woensdag, mei 16th, 2012
Na een serie albums waarbij de nadruk op het serene karakter van de muziek lag, heeft de Britse muzikant Richard Hawley zichzelf voor zijn nieuwe album Standing at the Sky’s Edge opnieuw uitgevonden. Met psychedelische geluidseffecten en uptempo rocknummers probeert hij een nieuw publiek voor zich te winnen. En daar lijkt hij aardig in te gaan slagen.
Doordat het album wat toegankelijker is dan zijn voorgangers, weet Hawley de luisteraar meteen voor zich te winnen. De nummers zijn wat betreft opbouw veel compacter dan op bijvoorbeeld zijn laatste album Truelove’s Gutter. Het album klinkt als een frisse interpretatie van jaren ’60 psychedelica, met het verschil dat Hawley niet zingt over alles omvattende liefde of drugsgebruik, maar over alledaagse zaken. Zoals bij al zijn albums staat het gewone leven in zijn geboorteplaats Sheffield centraal en daarvoor draagt ook het nieuwe album een aantal bijzondere boodschappen met zich mee.
Man met een visie
Wanneer je het album aandachtig beluisterd kun je niet om de referenties naar het leven in de Noord-Engelse arbeidersstad heen. Zo zingt Hawley in het titelnummer: “Marie she was a troubled girl (..) she had to sell her body to put shoes on her feet”, een confronterende tekst over het leven aan de rand van de stad. Maar ook de schoonheid van het simpele leven weet Hawley in zijn opzwepende zangpartijen te vatten. Het nummer ‘Seek It’ is een onvervalste ode aan de liefde en degene die zich er moeiteloos aan kunnen overgeven.
In muzikaal opzicht heeft Hawley met dit album een grote sprong gemaakt. Hij gebruikt op verschillende nummers elektronica en schuwt het experiment niet. Niemand had twaalf jaar geleden echter gedacht dat hij één van Engelands meet begenadigde songwriters zou kunnen worden. Na een carrière met de band The Longpigs en een korte affaire met Pulp wees niets erop dat Hawley solo zou doorbreken. Daar kwam verandering in na het uitbrengen van zijn debuutalbum Late Night Final in 2001, dat positief werd ontvangen door zijn vaderlandse muziekrecensenten. Standing At The Sky’s Edge is alweer Hawley’s zevende album en de muzikant klinkt gedrevener dan ooit tevoren.
Sfeermaker
Richard Hawley is een muzikant die zijn vak als geen anders beheerst. Hij weet gevoelige nummers te brengen zonder overdreven clichématig over te komen en speelt gitaar alsof het zijn tweede natuur is. Maar het allerbelangrijkste kenmerk aan zijn werk is dat hij met elk nieuw album een verzameling aan coherente nummers weet af te leveren. Geen enkel nummer op Starring At The Sky’s Edge valt namelijk uit de toon en alle nummers roepen afzonderlijk gevoelens op van hernieuwde levenskracht. Richard Hawley is op dit moment op de top van zijn kunnen en hij laat de luisteraar daar maar al te graag van meegenieten.
Tags: album, at, cd, CultuurBewust.nl, Daniel Westdorp, edge, hawley, Muziek, Psychedelisch, pulp, Recensie, richard, rock, Sheffield, standing, the sky
Posted in Geen categorie, Muziek, Recensie | No Comments »
dinsdag, mei 15th, 2012
Op maandag 9 april 2012 was de release van het album MTV Unplugged van Florence + The Machine. Na het uitbrengen van de twee succesvolle studioalbums Lungs in 2009 en Ceremonials in 2011, komt de band nu met een album waarop hun beste werk van de afgelopen jaren live te horen is. MTV Unplugged is een opname van een concert dat in december plaats vond in New York. Een goede keuze, want live klinken Florence + The Machine nóg beter.
Een andere sound
Zoals we van Florence Welch gewend zijn klinkt haar stem live geweldig en lijkt deze geen grenzen te hebben. Haar stem heeft enorm veel kracht maar toch klinkt het alsof zingen haar geen enkele moeite te kost. MTV Unplugged begint met ‘Only If For A Night’, het nummer waarmee het vorige album Ceremonials ook werd geopend. De live versie van dit nummer is minstens zo goed als de versie op Ceremonials, waardoor je als luisteraar direct nieuwsgierig wordt naar de rest van het album.
Daarna wordt ‘Drumming Song’ gespeeld, afkomstig van het eerste album. Ondanks dat dit nummer mooi wordt begeleid door onder andere harp en viool, is het toch jammer dat in deze versie de percussie is weggelaten. Op de oorspronkelijke versie is een heftige drum-sectie te horen die “the almighty sound” of “drumming noise inside my head” waarover wordt gezongen heel mooi illustreert. Door de afwezigheid hiervan op de live versie ontstaat er een ander soort geluid en gevoel, dat minder goed past bij dat waar ‘Drumming Song’ over gaat.
Ook bij de uitvoering van ‘Breaking Down’ is de percussie weggelaten, maar in dit nummer is dat juist een goede keuze geweest. De begeleiding door alleen harp en piano zorgt namelijk voor een hele mooie dromerige sfeer. Zo zijn de meeste nummers op dit album veel minder heftig begeleid dan dat we gewend zijn van Florence + The Machine. ‘Never Let Me Go’ is daar ook een goed voorbeeld van. De eerste minuten van dit nummer zingt Florence slechts begeleid door een piano, pas tegen het eind vallen ook de drums, gitaar en harp in. Dit zorgt ervoor dat MTV Unplugged een hele pure klank heeft en dat we een andere kant kunnen horen van Florence + The Machine.
In de voetsporen van Redding en Cash
Op MTV Unplugged zijn naast de uitvoeringen van eigen nummers ook twee bijzondere covers te horen. Ten eerste is er de cover van ‘Try A Little Tenderness’, een nummer dat bekend werd door de uitvoering van niemand minder dan Otis Redding. De uitvoering op MTV Unplugged van het soulvolle ‘Try A Little Tenderness’, zingt Florence met alleen pianobegeleiding. Ondanks de vele uitvoeringen van verschillende artiesten die bekend zijn van ‘Try A Litte Tenderness’ is de versie van Florence toch heel bijzonder. Deze akoestische uitvoering in combinatie met haar eigen geluid en de kracht in haar stem maakt dat dit een van de betere covers is van ‘Try A Little Tenderness’.
De tweede cover is het country nummer ‘Jackson’, waarmee Johnny Cash en June Carter groot succes behaalden. Florence zingt ‘Jackson’ samen met rockmuzikant Josh Homme. Op deze manier laten Florence + The Machine horen dat ze van alle markten thuis zijn, van soul tot country tot hun eigen genre indie rock.
Met als afsluiter het opzwepende ‘Shake It Out’ hebben Florence + The Machine weer een hele bijzondere cd gemaakt, waarop ze voor een groot deel een wat zachtere kant van zichzelf laten horen. MTV Unplugged telt helaas maar een bescheiden aantal van elf nummers. Het zou niet erg zijn geweest als het er dubbel zo veel waren geweest, want het is een prachtig album geworden.
Tags: cd, florence, Indie, live, MTV, Muziek, Recensie, The Machine, Unplugged
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »
zondag, mei 13th, 2012
Wie nog niet verliefd is en daar wel voor openstaat, hoeft alleen maar de nieuwe cd van Jason Mraz te kopen om dat gelukzalige gevoel te bereiken. De fans van de Amerikaanse singer-songwriter herkennen de relaxte stijl met vrolijke noot van de vier voorgaande albums. Voor nieuwelingen is Love is a four letter word liefde op het eerste gehoor.
De vijfendertigjarige muzikant uit Mechanicsville (Virginia), scoorde in Nederland eerder hits met The remedy, I’m yours en Lucky. Zijn roem is de afgelopen jaren flink toegenomen. Zo heeft de eerste single van zijn nieuwe album, het hoopvolle ‘I won’t give up’, inmiddels de derde plaats in de top 40 bereikt.
Muziek voor overal
Love is a four letter word is geschikt voor de vier b’s waar je het vaakst muziek draait: je bureau, bank, bed en bad. Maar ook in de auto, op de fiets of op het strand is dit ideale muziek. Dat komt enerzijds door de universele thema’s en anderzijds door de akoestische klanken die niet overheersen, waardoor het prima achtergrondmuziek is.
Lieve liedjes
Mraz leukt zijn vrolijke liedjes over de lucht, het leven en de liefde op met live elementen (‘Everything is sound’), windxylofoon (’93 million miles’), gefluit (‘Living in the moment’) en een hoop lalala. Dat geeft zijn songs iets ontwapenends, waardoor je makkelijk meegaat in zijn positivisme. Het wekt het gevoel van verliefdheid op en een glimlach is moeilijk te onderdrukken.
Zijn liedjes geven ook hoop tijdens eenzame momenten. Een voorbeeld is het lieve ’93 Million Miles’: “Every road is a slippery slope /There is always a hand that you can hold on to. / Looking deeper through the telescope / You can see that your home’s inside of you.”
Live
De nummers zijn lief, de muziek klopt en de balans tussen rustige en up tempo nummers is goed. Maar net zoals je de liefde pas echt voelt als je in elkaars armen ligt, komen de woorden van Mraz pas echt aan tijdens een live performance. Dat weet je als je ook de live cd’s beluistert die hij heeft uitgebracht of eens een optreden van hem hebt bijgewoond.
Gelukkig komt hij 22 november naar Ziggo Dome in Amsterdam. De vraag is of hij daar de intimiteit van de cd weet te behouden en tegelijkertijd meer energie kan overbrengen op het publiek. Tot dat moment kun je in ieder geval genieten van dertien opgewekte liedjes en online toegang tot meer liedjes. Mraz maakt verliefd. Leve de liefde!
Tags: amerikaanse, Gitarist, Jason Mraz, Love is a four letter word, singer-/songwriter, zanger
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »
zaterdag, mei 12th, 2012
Na een aantal succesvolle optredens begin dit jaar besloten toetsenisten Robin Piso (DeWolff) en Thijs Schrijnemakers (Stereo) nog even door te gaan met hun project Orgel Vreten. Hierin gaan de twee zogezegd de strijd met elkaar aan op het Hammondorgel. Van al hun ‘lang gespaarde zakcentjes’, zoals Thijs Schrijnemakers zelf verwoordt, hebben de twee heren één van de shows die ze in februari speelden op vinyl laten zetten. Op 10 mei vierde het duo in de Effenaar in Eindhoven de release van die live-plaat, hoewel de nadruk toch vooral op het optreden lag. “Maar mocht je vanavond nog eens vijftien euro over de balk willen smijten: achter in de zaal staat de merchandise.”
In de kleine zaal van de Effenaar is het vanavond net zo broeierig als buiten. De leeftijd van de aanwezige bezoekers loopt ver uiteen. “Speulûh”, wordt er in plat Brabants geroepen wanneer Robin Piso en Thijs Schrijnenburg een kwartier later dan gepland het podium betreden. “Wat ontzettend vet dat het gewoon weer net zo vol is als in februari.” Schrijnemakers verwelkomt zijn publiek enthousiast en lijkt van het begin af aan helemaal in zijn element. Bij medemuzikant Piso is dat niet anders. Met een brede glimlach op zijn gezicht neemt hij plaats achter zijn orgel. Het is meteen duidelijk dat ze zich in de kleine zaal van de Effenaar als twee kinderen in een snoepwinkel voelen.
Stabiele basis
Met name op het podium wordt zichtbaar genoten. Al snel zitten de toetsenisten voorover gebogen over hun orgel. De bas en drums zorgen voor een stabiele basis die de ‘orgelvreters’ voldoende de ruimte geeft hun kunsten te etaleren, maar die de muziek ook aanvult waar nodig. Meteen is er sprake van een muzikale strijd waarin de heren elkaar nauwlettend in de gaten houden en elkaar abrupt afwisselen in hun solo’s. Er is geen sterke basis van melodielijnen, die lijken te worden geïmproviseerd. Herkenbare riffjes worden herhaald en hier worden gedurende het nummer variaties in aangebracht.
Droge opmerkingen
Terwijl Piso zich helemaal concentreert op zijn instrument, trakteert Schrijnemakers het publiek regelmatig op al dan niet zinloze praatjes. Dat er beter gewoon muziek kan worden gemaakt, benadrukt hij zelf ook grappend: “Dit is ook geen stand-up comedy. Daarom maken we muziek. Dan is het toch nog of je waar hebt gekregen voor je geld.” Zijn aandoenlijke Limburgse accent verhoogt de sfeer alleen maar meer.
Covers en gastmuzikanten
Voor velen zal de muziek die de heren maken, klinken als de plaat die je vader je toen je klein was wilde aansmeren. Verwijzingen naar Deep Purple en Led Zeppelin komen dan ook niet uit de lucht vallen. Van eerstgenoemde band wordt vanavond zelfs een cover gespeeld waarbij Ruud Jolie, gitarist van Within Temptation, als gastmuzikant optreedt. Ook Daan Koch en Astrid Kerst, met wie Thijs in de formatie Stereo zat, komen langs om hun radiohit ‘Unexpected’ te spelen. Dat is jammer, want hierdoor valt de bijna magische en bovenal nostalgische sfeer die het authentieke instrument kan creëren volledig weg.
Er wordt vooral gelachen en genoten in de Effenaar. Het Orgel Vreten-project toont twee rasmuzikanten die de mogelijkheid zagen een eigen project te creëren zonder zichzelf daarbij ook maar enige druk te hoeven opleggen. Dat is zichtbaar gelukt: we zijn vanavond getuige van het feestje van Thijs en Robin. Daar hoort naast een aangenaam krijsend Hammondorgel blijkbaar ook een droge opmerking op zijn tijd bij.
Tags: dewolff, Effenaar, Eindhoven, hammond, Muziek, Orgel, piso, Reportage, robin, schrijnemakers, Snijders, stereo, thijs, vreten, Wende
Posted in Muziek, Reportage | No Comments »
zondag, mei 6th, 2012
Het album van de gelijknamige band The Temper Trap staat vol met melancholische, hypnotische ballades en tegelijkertijd krachtige popmuziek. Na het enorm succesvolle album Conditions uit 2009, waar onder andere het nummer ‘Sweet Dispositions’ op staat, is het een tijdje stil geweest rondom The Temper Trap. Met dit nieuwe materiaal is de band weer helemaal terug. Het dromerige van het eerste album hebben de bandleden vastgehouden en af en toe proberen ze dat te doorbreken met het nieuwe materiaal.
Rustgevende zee en krachtige pop
Het hoogtepunt van de cd is ‘The sea is calling’. Door de rustige melodie en de fijne stem van zanger Dougy Mandagi komt het rustgevende gevoel van de zee erg dichtbij. Akoestische gitaarmuziek klinkt perfect samen met het rustige, galmende zingen van Mandagi. De mannen zijn het hier zelf mee eens. Naar eigen zeggen is ‘The sea is calling’ namelijk één van de sterkste en meest gevoelige nummers die ze hebben gemaakt. Het ligt lekker in het gehoor en is heerlijk om naar te luisteren, maar blijft absoluut niet hangen. Bij het horen van het volgende nummer is dat rustgevende gevoel helemaal weg.
Een nummer dat daarentegen wél blijft hangen is ‘Need your love‘, tevens de opener van het album. Het nummer is inmiddels al uitgebracht als single en daarom nog wat herkenbaarder. Door de ‘ooooo’s’ afgewisseld met ‘I need your love’ is het een blijvertje. De synthesizer komt in het refrein goed naar voren en verstevigt het refrein. Door de drums en het achtergrondkoor swingt dit nummer en lijkt het op de wat stevigere pop die de band met dit album wil neerzetten.
Verhalen vertellen
Bij The Temper Trap gaat het niet alleen om meezingers en goede melodieën. Naast die twee factoren besteedt de band ook aandacht aan het vertellen van een verhaal. ‘London’s burning’ gaat bijvoorbeeld over de rellen in Engeland afgelopen zomer. De zanger, Mandagi, is een geboren Australiër, maar woont al geruime tijd in Londen. Vanuit het raam van zijn flat keek hij naar de rellen die zich beneden zich afspeelden en móest hij er over schrijven. Het nummer begint met een nieuwsbericht en dat ondersteunen de drums. Toch wil de band het onderwerp niet te zwaar maken en zet er daardoor wat ‘luchtigere’ muziek onder, dit komt onder andere door de bijna vrolijke achtergrondzang wat de relschoppers voor moeten stellen.
Het is een feit. The Temper Trap is met het tweede album helemaal terug. Met lekkere drums, fijne gitaarklanken en een stem die terug is van weggeweest weet de band wederom betoverende muziek te maken. Muziek die soms gevoelig is en die afgewisseld wordt met wat hardere klanken. Muziek die verfijnd is, muziek die verrast, muziek van The Temper Trap zoals we die verwachten.
In mei dit jaar begint de band met een nieuwe tour en ook Nederland komen de mannen onveilig maken. Op 30 juni is The Temper Trap te zien op Rockin’ Park in Nijmegen. Het nieuwe album is te koop vanaf 21 mei. Een heerlijk album, vol herkenbare, melodieuze klanken.
Tags: achtergrondkoor, ballades, band, Conditions, Dougy Mandagi, drums, gitaarmuziek, melodie, Need your love, nummer, popmuziek, Single, Sweet Dispositions, The sea calling, The Temper Trap, Zingen
Posted in Geen categorie, Muziek, Recensie | No Comments »
vrijdag, april 27th, 2012
Drie beeldschone dames met juweeltjes van stemmen zongen 24 april de rumoerige sfeervolle zaal in The Sugar Club in Dublin stil. Adembenemend waren de lieve breekbare liedjes die gezongen werden met stemmen die perfect bij elkaar passen. Het feit dat Emily, Jessica en Camilla zusters zijn droeg vast bij aan deze kloppende combinatie. Het talent en gevoel dat ze erin legden zorgde voor een uniek en boeiend concert.
Voordat het zover was werd het publiek eerst getrakteerd op maar liefst twee voorprogramma’s. I Draw Slow beet het spits af en deed dat geweldig met een mix van alt-country, folk, roots en americana. De banjo, contrabas, fiddle, gitaar en de heerlijke stem met een rauw randje van Louise kregen het publiek zeker enthousiast. Ze werden opgevolgd door Christof, die verrassend genoeg van Nederlandse afkomst bleek te zijn. Met zijn mooie warme stem en dromerige blik bracht hij zoete singer-songwriter liedjes. Het werd pas echt interessant toen de The Staves hem vergezelde, wat ‘Mind Myself’ tot een hoger niveau deed stijgen. Christof ging nog even alleen verder en ook hij kon rekenen op een uitbundig applaus.
Hemelse meerstemmigheid
Prachtig meerstemmig begonnen de dames van The Staves a capella te zingen, waarna de drum en bas invielen en de nieuwe single ‘The Motherlode’ van het podium klonk. Bij ‘Icarus’ wisselden ze elkaar af in het couplet om in het refrein weer schitterend bij elkaar te komen. Deze magische gelaagdheid deed af en toe hemels aan. Emily zong, Jessica speelde gitaar en zong en Camilla zong met af een toe een schattig gitaartje, de ukelele, in de handen.
Gouden keeltjes
“Sing me a song, your voice is like silver”, zongen de zussen in het breekbare ‘Facing West’. Camilla begon met haar prachtige heldere stem en werd later aangevuld met de wat lagere, warme stem van Emily en het zachte zoete geluid van Jessica. Alle drie bewezen ze gouden keeltjes te hebben, waarmee ze het publiek gebiologeerd lieten luisteren. Ook in ‘Pay Us No Mind’ varieerden de solo’s en werden deze vervolgens als een perfecte puzzel in elkaar gepast.
Zussenpraat
Tussen de liedjes door babbelden de meiden over van alles en nog wat. Al giechelend spelen ze met typische Ierse woorden, grappen ze over whisky, de liedjes die ze wilden spelen en over het Hollandse accent van Christof. Vervolgens wisten ze de luisteraars weer helemaal te imponeren met het vlotte, maar aangrijpende ‘Tong Behind My Teeth’.
Leuk was dat ze de bekendste nummers niet voor het eind bewaarden, zo werd ‘Mexico’ midden in de set gespeeld. Met het dynamische ‘Wisely and Slow’ schaarden ze zich met zijn drieën achter een microfoon om a capella te beginnen, waarbij ze het nog aanwezige rumoer weg wisten te zingen tot er een muisstil publiek overbleef. Tijdens de toegift kwam Christof nu The Staves vergezellen voor ‘Dead and Born and Grown’. Na dit concert was het publiek zichtbaar van deze dames gaan houden. De hemelse samensmelting van de heldere, de zoete en de warme stem boeide tot de laatste minuut.
Tags: Breekbaar, Camilla, Christof, concert, Dublin, Emily, Folk, gitaar, Helder, I Draw Slow, Jessica, Meerstemmigheid, The Staves, the sugar club, ukelele, warm, Zoet, zussen
Posted in Geen categorie, Muziek, Recensie | No Comments »
Copyright 2012 CultuurBewust.nl
CultuurBewust.nl is hèt culturele web- magazine van Nederland. Elke dag lees je hier recensies, interviews en reportages voor jongeren, door ruim 100 cultuurjournalisten in de dop.
