotwendingen, waarin de relaties tussen de personages een hoofdrol spelen. Een zware relatie tussen een vader die niet van zijn zoon houdt, een jongen die verliefd is op een meisje, terwijl datzelfde meisje een andere, onmogelijke liefde verlangt. Er bestaat in Thaibox Verdriet een ingewikkeld web aan relaties die de toeschouwer alert houdt.

Passie, zweet en gevecht
De voorstelling wordt ondersteund door muziek van Maarten Heijmans, die daarvoor enkel zijn stem en een sampler gebruikt. Hij heeft talent: de muziek is sterk, gevoelig, zuiver en strak. Zijn personage Woody zou echter wel iets meer rust mogen bevatten. Mede vanwege de straattaal die hij spreekt – te veel en te ingewikkeld voor de meeste toeschouwers – is hij op sommige momenten niet te volgen.

In Thaibox Verdriet gaan muziek, poëzie, liefde en gevecht samengaan in een goed gedoseerde mix. Een voorstelling met passie, veel zweet en zwaar gevecht. Het is bijna onmogelijk dat de acteurs niet onder de blauwe plekken de voorstelling spelen, de boksgevechten zijn namelijk echt.

Thaibox Verdriet is een voorstelling die anders is, maar toch gelijk aan zoveel voorstellingen over liefde: sommige relaties zijn het waard om voor te vechten, andere relaties moeten bevochten worden, maar één ding is duidelijk: gevochten wordt er in Thaibox verdriet. Een vader voor zijn zoon, een broer voor zijn zus en twee geliefden die elkaar in de boksring vinden vechten voor elkaar. “If it’s worth having, it’s worth fighting for” (Cheryl Cole, 2009).

17-05-2010