De voorbereidingen op het verplichte familiediner ter gelegenheid van de 21^ste verjaardag van Steve, zoon uit een Antiliaans gezin, brengen al de nodige spanningen en pesterijen met zich mee. De stemming slaat volledig om als Steve zijn nieuwe vriendin Silly presenteert. De pesterijen gaan door totdat de boel uiteindelijk volledig escaleert en de gezinsleden tot inkeer moeten komen. Toch is HUID! een komische voorstelling over discriminatie door gekleurde mensen onderling.

Familiediner
Op Steve’s verjaardag maakt iedereen zich op voor het ‘gezellige’ familiediner, een verplichting waar niemand zin in heeft, behalve Steve’s moeder die zoals altijd de regie in handen heeft. Als verjaardagscadeau wil Steve het liefst een reis naar Curaçao, maar volgens zijn ouders heeft hij daar niets te zoeken. Al tijdens de voorbereidingen voor het diner wordt duidelijk dat de onderlinge verhoudingen binnen het gezin gevoelig liggen.

Zo doet de moeder alsof ze niet donker is maar heel licht getint, de dochter is veel te dik en wordt daarom genegeerd en gepest door haar moeder, de vader is een zwijgzaam type die door moeder onder de duim wordt gehouden en de butler is homoseksueel en daardoor het mikpunt van pesterijen. Steve is het oogappeltje en doet alles goed in de ogen van zijn moeder, tot aan dit verjaardagsdiner.

Verrassing
Steve kondigt aan te zorgen voor een verassing bij het diner: hij neemt een meisje mee. De opluchting en blijdschap is groot: gelukkig is hij geen homo! De stemming slaat echter om als blijkt dat zijn nieuwe vriendin Silly een nogal donkere huid heeft en daarmee totaal niet voldoet aan het plaatje van de ideale schoondochter. Eerst wordt ze genegeerd, vervolgens worden er grapjes over haar gemaakt en tot slot veranderen de grapjes in steeds venijnigere opmerkingen.

Confrontatie
Door het publiek wordt veel gelachen om de scherpe opmerkingen die in snelle dialogen over en weer over tafel gaan. Maar los van de dialogen zijn ook de gezichtsuitdrukkingen van de acteurs erg amusant, bijvoorbeeld de dochter die je verbaast ziet kijken en vervolgens gniffelen terwijl Silly verbaal wordt neergehaald door Steve’s moeder.

De spanning neemt toe wanneer Silly een gedicht voordraagt waarbij ze langzaam helemaal losgaat. Zowel in haar uitspraken, die alle gezinsleden confronteert met hun eigen gedrag, als in haar bewegingen die steeds sensueler worden, weet ze het gezin te stangen. Vader heeft ze helemaal ingepakt, en moeder raakt daardoor alleen maar nog meer op de kast gejaagd. Pas wanneer het pesten zijn hoogtepunt heeft bereikt krijgt de toeschouwer meer inzicht in de achtergronden van de verschillende familieleden. Eigenlijk maskeren de familieleden hun eigen identiteit door lelijk tegen elkaar doen, zo hoeven ze hun eigen gevoel niet bloot te geven.

Urmie Plein zet een overtuigende rol neer als moeder en koningin van het gezin die zich duidelijk een stuk beter voelt dan de rest van de familie. Butler Roger, gespeeld door Raymi Sambo -die tevens de regie verzorgt- valt op door zijn uitstekende spel. Maar ook de andere acteurs doen niet onder en met elkaar zetten ze een overtuigend gefrustreerde familie neer.

Discriminatie of niet?
Een voorstelling rondom het thema ‘discriminatie’ had een zware voorstelling kunnen worden. Maar in HUID! doet de huidskleur er eigenlijk niet toe. Alle getinte acteurs discrimineren elkaar niet vanwege hun huidskleur maar om een andere reden: de een is te dik, de ander heeft zelf een probleem met haar huidskleur en weer een ander is homo. Dit zorgt voor een positieve verrassing: een grappige voorstelling met snerende dialogen, die toch moraal meegeeft en laat zien dat iedereen zijn eigen issues heeft.

In HUID! wordt duidelijk dat iedereen gekleurd is vanwege zijn achtergrond en de normen en waarden die je meekrijgt. Het is uiteindelijk zoon Steve die dit de anderen laat inzien door zijn vriendin uit te nodigen tijdens het diner, en door de escalatie die dit met zich meebrengt. Met het besluit om zijn eigen pad te kiezen, geeft Steve het voorbeeld. Dit doet hij symbolisch door de zegelring van zijn vader niet te accepteren omdat hij niet de ‘last’ wil overnemen die zijn voorvaders met zich meedragen.

13-10-2010