vrijdag, februari 10th, 2012
Donderdag stond Gavin DeGraw in een stijf uitverkochte Oosterpoort. Hij maakte indruk met een mix van oude en nieuwe nummers en uit volle borst werd er meegezongen met de inmiddels klassieke hitjes als ‘Chariot’ en ‘I Don’t Want To Be’. Ook het voorprogramma dat werd verzorgd door het Nederlandse talent Dotan, mocht er wezen.
Onder begeleiding van een Cajon drum (een soort houten kistje waaruit een heel scala aan percussiegeluiden kan worden getoverd) en een gitaar laat Dotan onder andere ‘Where we belong’ van zijn debutalbum Dream Parade op een bijna akoestische wijze horen. Erg fijn. Er ligt pas één album van de artiest in de winkel, maar wat hij laat horen smaakt zeker naar meer.
Gemaakt voor het Podium
Vervolgens is het podium voor de man die de zaal tot een uitbundig gegil brengt. Hij laat er geen gras over groeien en zonder een openingswoord begint hij met het energieke nummer ‘Candy’ van zijn nieuwste album Sweeter. Direct is te zien dat DeGraw gemaakt is voor het podium. Zonder pauze tussen de nummers barst de zaal vervolgens uit in gejuich wanneer de eerste herkenbare noten van ‘Chariot’ worden gespeeld door de band. Massaal wordt er meegezongen en gedanst met misschien wel de grootste hit van de artiest tot nu toe.
Solo
Na onder andere de titelsong van zijn vierde album Sweeter en de wereldhits ‘Im in Love With a Girl’, ‘Follow Through’ en een eigen versie van ‘Move Like Jagger’, waardoor de zaal inmiddels één grote dansende massa is geworden, verlaat de band het podium en is het tijd voor een stukje solo performance. Het mooie ‘More Than Anyone’ brengt het hart van sommige vrouwen zo op hol dat er vanuit de zaal “Gavin, I love you!” wordt geschreeuwd waarop de artiest reageert met “I don’t know how to say this, but that was the scariest voice I’ve ever heard”.
Not Over Gavin
Na een lachsalvo komt de zaal weer tot rust en schroeft de artiest de temperatuur een beetje extra op met een eigen versie van Marvin Gaye’s ‘Sexual Healing’ en ‘Let’s Get it On’. Je ziet duidelijk dat DeGraw het ontzettend naar zijn zin heeft op het podium. Het enthousiasme en de energie straalt er vanaf. Als het concert dan toch echt is afgelopen na zijn nieuwste single ‘Not Over You’ heeft eigenlijk nog niemand genoeg van de show. Maar het zit erop en één ding is duidelijk: Groningen is not over Gavin.
Tags: 9, Bouma, Chariot, concert, CultuurBewust.nl, DeGraw, Dotan, Dream, februari, Gavin, Gosse, Gosse Bouma, Groningen, I Don't Want To Be, Not Over You, Oosterpoort, Optreden, Parade, Recensie, Soldier
Posted in Muziek, Reportage | No Comments »
donderdag, februari 9th, 2012
Om de maand staan ze er weer: rappend en schrijvend talent dat in de hippe lobby van Hotel V in Amsterdam de kans krijgt om van zich te laten horen. Wie weet zich te ontpoppen tot vocabulair zwaargewicht in deze kweekvijver van de kunsten?
Uitgeverij Lebowski en muzieklabel Top Notch sloegen de handen ineen en creërden Achievers On Stage, een podium voor jong schrijf- en muziektalent. Fragmenten uit debuutromans, leuke rijmpjes, ware poëzie en rauwe raps. Ook 22 januari was er weer genoeg te beleven.
Tags: Achievers, amsterdam, auteurs, boeken, CultuurBewustTV, Hotel V, Johan Fretz, Kraantje Pappie, lebowski, Omar Dahmani, rappen, talent, Top Notch, voordracht, voorlezen
Posted in CultuurBewustTV, Literatuur, Muziek, Reportage | No Comments »
maandag, februari 6th, 2012
In Zweden lijken de jonge vrouwen die wonderschone popmuziek maken als paddenstoelen uit de grond te schieten. Robyn, Lykke Li, Nina Kinert, hun sound is knap geproduceerd en aanstekelijk, mét diepgang en een heldere gelaagdheid die aanspoort tot beter luisteren. Jennie Abrahamson vormt hierop geen uitzondering, maar gelukkig is haar album The Sound of Your Beating Heart alles behalve méér van hetzelfde.
Hoewel in Nederland vrijwel onbekend, is Abrahamson geen nieuwkomer. Haar debuutalbum Lights dateert van 2007, opvolger While the sun’s still up and the sky is bright is uit 2009. Met de release van The Sound of Your Beating Heart is de kans groot dat Abrahamson’s talent ook buiten de grenzen van haar thuisland wordt erkend. Eentje om in de gaten te houden dus.
Drijvende percussie
Het album opent sterk. Na een kort instrumentaal intro volgt het ietwat mysterieuze ‘Wolf Hour’. Het geluidspalet van strijkers en synths wordt opgezweept door een dansbaar ritme en Abrahamson’s fluwelen stem, die doet denken aan een jonge Kate Bush of montere Tori Amos, doolt gecontroleerd in het rond. De single ‘Hard To Come By’ gaat in datzelfde frisse timbre verder: aanstekelijk en speels. Na één keer blijft het nummer onontkoombaar in je hoofd hangen.
Catchy ritmes kleuren het hele album. Soms subtiel, zoals in ‘Running’ waar Abrahamson’s stem naar het einde toe stilletjes na-echoot, soms groots zoals bij ‘Give It Up’ waar drijvende percussieklanken in combinatie met de Kate Bush-achtige uithalen een indrukwekkende klankmuur construeren. Hier klinkt Abrahamson’s op haar venijnigst: “Give it up, give it up / it’s time to go now / give it up, give it up / it’s time to leave now”.
Synthesizer deuntjes
Toch, écht vilein wordt het nergens. Abrahamson’s stem is daarvoor te helder, te gepolijst. Dat pakt vaak goed uit, maar soms iets minder. In ‘She Don’t Lie’ en ‘A Better’ klinkt de zangeres te gladgestreken en de synthesizer deuntjes te gekunsteld. Gelukkig weet ze het goed te maken met pareltjes als ‘Raphael’ en ‘Crash’ waar ze met haar glasheldere, haast kinderlijke stemgeluid het melancholische spectrum van emoties feilloos weet te treffen.
Pop pur sang
The Sound of Your Beating Heart is een geslaagd album, pop pur sang. De meeste nummers zitten knap in elkaar. Volle composities en kleine liedjes wisselen elkaar af, en Abrahamson weet met beide te overtuigen. Ja, deze dame heeft veel in haar mars, zeker als je weet dat ze ook een groot deel van de productie op zich nam.
Tags: album, Catchy, indiepop, Jennie Abrahamson, Johannes Berglund, Kate Bush, Kim Hoefnagels, Lykke Li, melancholisch, popliedje, Recensie, Robyn, The Sound of Your Beating Heart, tori amos, Wolf Hour, Zweden
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »
zaterdag, februari 4th, 2012
Na een succesvolle revival dankzij het in 2010 uitgebrachte album Echo Mountain, is de Belgische band K’s Choice helemaal terug van weggeweest. In een intieme theatertour presenteerden drie van de zes bandleden deze winter alweer de volgende cd Little Echoes. Zo ook in Tivoli Oudegracht in Utrecht. Waar normaalgesproken flink geswingd en meegezongen wordt, was er nu plaats voor betoverende momenten van eenvoud en verstilling.
Wie K’s Choice nog kende van hun pop-rocknummers in de jaren negentig, moest deze avond even omschakelen; in de theatertour komt vooral de singer-songwriterkant van de band naar voren. Broer en zus Gert en Sarah Bettens en toetsenist Reinoud Swinnen brengen akoestische versies van oude en nieuwe eigen nummers, en een aantal covers. De sfeer is kalm, bijna meditatief, met de bijzondere stem van Sarah als dromerig middelpunt.
‘Quiet little place’
Het concert opent wat serieus met het melancholische ‘Killing dragons’, ‘16’ en titelsong ‘Echo mountain’. Hieraan is te horen dat de band ouder is geworden, minder onschuldig en onbevangen dan in de beginjaren. Toch weten ze het gevoel van toen nog terug te halen, zo blijkt uit de opgewekte en krachtige uitvoering van ‘Quiet little place’. Een zeer toepasselijk nummer, want een stille plek is Tivoli deze avond letterlijk. Afgezien van een paar vallende bekers althans.
Discoperiode
Maar dat wil niet zeggen dat álle liedjes rustig en ingetogen zijn. Een vrolijke Amerikaanse sound is bijvoorbeeld te horen in het nieuwe nummer ‘I wanna get lost’. En Sarah zorgt voor een verrassing door 29 jaar na haar ‘discoperiode’ eindelijk een cover te brengen van ‘I’m so excited’, compleet met discolampen en een mondharmonicasolo van Gert. Gevolg: een lachende, klappende en juichende zaal.
Ook ‘I will carry you’ – oorspronkelijk van Gerts rockgroep Woodface – klinkt stoerder, net als het door Gert gezongen ‘River to the moon’, dat een mooie combinatie is van gevoelige en meer pittige passages.
Antarctica
Toch zijn het uiteindelijk de ‘stille’ nummers die de meeste indruk maken, getuige ook de reactie van het publiek. Groot applaus is er bijvoorbeeld voor de kippenvel veroorzakende Damien Rice-cover ‘Cannonball’. Hiermee trad K’s Choice in december op in het Vlaamse Glazen Huis. Momenteel werkt de band aan muziek voor een documentaire over een Belgische expeditie naar Antarctica. In een voorproefje daarvan hóór je de weerspiegeling van de zon op de uitgestrekte sneeuw- en ijsvlaktes.
Genoeg bijzonders te beleven dus, ondanks de eenvoudige akoestische insteek. Het is dan ook moeilijk om de band te laten gaan. Al bij het voorstelrondje tijdens een lange en levendige uitvoering van ‘If you’re not scared’ is de zaal uitzinnig. En als Sarah bij de derde toegift meldt dat dit echt de laatste keer is dat ze terug op het podium komen, roept iemand “Dat zullen we nog wel eens zien!”. Hij krijgt ongelijk, helaas. Maar in ieder geval was het, in de woorden van Sarah, “zoals altijd weer gezellig in Tivoli.”
Tags: akoestisch, Echo Mountain, Gert Bettens, jorien heemskerk, k's choice, Little Echoes, pop, Reinoud Swinnen, rock, Ronald Rijntjes, Sarah Bettens, singer-/songwriter, Tivoli, Utrecht, Woodface
Posted in Muziek, Reportage | No Comments »
zaterdag, februari 4th, 2012
Wouter Hamel trekt begin dit jaar de theaters in. Met zijn jazzy liedjes en zachte stem neemt hij het publiek mee op reis. Hij laat je wegdromen bij liefdesliedjes en toont ondertussen de wereldsteden die hij als muzikant heeft bezocht. Wouter Hamel Theatertour 2012 is een concert waarbij je achterover moet leunen en moet genieten van een singer-songwriter bomvol talent.
De wereld over
Wie de speellijst van zijn laatste album Lohengrin heeft bekeken weet al dat Hamel zich veel laat inspireren door steden. De titel van het album zelf verwijst naar de straat waar Hamel is opgegroeid. Toronto en Zhavaronki zijn twee andere titels die verwijzen naar plaatsen waar hij is geweest.
Maar niet alleen via deze nummers neemt hij het publiek mee op reis. Ook door verschillende muziekstijlen te gebruiken creëert Hamel op het podium andere werelden. Percussionist Gijs Anders van Stalen strijkt met de hakken van twee witte lakdansschoenen langs een wasbord, Thierry Castel zit achter een klein orgeltje en drummer Jasper van Hulten heeft een rode kazoo in zijn mond. Naast de contrabas en gitaren zorgt dit ervoor dat Touch the stars bijvoorbeeld een Mississippi-tintje krijgt.
Meerdere keren neemt hij je ook mee naar Parijs. Op pianoklanken die zo uit een cafeetje in Montmatre kunnen komen, zingt hij liedjes als Rue Damremont en What’s left. Dit laatste nummer, vertelt Hamel, is geïnspireerd door de Moulin Rouge. Hij vroeg zich af hoe het was om een stiptease-danseres te zijn. Bij What’s left is de podiumverlichting dan ook fluweelrood.
Klein en intiem
Door de anekdotes die Hamel vertelt tussen de verschillende nummers door, vooral over hoe de nummers tot stand kwamen, is het of hij je een blik achter de schermen toont en meer van zichzelf laat zien. Dit wordt ook versterkt door het huiskamerdecor. Zes panelen maken het podium een stuk kleiner. Hamel zit op een oude houten keukenstoel onder een kapstok waar twee gleufhoedjes op liggen en twee stropdassen en een roodgestipte zakdoek aan hangen. Twee andere panelen zijn gevuld met fotolijstjes en weer een ander is een raam met een bloemetje in de vensterbank. Zo weet Hamel van zijn theaterconcert een huiskamerconcert te maken: klein en intiem.
Out of the box
Niet alleen met het decor blijkt Hamel creatief te zijn. Ook met zijn muzikanten. Zij bespelen niet alleen hun eigen instrument. Zo begint het concert met GiuGiu dat op het album klinkt als een pop jazzy nummer met een harde drums, gitaar en piano. Bij het concert worden de drums en piano echter achterwege gelaten en bespelen alle muzikanten een gitaar, waardoor het liedje meer akoestisch wordt. Een ander voorbeeld waarbij de muzikanten uit hun ‘comfortzone’ worden gebracht is Interpretation of love, waarbij zij met Hamel een a-capellakoortje vormen.
Met Wouter Hamel Theatertour 2012 zet Wouter Hamel een klein, intiem en erg creatief concert neer. Hij pakt het publiek in, neemt je mee op reis en laat je wegdromen. Een concert om bij achterover te leunen en te genieten.
Wil je ook naar de theatertour van Wouter Hamel? Koop hier je kaarten!
Tags: concert, Dordrecht, Muziek, Recensie, Stadsschouwburg Kunstmin, Wouter Hamel, Wouter Hamel Theatertour 2012
Posted in Muziek, Recensie | 1 Comment »
woensdag, januari 25th, 2012
Met Tracks en Concertgebouw Classics wil Het Concertgebouw Amsterdam jongere doelgroepen aanspreken. Kaartjes van 25 en 55 euro en een fragmentprogrammering moeten de twintigers en dertigers over de streep trekken het prestigieuze gebouw in de hoofdstad te bezoeken. CultuurBewust.nl vraagt iedere voorstelling naar de mening van een jonge bezoeker. Ditmaal het woord aan Wouter Goossens (25) uit Utrecht.
“Het publiek bleef maar klappen. Het was helemaal wild van haar,” vertelt hij vol verwondert. “Oké, ze was wel heel erg goed met die piano, maar als het klaar is dan is het klaar.” Eliane Rodrigues speelde tijdens Concertgebouw Classics samen met het Nederlands Philharmonisch Orkest de sterren van de hemel en kreeg tot driemaal toe een daverend applaus. “Een toegift had van mij niet gehoeven.”
Jong publiek
“Je hoopt dat door acties voor jongeren de lucht in deze klassieke ruimte naar Hugo Boss of Aber Crombie ruikt. Helaas is de overheersende lucht van Eau de cologne 4711 een feit. Ik denk dat er zo’n twintig procent jong publiek rondliep. De rode loper die was uitgelegd en de bubbels in de pauze gaven wel een bijzonder tintje aan de avond. Ik miste alleen de fotografen,” lacht de vijfentwintigjarige ondernemer. “En waarom gooien ze de bar niet open na afloop? Ik zie dat vaker. Willen theaters geen geld verdienen ofzo?”
Presentatie
“Gregor Bak presenteerde de avond. Hij deed dat à la Hans Liberg. Op een gegeven moment had hij het over een boot en toen zei hij ‘gelukkig stond er geen Italiaanse kapitein aan het roer’. Dat kon het publiek wel waarderen. Tussen de composities door leerde hij ons op een speelse manier nog wat technische dingetjes. Ik weet nu wat een muzikale sequentie is! Gregor speelde niet onverdienstelijk piano en het publiek moest de hand opsteken als het de sequentie herkende. Je kon goed zien dat ook het oudere publiek geen idee had. Dat was wel geruststellend,” grinnikt Wouter.
Programma
“Het programma zat goed in elkaar. Mooie stukken en goede opbouw. Van rustig naar steeds sneller en bombastischer. Naast het feit dat de ombouw voor de pauze heel erg rommelig was heb ik nog één klein puntje van kritiek: er worden klassieke hits beloofd, maar geen enkel stuk doet direct een belletje rinkelen. Bij het Pianoconcert van Chopin zei Gregor Bak: ‘Jullie kennen allemaal Pianoconcert nummer twee, maar wij spelen nummer één’. Dat was wel een beetje jammer.”
Concentratie en beweging
“Ik werd vooral gepakt door de golvende bewegingen van de strijkstokken en de geconcentreerde blikken van de contrabassisten. Hoewel een orkest vrij statisch is, had je toch wel het idee dat er veel gebeurde op het podium. Je bent de hele tijd aan het opletten waar welk geluid vandaan komt en je wordt getriggerd als je een bepaald thema terug hoort komen. Van een paar trompetten die plotseling hun geluid laten horen kan ik echt kippenvel krijgen. Heerlijk!”
Etiquette
“Als je dan naar Het Concertgebouw gaat en vijfenvijftig euro voor een kaartje betaalt, kleed je er dan ook naar! Ik zag verschillende mensen waarbij ik me afvroeg of ze echt niet iets sjiekers in de kast hadden hangen thuis. Uiteraard gaat het erom dat je geniet van de muziek, maar ik hou er wel van als men een sjiek avondje uit ‘serieus’ neemt en zich er ook naar kleedt.”
Verliefd
“Voor mij zat een ouder echtpaar. Toen het laatste muziekstuk van Dvořák werd ingezet keek zij hem aan en hij keek heel verliefd terug. Daarna zag ik haar grijze haar meewiegen op de muziek. Superschattig!”
Eindoordeel
“Ik heb me geen seconde verveeld. Het was echt heel erg mooi. Toch zit ik liever in de kleine zaal omdat daar alles iets meer op je afkomt. Ik denk ook dat qua samenstelling van het programma Tracks geschikter is voor jeugd. Op 26 januari speelt meestercellist Matthew Barley las ik. En kaartjes kosten maar 19 euro. Ik raad het iedereen aan.”
Tags: amsterdam, concertgebouw, Concertgebouw Classics, Eliane Rodrigues, Gregor Bak, Marjolein Theunissen, Tracks, Wouter Goossens
Posted in Muziek, Reportage | No Comments »
zaterdag, januari 21st, 2012
Dat Ieren het nog altijd goed doen in Nederland blijkt maar weer uit de massale opkomst voor het concert van James Vincent McMorrow afgelopen zondag in poppodium Hedon te Zwolle. Het enige concert dat nog niet uitverkocht was in Nederland werd het ter plekke wel. Met zijn fijne hoge stem en vijfkoppige band wist McMorrow bij menigeen het Ierse landschap voor het geestesbeeld tevoorschijn te toveren.
De knusse zaal van Hedon was gevuld met zowel jong als een wat ouder publiek. Hoewel het voorprogramma niet door kon gaan mocht dat de pret niet drukken. Iedereen wachtte geduldig totdat James en zijn band eindelijk achter de coulissen vandaan kwamen. Een gejuich ging op en ‘Sparrow & The Wolf’ werd ingezet.
Een man van de muziek…
Na nog even wat aan het geluid gesleuteld te hebben gingen de Ieren verder met ‘And if my Heart Should Somehow Stop’ en dit zette meteen de sfeer voor het verdere concert. Heerlijke singer-songwriter-folk met een stem, die vergeleken mag worden met die van Bon Iver èn Ben Howard, maar die wel weer eigen is en af en toe zo zuiver hoog kan dat het je hoe dan ook moet raken.
Het akoestisch ingezette ‘Breaking Hearts’ wordt dynamischer naarmate de tweede stem wordt toegevoegd door de enige vrouw van het gezelschap. Ook de andere muzikanten blijken over mooie stemmen te beschikken, die geregeld worden ingezet om de muziek een sferisch effect te geven. Zeer ingetogen worden nummers als ‘Down the Burning Ropes’ en ‘Follow You Down to the Red Oak Tree’ overgebracht. McMorrow lijkt een man van weinig woorden en zich alleen te uitten door zijn muziek met af en toe een thank you als antwoord op het enthousiaste publiek.
…Of toch ook een man van woorden?
Dan verlaten de muzikanten het podium, want ‘they are too handsome which could be distracting‘, aldus de Ierse singer-songwriter, die ineens een echte grappenmaker blijkt te zijn. Desalniettemin brengt hij het publiek in vervoering met ‘We are Ghosts ’ en het prachtige ‘Higher Love’, dat hij oorspronkelijk voor een goed doel had gezongen en dat ‘per ongeluk’ een big single werd in de UK.
De band komt er weer bij en er wordt nu meer gegrapt en gelachen. McMorrow blikt nog even terug op Eurosonic om vervolgens het mooie nummer ‘This Old Dark Machine’ te spelen. Met het sfeervolle ‘From the Woods’ brengt James het Ierse landschap bij menigeen in de verbeelding naar voren. Instrumenten gaan geregeld van hand tot hand en bij ‘We Don’t Eat’ ruilt McMorrow zijn gitaar even in voor de piano. Dan komt eindelijk het dromerige ‘If I Had a Boat’, welke bij de verhoging op zijn best is.
Echte Ieren
Uiteraard blijft het publiek net zo lang doorklappen totdat James weer op het podium verschijnt. In zijn eentje zingt hij nog een cover om vervolgens met de gehele band voor een geweldig einde te zorgen, waaruit maar weer blijkt dat het echte Ieren zijn. Alle bandleden scharen ze zich achter een microfoon om zo met zijn allen ‘Early In the Morning, I’ll Come Calling’ te zingen. McMorrow hoopt in het festivalseizoen terug te keren mèt nieuwe nummers en dan kan hij er zeker op rekenen, dat hij weer net zo geliefd is.
Tags: concert, Early in the Morning, enthousiast, Eurosonic, festivalseizoen, Folk, geliefd, Hedon, Iers, ingetogen, James Vincent McMorrow, sfeervol, singer-/songwriter, zwolle
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »
Copyright 2011 CultuurBewust.nl
CultuurBewust.nl is hèt culturele web- magazine van Nederland. Elke dag lees je hier recensies, interviews en reportages voor jongeren, door ruim 100 cultuurjournalisten in de dop.
Lees verder
