Ze fungeren als rolmodellen voor vele jongens, als droommannen voor vele meiden: de BalletBoyz. Ze hebben alles in huis om de perfecte schoonzoon te zijn. In The Talent laten ze zich zowel van hun stoere als van hun gevoelige kant zien en benadrukken dat mannelijkheid en ballet heel goed samengaan.

Sinds 2001 zijn de BalletBoyz uitgegroeid tot een sensatie die niet meer weg te denken is uit de danswereld. Michael Nunn en William Trevit zijn verantwoordelijk voor de oprichting van de BalletBoyz. Na vele jaren zelf mee gedanst te hebben, zijn zij nog steeds nauw betrokken bij de dansgroep. In het introductiefilmpje ‘The story so far’, dat afgespeeld wordt tijdens een korte pauze, neemt de groep je mee in de reis die zij als dansers hebben doorgemaakt om te komen waar ze nu zijn. Strenge audities waren er voor nodig, maar hieruit is dan ook een prachtige formatie ontstaan.

Geen oppervlakkig boyband imago
Om te voorkomen dat de dansers te veel op elkaar zouden lijken en het totaalplaatje te saai zou worden, heeft elke danser een andere achtergrond en dansgeschiedenis. Het is net zoals bij een boyband. Elk lid heeft iets kenmerkends – de badguy, de gevoelige jongen, etc. – zodat elk meisje of jongen zich kan identificeren met een van de leden. Ze vullen elkaar aan en passen daardoor perfect bij elkaar. Zo is het ook bij de BalletBoyz, alleen zijn deze jongens niet oppervlakkig neergezet, maar zijn ze brede persoonlijkheden met overtuigende kwaliteiten.

Blind vertrouwen
Het sterkste punt van de jongens is de manier waarop ze samenwerken en op elkaar inspelen. Ze voelen elkaar goed aan en vertrouwen elkaar blind; dit is ook wel nodig tijdens de spectaculaire lifts die ze uitvoeren. Elkaar omhoog gooien en weer opvangen, in elkaars armen springen, over elkaar heen rollen, radslagen en handstands; het lijkt allemaal zo eenvoudig zoals de BalletBoyz de dansen uitvoeren. Kijkend naar de techniek, het voetenwerk en de lifts weet je dat hier heel veel trainingsuren aan vooraf zijn gegaan. Dat het de BalletBoyz goed af gaat is dan ook echt een compliment.

Torsion, Alpha en Void
De voorstelling bestaat uit drie stukken – Torsion, Alpha en Void – die op hun beurt een verpletterende indruk achterlaten. Stuk voor stuk odes aan hun eigen talent, energie en kracht. De dans in Torsion lijkt een spel met hun eigen intuïtie: inschatten waar je danspartner staat, springen en hopen dat hij je goed opvangt. Zwaartekracht is een belangrijk begrip in dit stuk. Een hoogtepunt is wanneer de zes dansers allen tegelijk heel snel met hun armen bewegen; door het licht dat wordt gebruikt heeft dit voor de toeschouwer een magisch effect.

Alpha raakt een gevoelige snaar. De prachtige muziek van Keaton Henson is hier zeker mede verantwoordelijk voor. De dansers geven zich bloot, zijn kwetsbaar en heel puur, maar weten tegelijkertijd hun stoere kant in balans te houden. Het stuk waarbij zeven dansers een andere danser herhaaldelijk en steeds sneller omhoog gooien en weer opvangen, getuigt hiervan.

Bij Void worden de dansers tot het uiterste gedreven. Het start met een filmpje. We zien een stadswijk waar de dansers doorheen lopen. Het beeld is zo geprogrammeerd dat het net lijkt alsof de dansers nog steeds in die wijk staan te dansen wanneer ze het podium op komen en jezelf er in een groep om heen staat. De kijker ziet groepsbattles en solo’s, maar bovenal een stuk waar de dansers gedompeld in adrenaline elkaar letterlijk om de oren vliegen tijdens de spectaculaire stunts.

Ballet is niet alleen sierlijk en vrouwelijk voortbewegen in maillots, pirouettes draaien en in de eerste voetpositie staan. De BalletBoyz laten gekleed in spijkerbroeken met hun heldhaftige karakter en gespierde armen zien dat ballet ook heel stoer en mannelijk is.

20-02-2012