In Wa(h)r es gelogen wordt er door dans- en muziektheatergezelschap Bollwerk met werkelijkheid en perceptie gespeeld. Pure, simpele bewegingen waarbij de dansers aan elkaar hangen en trekken maken de voorstelling krachtig.

Dia’s
De voorstelling begint met een levende ‘diashow’. Het licht gaat aan en de dansers vormen om de beurt tableau vivants. Ze staan roerloos, letterlijk in de spotlight. Door het felle licht verschijnt er achter hen op de witte muur hun eigen, enorme schaduw. Dit geeft een prachtig effect en laat uit iedere danser als het ware een tweede personage voortkomen, op de muur.

Perceptie
Wat zie je, wat denk je te zien en wat is werkelijk? Dit dilemma leggen de choreografen Andrea Boll en Peter Kadar in de voorstelling Wa(h)r es gelogen aan het publiek voor. Als toeschouwer word je in de voorstelling continue geconfronteerd met verschillende beelden die tegelijkertijd verschijnen. Deze beelden komen vaak uit elkaar voort, zoals de dansers en hun schaduwen, maar zijn daarentegen niet hetzelfde. Zijn de beelden een realistische weergave van de werkelijkheid of zijn het slechts abstracties die weinig met de realiteit van doen hebben?

Bewust en onbewust is iedereen er dagelijks mee bezig: jezelf te presenteren aan de buitenwereld. Met een foto, op internet of op straat. Hierbij moeten steeds weer keuzes worden gemaakt. Wat laten we elkaar zien wanneer we een medemens bespelen om iets te bereiken of eigen imperfecties te verhullen? In hoeverre zijn we volledig onszelf en willen we onszelf in de buitenwereld zijn? Bollwerk speelt met deze innerlijke tweestrijd en wil het publiek een spiegel voorhouden waarin we onszelf zien en het beeld dat we van onszelf creëren.

Beetje traag
De simpele bewegingen maken de voorstelling krachtig. De zwaartekracht waar de dansers veelvuldig gebruik van maken door in acrobatische houdingen aan elkaar te hangen en te duwen maken vooral het eerste gedeelte vloeiend en sereen. Na het begin met de levende ‘diashow’ vloeit de voorstelling als een kabbelende, krachtige stroom voort. De overgangen tussen de verschillende delen, waarin onder andere een prachtige solo van Andrea Boll plaatsvindt, zijn wel eens te traag en onlogisch. Door de lange aanloop naar deze solo is de voorstelling op sommige momenten wat langdradig. Door wat sneller over te schakelen naar een volgend deel zou het stuk spannender blijven en een nog vloeiender geheel vormen.

16-02-2011